VI SA/Wa 956/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Protokolant Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2007 r. sprawy ze skargi L. , W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2006 r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088, z późn. zm.) oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli z dnia [...] listopada 2006 r. nałożono na przedsiębiorcę – L., z siedzibą na W., (z tłumaczenia rejestru przedsiębiorstw wynika, że jest to podmiot odpowiadający spółce z ograniczoną odpowiedzialnością) karę pieniężną w kwocie [...] złotych. Podstawą wydania decyzji były ustalenia kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu [...] listopada 2006 r. o grodz. 1132 na 153 km autostrady [...], gdzie zatrzymano do kontroli drogowej pojazd marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...], kierowany przez kierowcę przedsiębiorcy (strony) p. A. M. Kierowca po odczytaniu podpisał protokół wraz z załącznikiem bez uwag i zastrzeżeń. W wyniku kontroli ustalono, iż nastąpiło przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego, a także przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w okresie dwutygodniowym przy wykonywaniu przewozów drogowych. Karę łączną w określonej powyżej wysokości nałożono za następujące naruszenia: - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego: a) o czas powyżej 15 minut do 30 minut. (Podstawa prawna: art. 7 ust. 1-5 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. WE L 370 z dnia 31 grudnia 1985 r.) oraz art. 28 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2004 r. Nr 92, poz. 879 ze zm.). Za to naruszenie nałożono na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 150,00 zł – na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 4 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 10.3 lit. a) załącznika do powyższej ustawy. - Przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego: b) za każde następne rozpoczęte 30 minut. Na okazanej wykresówce z dnia [...] listopada 2006 r. stwierdzono przekroczenie maksymalnego okresu prowadzenia bez przerwy o 2 godz. i 24 minuty, pomiędzy godzinami 905 a 1638. Całkowity czas prowadzenia wynosił 6 godzin i 54 minuty. Zgodnie z art. 7 ust. 1-2 rozporządzenia Rady EWG 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. po czteroipółgodzinnym okresie prowadzenia pojazdu kierowcy przysługuje przerwa, co najmniej 45-minutowa, chyba, że zaczyna on okres odpoczynku. Przerwa taka może być zastąpiona przerwami wynoszącymi, po co najmniej 15 minut, rozłożonymi na okres prowadzenia pojazdu lub bezpośrednio po tym okresie w taki sposób, aby było to zgodne z przepisami ust. 1. (Podstawa prawna: art. 7 ust. 1-5 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz art. 28 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców). Za powyższe naruszenie nałożono na kierowcę karę pieniężną w wysokości 800,00 zł – na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 2, ust. 4 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 10.3 lit. b załącznika do powołanej ustawy. - Przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego: a) o czas powyżej 15 minut do 30 minut. (Podstawa prawna: art. 7 ust. 1-5 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz art. 28 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców). Z tego tytułu nałożono na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 150,00 zł – na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 4 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 10.3 lit. a) załącznika do powyższej ustawy. - Przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego: b) za każde następne rozpoczęte 30 minut. Na okazanej wykresówce z dnia [...] listopada 2006 r. stwierdzono przekroczenie maksymalnego okresu prowadzenia bez przerwy o 1 godz. i 16 minut, pomiędzy godzinami 205 a 820. Całkowity czas prowadzenia wyniósł 5 godzin i 46 minut. (Podstawę prawną nałożenia powyższej kary stanowił art. 7 ust. 1-5 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz art. 28 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców). Wysokość kary (400,00 zł) została ustalona na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 2, ust. 4 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 10.3 lit. b załącznika do powołanej ustawy o transporcie drogowym. - Przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego: a) o czas powyżej 15 minut do 30 minut. (Podstawa prawna: art. 7 ust. 1-5 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz art. 28 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców). Wysokość kary (150,00 zł) została