VI SA/Wa 952/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Protokolant sekr. sąd. Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2020 r. sprawy ze skargi W. D. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia "(...)" lutego 2020 r. nr "(...)" w przedmiocie wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] Komendant Główny Policji działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096. z późn. zm.), oraz art. 29 ust. 5 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 3 pkt 7 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2018 r. poz. 2142) po rozpatrzeniu odwołania W. D. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. odmawiającej wpisu na lisię kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Do wydania powyższej decyzji doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Wnioskiem z dnia 16 lipca 2019 r. W. D. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o wpisanie go na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Wraz z wnioskiem strona przedłożyła wymagane przepisami ustawy o ochronie osób i mienia dokumenty, w tym orzeczenie lekarskie z dnia 26 marca 2019 r., nr [...] i psychologiczne z dnia 26 marca 2019 r. nr [...], stwierdzające posiadanie zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej. W toku prowadzonego postępowania organ Policji uzyskał postanowienie Komendanta Miejskiego Policji w [...], stwierdzające, że W. D. posiada nienaganną opinię oraz informację, że strona nie figuruje w Krajowym Rejestrze Karnym. Organ Policji, korzystając z uprawnienia określonego w art. 34 ustawy o ochronie osób i mienia, złożył odwołania od orzeczeń, lekarskiego i psychologicznego, przedłożonych przez Skarżącego. W wyniku tych odwołań uzyskano z Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] ostateczne orzeczenia: lekarskie z dnia 3 października 2019 r. nr [...] i psychologiczne z dnia 14 października 2019 r. nr [...], stwierdzające, że W. D. nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej. Stosownie do art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, stronę poinformowano o prawie do czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Skarżący został też poinformowany o przepisach ustawy o ochronie osób i mienia, które będą miały zastosowanie w sprawie z jej wniosku o wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. W dniu 4 listopada 2019 r. pełnomocnik Skarżącego zapoznał się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. W dniu 7 listopada 2019 r. do organu Policji wpłynęło pismo, w którym skarżący podniósł, że spełnia wszystkie wymogi, żeby uzyskać wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Skarżący nie zgadza się z ostatecznymi orzeczeniami: lekarskim i psychologicznym wydanym w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w [...] ponieważ jego stan zdrowia podczas przeprowadzanych badań nie uległ pogorszeniu, nie miały miejsca również jakiekolwiek zdarzenia, które mogłyby skutkować pogorszeniem stanu zdrowia. Pismem z dnia 18 listopada 2019 r. poinformowano pełnomocnika Skarżącego o uzyskaniu ostatecznych orzeczeń: lekarskiego i psychologicznego stwierdzających, że W. D. nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej i tym samym o zaistnieniu obligatoryjnej przeszkody do dokonania wpisu ww. na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Komendant Wojewódzki Policji w [...], decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. odmówił W. D. wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie, w którym zarzucił obrazę prawa procesowego, tj. art. 8 kpa i art. 75 kpa, a także prawa materialnego, tj. art. 26 ust. 3 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia. W ocenie strony organ I instancji, w sposób nieprawidłowy przeprowadził postępowanie i nienależycie ocenił zgromadzony materiał dowodowy bowiem rozstrzygnięcie w sprawie wydał wyłącznie w oparciu o negatywne orzeczenia lekarskie nr [...] z dnia 3 października 2019 r. i psychologiczne nr [...] z dnia 14 października 2019 r., wydane wskutek wniesienia przez organ odwołania od orzeczeń przedstawionych przez Skarżącego, natomiast zmarginalizował pozytywne orzeczenia wydane w pierwszej instancji. Zdaniem Skarżącego brak jest podstaw do odmowy dokonania wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Skarżący odniłósł się także do art. 26 ust. 3 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia i negując moc prawną, wydanych w trybie odwoławczym negatywnych orzeczeń, zażądał uchylenia decyzji organu I instancji i wpisanie go na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji