VI SA/Wa 957/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant st. ref. Renata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2013 r. sprawy ze skargi E. F. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę Sygn. akt: VI SA/Wa 957/13 UZASADNIENIE W wyniku kontroli drogowej [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...]grudnia 2011 r. nałożył na E.H. F.(dalej: skarżąca, strona) karę pieniężną w wysokości 15.000 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło naruszenie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 z późn zm.). Strona pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. wniosła od ww. decyzji odwołanie. Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] września 2012 r.. nr [...] nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 10.000 zł. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]września 2012 r., na mocy której nałożono na Panią E. F. karę pieniężną w wysokości 10 000 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło: - skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego, - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego, ] - przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego, - przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w okresie dwutygodniowym przy wykonywaniu przewozu drogowego. Podstawą rozstrzygnięcia zastosowaną przez organy administracyjne był przepis art. 92a ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm.) ograniczający możliwość nałożenia kary w łącznej wysokości do kwoty 10.000,00- zł a ponadto kara została wymierzona w oparciu o następujące przepisy prawa materialnego: ■ za naruszenie przepisu art. 8 ust. 1-4, 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. U. UE L 102 z dnia 11 kwietnia 2006 r CELEX Nr 32006R0561), a tym samym wypełnienie dyspozycji lp. 5.3.1 załącznika Nr 3 do ustawy o transporcie drogowym tj. skrócenie dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny 100, 00 - zł (sto złotych); 18 x 100, 00 - zł = 1800,00 - zł (jeden tysiąc osiemset złotych). ■ za naruszenie przepisu art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. U. UE L 102 z dnia 11 kwietnia 2006 r. CELEX Nr 32006R0561), a tym samym wypełnienie dyspozycji lp. 5.3.2 załącznika Nr 3 do ustawy o transporcie drogowym tj. skrócenie dziennego czasu odpoczynku za każdą następną rozpoczętą godzinę 200, 00 - zł (dwieście złotych); 82 x 200,00 - zł = 16400, 00 - zł (szesnaście tysięcy czterysta złotych). ■ za naruszenie przepisu art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. U. UE L 102 z dnia 11 kwietnia 2006 r. CELEX Nr 32006R0561), a tym samym wypełnienie dyspozycji lp. 5.2.1 załącznika Nr 3 do ustawy o transporcie drogowym tj. przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: o czas powyżej 15 minut do 30 minut 150, 00 - zł (sto pięćdziesiąt złotych) 13 x 150, 00 - zł = 1950, 00 - zł (jeden tysiąc dziewięćset pięćdziesiąt złotych). ■za naruszenie przepisu art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. U. UE L 102 z dnia 11 kwietnia 2006 r. CELEX Nr 32006R0561), a tym samym wypełnienie dyspozycji lp. 5.2.2 załącznika Nr 3 do ustawy o transporcie drogowym tj. przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: za każde następne rozpoczęte 30 minut 200, 00 - zł (dwieście złotych) 33 x 200, 00 - zł = 6600, 00 - zł (sześć tysięcy sześćset złotych) ■ za naruszenie przepisu art. 6.ust 1 i 4 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. U. UE L 102 z dnia 11 kwietnia 2006 r. CELEX Nr 32006R0561) a tym samym wypełnienie dyspozycji lp. 5.1.1 załącznika Nr 3 do ustawy o transporcie drogowym tj. przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu: o czas powyżej 15 minut do jednej godziny, 100, 00 - zł (sto złotych) 7 x 100, 00 - zł = 700, 00 - zł (siedemset złotych) ■ za naruszenie przepisu