ustalona na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8, ust. 4 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 10.3 lit. a załącznika do powołanej ustawy o transporcie drogowym. - Przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego: b) za każde następne rozpoczęte 30 minut Na okazanej wykresówce z dnia [...] listopada 2006 r. stwierdzono przekroczenie maksymalnego okresu prowadzenia bez przerwy o 1 godz. i 8 minut; pomiędzy godzinami 1200 a 1810. Całkowity czas prowadzenia wyniósł 5 godzin i 38 minut. (Podstawa prawna: art. 7 ust. 1-5 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz art. 28 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców). Wysokość kary za to naruszenie (400,00 zł) została ustalona na podstawie na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8, ust. 4 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 10.3 lit. b załącznika do powołanej ustawy o transporcie drogowym. - Przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w okresie dwutygodniowym przy wykonywaniu przewozu drogowego: a) przekroczenie okresu prowadzenia o czas do 2 godzin. (Podstawa prawna: art. 6 ust. 2 rozporządzenia Rady 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego). Wysokość kary za to naruszenie (100,00 zł) została ustalona na podstawie na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8, ust. 4 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 10.5 lit. a załącznika do powołanej ustawy o transporcie drogowym. - Przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w okresie dwutygodniowym przy wykonywaniu przewozu drogowego: b) za każdą następną rozpoczętą godzinę. Na żądanie kontrolującego inspektora kierowca okazał do kontroli wykresówki od dnia [...] do dnia [...] listopada 2006 r. W okresie jazdy dwutygodniowym od dnia [...] do dnia [...] listopada 2006 r. stwierdzono 99 godzin jazdy. Kierowca rozpoczął jazdę w dniu [...] listopada 2006 r. o godz. 445 i kontynuował do dnia 19 listopada 2006 r., do godz. 2025. Zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia Rady EWG 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r., całkowity okres prowadzenia pojazdu w każdym okresie dwutygodniowym nie może przekraczać 90 godzin. (Podstawa prawna: art. 6 ust. 2 rozporządzenia Rady 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego). Wysokość kary za to naruszenie (800,00 zł) została ustalona na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8, ust. 4 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 10.5 lit. b załącznika do powołanej ustawy o transporcie drogowym. Kara łączna za wskazane naruszenia wynosiła 2950,00 zł Odwołanie od powyższej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego złożyła strona, zarzucając jej błędne ustalenie stanu faktycznego oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 2. art. 92 ustawy o transporcie drogowym oraz prawa procesowego, tj. art. 107 k.p.a., a także dokonanie bezpodstawnych oraz sprzecznych ustaleń w uzasadnieniu decyzji. W związku z tym wniosła o uchylenie skarżonej decyzji w całości oraz zwrot na rzecz Skarżącego kary pieniężnej w wysokości 2.950,00 zł. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że przedmiotowa decyzja nie zawiera dostatecznego uzasadnienia faktycznego oraz została wydana w oparciu o nieprawidłowo przeprowadzone postępowanie wyjaśniające, bowiem nie został ustalony prawidłowo stan faktyczny poprzez wadliwe odczytanie przez organ kontrolujący zapisów z przedstawionych wykresówek. Skarżący zarzuca, że nie nastąpiło przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy oraz że kontrolowany nie przekroczył całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w okresie dwutygodniowym. Ponadto kierowca skarżącego przedłożył do kontroli wszystkie konieczne wykresówki, z których wynikało, że kierowca nie dokonał wskazanych naruszeń. Zatem, zdaniem skarżącego, nie doszło do naruszenia wskazanych w zaskarżonej decyzji przepisów, a kierowca skarżącego nie przekroczył maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy oraz że nie przekroczył całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w okresie dwutygodniowym. Skarżący załączył do odwołania kopie przedmiotowych wykresówek w celu ponownego ich przeanalizowania i ustalenia prawidłowego stanu faktycznego w niniejszej sprawie. Zgodnie z zasadami prawidłowo prowadzonego postępowania administracyjnego, decyzja powinna wskazywać ustalony przez organ administracyjny stan faktyczny, określać przesłanki zastosowania tej, a nie innej kwalifikacji prawnej i ustalać, jakie okoliczności stanu faktycznego odpowiadają stosownym fragmentom norm prawnych zastosowanych w niniejszej sprawie. To wszystko kryje w sobie formuła art. 107 k.p.a. (tak np. wyrok NSA z dnia 18 maja 2000 r., sygn. akt V SA 2762/99). Decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2007 r., wydaną na podstawie m.in. art. 6 ust 2, art. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, art. 87 ust 1, 3, art. 92 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz lp. 10.2 lit. a i b, lp.10.3 lit. a i b, lp.10.5 lit. a i b załącznika do ustawy o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania utrzymano zaskarżoną decyzję w całości w mocy. W uzasadnieniu, po przedstawieniu stanu sprawy stwierdzono, że stosownie do art. 6 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, całkowity okres prowadzenia pojazdu w każdym okresie dwutygodniowym nie może przekraczać 90 godzin. Zgodnie zaś z art. 7 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85, po czteroipółgodzinnym okresie prowadzenia pojazdu kierowcy przysługuje przerwa, co najmniej 45 - minutowa, chyba, że zaczyna on okres odpoczynku. Przerwa taka może być zastąpiona przerwami wynoszącymi, po co najmniej 15 minut, rozłożonymi na okres prowadzenia pojazdu lub bezpośrednio po tym okresie w taki sposób, aby było to zgodne z przepisami ust. 1. W drodze wyjątku od ust. 1, w przypadku krajowego przewozu osób wykonywanego na zasadzie usług regularnych Państwa Członkowskie mogą ustalić minimalną przerwę nie krótszą niż 30 minut po okresie prowadzenia pojazdu nieprzekraczającym czterech godzin. Takie wyjątki można przyznać tylko w tych przypadkach, gdzie przerwy w prowadzeniu pojazdów przekraczające 30 minut zakłócałyby miejski ruch uliczny i gdzie kierowca nie ma możliwości odebrania 15 - minutowej przerwy w ciągu czterech i pół godziny prowadzenia pojazdu przed przerwą 30 - minutową. Podczas tych przerw kierowca nie może wykonywać żadnej innej pracy. Do celów niniejszego przepisu czas oczekiwania i czas niepoświęcony prowadzeniu pojazdu, spędzony w pojeździe w ruchu, na promie lub w pociągu nie będzie uważany za "inną pracę". Przerwy przestrzegane na podstawie powołanego przepisu nie mogą być uznawane za dzienne okresy odpoczynku. Stosownie do art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów ustawy o czasie pracy kierowców lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych lub przepisów wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 15.000,00 zł. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 10.3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, zgodnie, z którym karze podlega przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, przy wykonywaniu przewozu drogowego - o czas powyżej 15 do 30 minut - 150 złotych, oraz za każde następne rozpoczęte 30 minut - 200 złotych. Odpowiednio - z treści lp. 10.5 załącznika do ustawy o transporcie drogowym wynika, że karze podlega przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w okresie dwutygodniowym, przy wykonywaniu przewozu drogowego - o czas do 2 godzin - 100 złotych, oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę - 100 złotych. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności z wykresówek okazanych przez prowadzącego pojazd wynika, że kierujący naruszył obowiązujące przepisy regulujące czas pracy kierowców. W toku kontroli stwierdzono, iż: - po analizie wykresówki z dnia [...] listopada 2006 r. stwierdzono przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia bez przerwy o 2 godziny i 24 minuty. W okresie od godziny 905 do godziny 1638 kierowca prowadził pojazd przez 6 godzin i 54 minuty, nie odebrawszy po czterech i pół godzinie prowadzenia pojazdu wymaganych 45 minut przerwy. - po analizie wykresówki z dnia [...] listopada 2006 r. stwierdzono przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia bez przerwy o 1 godzinę i 16 minut. W okresie od godziny 205 do godziny 820, kierowca prowadził pojazd przez 5 godzin i 46 minut, nie odebrawszy po czterech i pół godzinie prowadzenia pojazdu wymaganych 45 minut przerwy. - po analizie wykresówki z dnia [...] listopada 2006 r. stwierdzono przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia bez przerwy o 1 godzinę i 8 minut. W okresie od godziny 1200 do godziny 1810, kierowca prowadził pojazd przez 5 godzin i 38 minut, nie odebrawszy po czterech i pół godzinie prowadzenia pojazdu wymaganych 45 minut przerwy. Analiza tarcz tachografu kontrolowanego kierowcy za okres dwutygodniowy, od dnia [...] do dnia [...] listopada 2006 r., wykazała, iż kierowca rozpoczął jazdę o godzinie 445 i kontynuował jazdę do dnia 19 listopada 2006 r., do godziny 2025. Słusznie zatem stwierdzono, iż w powyższym okresie kierowca prowadził pojazd przez 99 godzin, tym samy przekroczył dopuszczalny czas jazy w okresie dwutygodniowym o 9 godzin. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 107 k.p.a. stwierdzono, iż organu I instancji nie uchybił obowiązkowi podania przepisów prawnych, na których podstawie wydał zaskarżoną decyzję. Główny Inspektor transportu Drogowego zważył, iż skarżona decyzja zawiera wskazanie wszystkich faktów, potwierdzających stwierdzone podczas kontroli naruszenia. Nadto przytoczone są w sposób prawidłowy podstawy prawne i podane odpowiednie przepisy prawne do każdego naruszenia, wraz ze wskazaniem miejsca ich publikacji. Główny Inspektor Transportu Drogowego zważył, iż w przedmiotowej sprawie organ I instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 oraz 77 k.p.a. i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Zgodnie z orzeczeniem NSA z dnia 4 lipca 2001 r., sygn. akt I SA 301/00, "Obowiązek zebrania całego materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym oznacza, że organ administracji publicznej winien z własnej inicjatywy gromadzić w aktach dowody, które jego zdaniem będą konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz winien gromadzić w aktach sprawy także dowody wskazane lub dostarczone przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy." Ponadto strona zarzuciła naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwą interpretację i błędne zastosowanie art. 92 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z art. 92 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ww. ustawy. Zgodnie z lp. 10.3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, kara nakładana jest za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy. Natomiast drugie ze stwierdzonych naruszeń jest sankcjonowane karą pieniężną zgodnie z lp. 10.5 załącznika do ww. ustawy. Zatem wysokość nakładanych na stronę kar pieniężnych za dane naruszenie, jest ściśle określona w załączniku do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym i organy orzekające nie mają możliwości dowolnego kształtowania wysokości nakładanych kar pieniężnych. Taryfikator w sposób ścisły określa wysokość kary za dane naruszenie. Skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zainteresowany wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego we W. z dnia [...] listopada 2006 r. jako niezgodnych z prawem i zarzucając naruszenie przepisów: a) prawa materialnego, w szczególności: - art. 6 i art. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, - art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, - art. 92 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, b) prawa formalnego, tj.: - art. 10 §1 k.p.a. - poprzez nie zapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu, i nie zapewnienie wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów, - art. 77 § 1 k.p.a. - poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, - art. 107 k.p.a. - poprzez dokonanie bezpodstawnych oraz sprzecznych ustaleń w uzasadnieniu decyzji, a także orzeczenie o zwrocie na rzecz skarżącego kary pieniężnej w wysokości 2.950 zł. W uzasadnieniu stwierdzono, że zaskarżona decyzja nie zawiera dostatecznego uzasadnienia faktycznego oraz została wydana w oparciu o nieprawidłowo przeprowadzone postępowanie wyjaśniające, bowiem nie został ustalony prawidłowo stan faktyczny poprzez wadliwe odczytanie przez kontrolującego i organ II instancji zapisów z przedstawionych wykresówek. Skarżący zarzuca, że nie nastąpiło przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy oraz że kontrolowany nie przekroczył całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w okresie dwutygodniowym. Ponadto wskazał, że kierowca skarżącego przedłożył do kontroli wszystkie konieczne wykresówki, z których wynikało, że kierowca nie dokonał wskazanych naruszeń. Zatem zdaniem skarżącego nie doszło do naruszenia wskazanych w zaskarżonej decyzji przepisów, a kierowca skarżącego nie przekroczył maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy oraz że nie przekroczył całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w okresie dwutygodniowym. Skarżący załączył do odwołania złożonego do Głównego Inspektora Transportu Drogowego kopie przedmiotowych wykresówek w celu ponownego ich przeanalizowania i ustalenia prawidłowego stanu faktycznego w niniejszej sprawie, jednak organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję dokonał ponownego wadliwego odczytu przedłożonych wykresówek z kontrolowanego okresu czasu. Skarżący podniósł także, że zgodnie z zasadami prawidłowo prowadzonego postępowania administracyjnego, decyzja