celem przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W toku postępowania pełnomocnik Skarżącego przesłał do organu II instancji orzeczenia psychologiczne nr [...] z dnia 21 stycznia 2020 r. i lekarskie nr [...] z dnia 15 stycznia 2020 r. stwierdzające, że W. D. posiada zdolność do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej. Po zapoznaniu się z zebranym materiałem dowodowym oraz odwołaniem strony, Komendant Główny Policji utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 26 ust. 3 pkt 7 ustawy o ochronie osób i mienia, na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej wpisuje się osobę, która posiada zdolność fizyczną i psychiczną do wykonywania zadań, stwierdzoną orzeczeniami, lekarskim i psychologicznym, których ważność nie upłynęła. Przepis ten ma charakter obligatoryjny, co oznacza, że organy Policji są zobowiązane do odmowy uwzględnienia wniosku o wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, gdyż w takich przypadkach ustawodawca przyznał bezwzględne pierwszeństwo interesowi społecznemu przed słusznym interesem strony w posiadaniu tego uprawnienia. W ocenie organu odwoławczego skarżący nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej, o czym świadczą wydane, w drugiej instancji negatywne, ostateczne orzeczenia lekarskie nr [...] z dnia 3 października 2019 r. i psychologiczne nr [...] z dnia 14 października 2019 r. Organ podkreślił, że zgodnie z art. 34 ust. 6 ustawy o ochronie osób i mienia orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania są ostateczne. Mają one charakter wiążący i eliminują wydane dla strony orzeczenie w trybie zwykłym, czyli w pierwszej instancji. Organ Policji, będąc związany w/w negatywnymi orzeczeniami, nie może dokonywać ich dalszej weryfikacji. Procedura ustalania zdolności strony do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej, zakończyła się wraz z uzyskaniem orzeczeń, wydanych w drugiej instancji. Dalszych instancji przepisy prawa nie przewidują. Komendant Główny Policji w istniejącym stanie faktycznym i prawnym, nie akceptuje dopuszczalności złożenie przez stronę kolejnych orzeczeń. Tym samym przesłanie do Komendanta Głównego Policji przez pełnomocnika strony kolejnych orzeczeń nie może mieć wpływu na inny sposób rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Organ odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu uznał je za niezasadnie. Na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2020 r. W. D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 7 k.p.a w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie na etapie prowadzenia postępowania przez organem II instancji faktu posiadania przez Skarżącego zdolności fizycznych i psychicznych, wykazanego na podstawie kolejnych badań zakończonych wydaniem pozytywnych orzeczeń lekarskich z dnia 15 stycznia 2020 r., nr [...] i z dnia 21 stycznia 2020 r. nr [...], wykazujących aktualny stan zdrowia Skarżącego. W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że postępowanie w sprawie jego wniosku przeprowadzone zostało z naruszeniem przepisów kpa, w szczególności art. 8 i 75 kpa - poprzez nie wzięcie przez organ Policji pod uwagę posiadanych orzeczeń lekarskich pozytywnych dla strony. Miały one istotne znaczenie dowodowe, a organy Policji nie posiadają specjalistycznej wiedzy do orzeczeń lekarskich. Zdaniem Skarżącego nie można przypisać innej wagi dowodowej każdemu z przedstawionych w toku postępowania orzeczeń lekarskich. W przedmiotowej sprawie dokładna analiza orzeczeń lekarskich oraz dążenie do wyjaśnienia wątpliwości (sprzeczności) pomiędzy wydanymi orzeczeniami powinna być rolą organu - szczególnie że już wcześniej wnioskodawca przedkładał pozytywne opinie i dokumenty wskazujące na jego zdolność do wykonywania zadań w charakterze pracownika ochrony fizycznej. Skarżący zwrócił uwagę na fakt, że od dnia badań w marcu b.r. do ponownych badań w WOMP w [...] stan zdrowia Skarżącego jak również zdolności psychofizyczne nie uległy pogorszeniu, nie miały miejsca również jakiekolwiek zdarzenia, które mogłoby skutkować pogorszeniem stanu zdrowia. Wszystkie poprzednie badania (w tym sprzed 2015 r.) również wskazywały jego zdolność do wykonywania pracy kwalifikowanego pracownika ochrony. W/w orzeczenia wydane w roku bieżącym należałoby zatem zakwalifikować - jako wydane w toku postępowania - jako orzeczenie ostateczne, które dają możliwość wykonywania takiej pracy przez Skarżącego i w tym zakresie organ odwoławczy nie podjął czynności kierunku wszechstronnego wyjaśnienia sprawy. W opinii Skarżącego