art. 6 ust. 1 i 4 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającerozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. U. UE L 102 z dnia 11 kwietnia 2006 r. CELEX Nr 32006R0561) a tym samym wypełnienie dyspozycji lp. 5.1.2 załącznika Nr 3 do ustawy o transporcie drogowym tj. przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu: za każdą następną rozpoczętą godzinę 200, 00 - zł (dwieście złotych) 127 x 200, 00 - zł = 25400, 00 - zł (dwadzieścia pięć tysięcy czterysta złotych).) ■ za naruszenie przepisu art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. U. UE L 102 z dnia 11 kwietnia 2006 r. CELEX Nr 32006R0561), a tym samym wypełnienie dyspozycji lp. 5.6.1 załącznika Nr 3 do ustawy o transporcie drogowym tj. przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni o czas powyżej jednej godziny do czterech godzin 100,00 -zł (sto złotych) 2 x 100 zł = 200 zł (dwieście złotych) ■ za naruszenie przepisu art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. U. UE L 102 z dnia 11 kwietnia 2006 r. CELEX Nr 32006R0561), a tym samym wypełnienie dyspozycji lp. 5.6.2 załącznika Nr 3 do ustawy o transporcie drogowym tj. przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni za każdą kolejną rozpoczętą godzinę 150,00 -zł (sto złotych) 9 x 150,00 zł = 1350,00 zł (jeden tysiąc trzysta pięćdziesiąt złotych). Powyższe naruszenia ustalono podczas kontroli na drodze krajowej nr [...], obwodnica Strykowa, przeprowadzonej w dniu [...] czerwca 2011r. a zostały one stwierdzone w protokole kontroli z dnia [...]czerwca 2011r. Kontrolowanym zespołem pojazdów składającym się z ciągnika siodłowego marki M. o nr rej [...] oraz naczepy marki S. o nr rejestracyjnym [...]kierował A. G. wykonując krajowy transport drogowy rzeczy. Za stwierdzone naruszenie po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego organ I instancji nałożył karę pieniężną w formie decyzji administracyjnej nr [...]z dnia [...] grudnia 2011 r. w wysokości 15 000 zł. Od powyższej decyzji strona pismem z dnia [...].01.2012r. wniosła odwołanie do organu wyższego stopnia podnosząc, iż nie zgadza się z nałożoną karą. Organ odwoławczy dnia [...].03.2012r. wydał decyzję administracyjną nr [...], którą uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania w sprawie Łódzki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w dniu [...] września wydał decyzję administracyjną nr [...], którą nałożył ponownie na stronę karę pieniężną w wysokości 10 000 złotych z tytułu wyżej wymienionych naruszeń. Od powyższej decyzji pismem z dnia [...]10.2012r. strona złożyła odwołanie do organu II instancji. Odwołująca wyraziła pogląd, że wyłączną winę za popełnienie naruszeń ponosił kierowca – A. G., natomiast ona sama nie miała wpływu na sposób wykonywania przez kierowcę jego obowiązków. Wymagane dokumenty wraz z pojazdem były przekazywane kierowcy zazwyczaj na początku tygodnia. W pozostałych dniach kontakt z pracownikiem miał wyłącznie charakter telefoniczny. Wskazała, iż trasę przejazdu kierowcy ustalał wyłącznie spedytor z przedsiębiorstwa P. To spedytorzy mieli kontakt z pojazdem i kierowcą, koordynowali całokształt jego pracy w tym każdorazowy przejazd z załadunkiem. W ocenie strony umowa zawarta przez nią ze spedytorem nie może stanowić dowodu na winę przedsiębiorcy, gdyż charakter współpracy powoduje bliższy kontakt pomiędzy spedytorami a kierowcą, co mogło prowadzić do zachowań niekorzystnych dla przedsiębiorcy. Odwołująca się podniosła, że od kwietnia 2011 r. zatrudniała tylko jednego kierowcę i wykorzystywała tylko jeden pojazd ciężarowy. A.G. otrzymywał stałe wynagrodzenie miesięczne i nie było ono zależne od ilości przejechanych kilometrów ani od długości czasu pracy. Tylko spedytor miał wpływ bezpośredni na sposób wykonywania obowiązków przez kierującego. Kierowca nie pracował