powinna wskazywać ustalony przez organ administracyjny stan faktyczny, określać przesłanki zastosowania tej, a nie innej kwalifikacji prawnej i ustalać, jakie okoliczności stanu faktycznego odpowiadają stosownym fragmentom norm prawnych zastosowanych w niniejszej sprawie. To wszystko kryje w sobie formuła art. 107 k.p.a. (tak np. wyrok NSA z dnia 18 maja 2000 r., sygn. akt V SA 2762/99). W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie jako nieuzasadnionej. W uzasadnieniu podniesiono, że w wyniku ustaleń dokonanych w toku kontroli pojazdu samochodowego wydano decyzję o nałożeniu na stronę kary pieniężnej za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego oraz przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w okresie dwutygodniowym. Od tej decyzji organu I instancji strona wniosła odwołanie, a Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał rozstrzygnięcie organu I instancji w mocy. Zarzuty skarżącego co do nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego są gołosłowne bowiem nie wskazują w czym konkretnie te nieprawidłowości się przejawiają. W toku postępowania administracyjnego starannie dokonano ustaleń faktycznych i stosownie do tego zastosowano obowiązujące przepisy. Odzwierciedleniem tego jest uzasadnienie decyzji organu odwoławczego, w którym stan faktyczny i prawny szczegółowo został wyartykułowany. Ponadto w trakcie kontroli drogowej dokonano kserokopii okazanych wykresówek, które stanowią załącznik do protokołu kontroli. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2007 r., utrzymującą w całości w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2006 r., którą nałożono na [...] przedsiębiorcę – L., z siedzibą na W., karę pieniężną w kwocie [...] złotych. Podstawą nałożenia kary było stwierdzone w toku kontroli i potwierdzone w protokole kontroli naruszenie przepisów dotyczących czasu pracy kierowców, a w szczególności przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego, a także przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w okresie dwutygodniowym przy wykonywaniu przewozów drogowych. Przedmiotowa kara została nałożona za naruszenie czasu pracy kierowców – już to przez przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego, już to przez przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w okresie dwutygodniowym przy wykonywaniu przewozów drogowych. Jednym materiałem (dokumentem) pozwalającym na stwierdzenie tego rodzaju naruszeń czasu pracy kierowców są wykresówki z instrumentu kontrolnego – tachografu. Wykresówki te zostały okazane w czasie kontroli, a organ kontrolny sporządził ich kopie. Po odczytaniu wyników i drobiazgowej ich analizie ustalono rodzaj i zakres naruszeń oraz ustalono wysokość kar za poszczególne naruszenia oraz wysokość kary łącznej. Kategorie naruszeń przepisów regulujących czas pracy kierowców ustalono na podstawie przepisów rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. WE L 370 z dnia 31 grudnia 1985 r.), a w szczególności art. 6 i art. 7 powołanego rozporządzenia oraz art. 28 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2004 r. Nr 92, poz. 879 z późn. zm.). Natomiast wysokość kar za stwierdzone naruszenia ustalono na podstawie art. 92 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088, z późn. zm.) oraz załącznika do tej ustawy, zawierającego wykaz naruszeń obowiązków lub warunków podlegających karze oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia. Podstawowy, a w zasadzie jedyny zarzut skarżącego sprowadza się do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja nie zawiera dostatecznego uzasadnienia faktycznego oraz została wydana w oparciu nieprawidłowo przeprowadzone postępowanie wyjaśniające, bowiem nie został ustalony prawidłowo stan faktyczny poprzez wadliwe odczytanie przez kontrolującego i organ II instancji zapisów z przedstawionych wykresówek. Zarzucane przez skarżącego naruszenia prawa procesowego (art.10 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 107 k.p.a.), jak i materialnego ( art. 6 i art. 7 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy o transporcie drogowym) są związane z głównym zarzutem i służą jego uzasadnieniu. Zarzut braku dostatecznego uzasadnienia faktycznego zaskarżonych decyzji oraz nieprawidłowego przeprowadzenia postępowanie wyjaśniające jest w rozpatrywanej sprawie chybiony, gdyż postępowanie kontrolne w sprawie sprowadzało się (jak wynika z protokołu kontroli z dnia [...] listopada 2006 r.) do okoliczności zatrzymania pojazdu do kontroli, tzn. opisu miejsca i czasu kontroli, danych kontrolowanego pojazdu, przedsiębiorcy i kierowcy oraz skontrolowania