pozytywne orzeczenia wydane w toku postępowania eliminują zarzut nadrzędności interesu społecznego nad interesem strony. Odpowiadając na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 29 ust. 5 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 3 pkt 7 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2142 ze zm). Zgodnie z przepisem art. 26 ust. 3 ustawy o ochronie osób i mienia, na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej wpisuje się osobę, która m. in. posiada zdolność fizyczną i psychiczną do wykonywania zadań, stwierdzoną orzeczeniami lekarskim i psychologicznym, których ważność nie upłynęła. Skarżący wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji z wnioskiem o wpisanie go na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej , do którego załączył m. in. pozytywne orzeczenie lekarskie i psychologiczne stwierdzające jego zdolność do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej. Zgodnie z art. 34 ust. 2 ww. ustawy od orzeczenia psychologicznego przysługuje odwołanie osobie ubiegającej się o wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej lub posiadającej taki wpis, pracodawcy oraz komendantowi wojewódzkiemu Policji, o którym mowa w art. 29 ust. 1 ustawy. Organ Policji, korzystając z uprawnienia określonego w art. 34 ustawy o ochronie osób i mienia, złożył odwołania od orzeczeń, lekarskiego i psychologicznego, przedłożonych przez Skarżącego. W wyniku tych odwołań organ Policji uzyskał z Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] ostateczne orzeczenia: lekarskie z dnia 3 października 2019 r., nr [...] i psychologiczne z dnia 14 października 2019 r., nr [...], stwierdzające, że skarżący nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej. Uzyskane wyniki badań, zgodnie z art. 29 ust. 5 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia, zobowiązywały organ Policji do odmowy wpisu Skarżącego na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Przepis ten stanowi, że odmowa wpisu na listę następuje w formie decyzji administracyjnej właściwego komendanta wojewódzkiego Policji, w przypadku gdy pracownik ochrony fizycznej nie spełnia wymogu, o którym mowa w art. 26 ust. 3 pkt 7, tj.: nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań stwierdzonej orzeczeniami lekarskim i psychologicznym, których ważność nie upłynęła. Brak zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej stanowi obligatoryjną przesłankę do odmowy dokonania wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Ustawodawca nie przewidział bowiem możliwości wydania odmiennej decyzji w takim stanie faktycznym. W ocenie Sądu skoro ustawodawca przewidział określoną procedurę weryfikacji orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, to zupełnie nietrafiona jest argumentacja Skarżącego kwestionująca działania organu Policji. Biorąc powyższe pod uwagę, wniosek strony o wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej nie mógł zostać rozpatrzony pozytywnie. Podkreślić należy, że zawód pracownika ochrony jest zawodem podlegającym reglamentacji administracyjnej, który mogą pełnić osoby o określonych wymogach, a jednym z nich jest posiadanie zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań, stwierdzonej orzeczeniami lekarskim i psychologicznym, których ważność nie upłynęła. Ostateczne orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydane na skutek odwołania organu Policji stwierdziły u Skarżącego niespełnienie tych wymagań ustawowych. Sam fakt, że Skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem orzekających organów Policji, nie stanowi o tym, by w sprawie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów. W zaskarżonej decyzji, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów procesowych. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane przez art. 107 § 1 kpa, w szczególności zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne - stosownie do wymogów art. 107 § 3 kpa. Stan faktyczny sprawy opisany w decyzji nie wymaga dodatkowych ustaleń, jest jednoznaczny, natomiast uzasadnienie prawne wyjaśnia podstawy prawne zaskarżonej decyzji. W takim stanie rzeczy, podjęte w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione, mające jedynie charakter polemiczny. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organów obu instancji uchybień, zarówno przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy, jak i jego ocenie w świetle prawa materialnego, co oznacza, że Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia, 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.