następujących dokumentów: licencji, karty opłaty za przejazd po drogach krajowych oraz zapisów urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku, a także do szczegółowego (wręcz drobiazgowego) opisu każdego stwierdzonego już w toku kontroli naruszenia przepisów regulujących czas pracy kierowców. Kierowca podpisał protokół bez uwag. W tej sytuacji uzasadnienie faktyczne zaskarżonych decyzji sprowadza się w istocie do opisu stwierdzonych naruszeń czasu pracy kierowcy, dokonanych na podstawie tarcz tachografu (wykresówek) przekazanych przez kierowcę w czasie kontroli. W uzasadnieniach obu decyzji przytoczone informacje zawarte są w protokole kontroli. Decyzja zawiera pouczenie o terminie odwołania i organie właściwym do jego rozpatrzenia i została przekazana wraz z protokołem kontroli drogowej kierowcy oraz przedsiębiorcy (ze stosownym pouczeniem). Trzeba zauważyć, że kary stosowane w przypadku naruszenia przepisów regulujących sprawy transportu drogowego w ogóle a czas pracy kierowców w szczególności, są dotkliwe. Dotkliwość tę pogłębia też charakter wydawanych w tych sprawach decyzji, mających z założenia charakter decyzji związanych, nie pozostawiających organowi administracji żadnych "luzów interpretacyjnych", żadnej możliwości uznania. Wiąże się z tym ustalona w jednolity sposób, sztywna wysokość kar, które są nakładane w zasadzie niezależnie od winy przedsiębiorcy i nie podlegają miarkowaniu. Stąd w tym postępowaniu tak istotne znaczenie ma ścisłe ustalenie stanu faktycznego, który ma stanowić przesłankę do nałożenia kary; w istocie przede wszystkim (jeśli nie wyłącznie) na tym, wstępnym etapie postępowania przedsiębiorca ma wpływ na ewentualne nałożenie kary. Stąd precyzyjne uregulowanie w ustawie o transporcie drogowym zasad postępowania kontrolnego, posługiwanie się ustalonymi wzorami protokołów kontroli, itp. Z przeprowadzonych czynności kontrolnych sporządzany jest protokół, który kontrolowany może podpisać bądź odmówić jego podpisania; kontrolowany może również wnieść do protokołu kontroli swoje zastrzeżenia. Jak podkreśla się w orzecznictwie (por. m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2004 r., sygn. akt II SA 4151/02, LEX nr 148941) znaczenia dowodowego protokołu kontroli nie sposób przecenić, gdyż stwierdzone w nim okoliczności są w zasadzie nie do odtworzenia. Z przedstawionych rozważań jasno wynika, że w przypadku kontroli przestrzegania przepisów dotyczących transportu drogowego (w tym również czasu pracy kierowców) decydujące znaczenie mają ustalenia dokonane w toku kontroli drogowej. W ocenie skarżącego wspomniane braki zaskarżonych decyzji i postępowania wynikały z nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego – poprzez wadliwe odczytanie przez organy obu instancji zapisów z przedstawionych wykresówek. W istocie więc podstawowy zarzut skarżącego sprowadza się do zarzutu nieprawidłowego – w jego ocenie – odczytania wykresówek. Otóż, jak wyżej wspomniano, decydujące znaczenie w polskim systemie prawnym maja ustalenia dokonane w toku kontroli drogowej. Organ I instancji dokonał stwierdzenia odpowiednich naruszeń na podstawie okazanych wykresówek oraz wykonał kopie tych wykresówek. Organ II instancji, kontrolując decyzje w postępowaniu odwoławczym, dysponował zarówno ustaleniami dokonanymi przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, jak i wykonanymi przez pracowników tego organu kopiami wykresówek. W następstwie ich weryfikacji w odrębnym postępowaniu odwoławczym potwierdził prawidłowość ustaleń organu I instancji. Załączenie przez skarżącego przy odwołaniu kopii przedmiotowych wykresówek (na co powołuje się również w skardze) było bezcelowe, gdyż organ II instancji dysponował już kopiami tych wykresówek, przy czym kopie te, jako sporządzone w toku kontroli drogowej, miały charakter dowodu uzyskanego samodzielnie przez organ kontrolny, a co za tym idzie – korzystającego z domniemania autentyczności. W wyniku ich analizy organ odwoławczy potwierdził dokonane w sprawie ustalenia organu I instancji. Stwierdzone naruszenia czasu pracy kierowcy – p. A. M. zostały prawidłowo zakwalifikowane, a następnie nałożono za nie kary pieniężne przewidziane w załączniku do ustawy o transporcie drogowym. Jak wskazano, organy obu instancji nie miały wpływu na wysokość tych kar. Podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa procesowego już to nie miały, w ocenie Sądu, miejsca (np. zarzut naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego), już to nie miały istotnego znaczenia na wynik sprawy (naruszenie art. 10 § 1 oraz art. 107 k.p.a.). Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.