w soboty, święta i niedziele. Ponadto po uzyskaniu informacji przez przedsiębiorcę o naruszaniu przepisów został on natychmiast zwolniony, a skarżąca zlikwidowała działalność gospodarczą. W ocenie strony w sprawie należało zastosować przepisy art. 92b i art. 92c ustawy o transporcie drogowym gdyż zapewniła właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w przewozach drogowych, m.in. wyraźnie określając obowiązki kierowcy, dopilnowując by posiadał wymagane szkolenia oraz płacąc mu stałe wynagrodzenie. Ponadto popełnienie naruszeń było skutkiem okoliczności niemożliwych do przewidzenia gdyż powstały one w wyniku samodzielnego, niezależnego działania kierowcy, który wyraźnie podczas kontroli oświadczył, iż miał wyraźny zakaz przekraczania i naginania przepisów o ruchu drogowym. Do odwołania skarżąca załączyła listy płac za miesiące maj i czerwiec 2011 r. Organ odwoławczy w decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. nie podzielił argumentacji i poglądów skarżącej. Zdaniem organu, w toku postępowania został w sposób niezbity udokumentowany, na podstawie odczytu danych cyfrowych z karty kierowcy, fakt zaistnienia naruszeń prawa dotyczącego czasu pracy kierowców, będących podstawą faktyczną nałożonej na skarżącą jako na przedsiębiorcę transportowego kary. GITD wyraził nadto pogląd, iż zarzuty podniesione w odwołaniu są niezasadne i nie mogą zostać uwzględnione. Zdaniem organu odwoławczego, skarżąca, wbrew swoim twierdzeniom, nie zapewniła właściwej organizacji i dyscypliny pracy. Zarówno z zeznań kierowcy złożonych w trakcie kontroli drogowej jak i wyjaśnień samej strony wynika jednoznacznie, że w istocie nie nadzorowała i nie kontrolowała pracy kierowcy A. G. Kierowca sam decydował o tym, kiedy wyruszy w trasę, a zlecenia transportowe otrzymywał bezpośrednio od przedsiębiorstwa spedycyjnego. Nie oznacza to w ocenie organu, aby skarżąca nie mogła ponieść odpowiedzialności administracyjnej za stwierdzone naruszenia. Przedsiębiorca wykonujący zawodowo działalność w zakresie transportu drogowego osób lub rzeczy zawsze decyduje finalnie o tym, czy kierowca ma podjąć dane zlecenie zgłoszone przez spedycję, jaką trasę winien wybrać a także czy przewóz będzie mógł wykonać sam, czy też w załodze kilkuosobowej. Zwłaszcza ten ostatni czynnik ma kluczowe znaczenie dla kwestii odpowiedzialności przedsiębiorcy. Przewoźnik prowadzący działalność nie może występować w roli podmiotu jedynie użyczającego pojazd do przewozu ładunku bądź osób wraz z kierowcą. Z istoty charakteru prowadzonej działalności przedsiębiorca odpowiada za przebieg danego przewozu od momentu podjęcia ładunku do chwili jego rozładunku, w tym min. za to czy kierowca prowadzący pojazd jest dostatecznie wypoczęty i sprawny fizycznie by prowadzić pojazd nie stwarzając zagrożenia w ruchu drogowym a także czy posiada wszystkie wymagane dokumenty. Organ odwoławczy wskazał, że podczas kontroli okazano wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy nr 0013787 wystawiony na Panią E. F.. Tym samym to skarżąca wykonywała przewóz drogowy a nie A. G. bądź firma spedycyjna P. Była zatem odpowiedzialna m.in. za to by kierowca nie podejmował się wykonywania zleceń, skutkujących przekroczeniami w zakresie odpoczynków dobowych i maksymalnego czasu jazdy. Istotnym jest również fakt, że odwołująca się nie podważyła zeznań kierowcy w punkcie dotyczącym niesczytywania danych z karty kierowcy. Organ przyjął, że oznacza to całkowity brak kontroli pracodawcy nad jego pracownikiem, a zatem przedłożone w postępowaniu dokumenty płacowe oraz zlecenia przewozowe nie dowodzą zapewnienia właściwej organizacji i dyscypliny pracy. Co więcej sama skarżąca zasugerowała w odwołaniu, iż mogło dojść do niejawnej współpracy pomiędzy kierowcą a przedsiębiorstwem spedycyjnym. Pomijając fakt, że z przedłożonej w postępowaniu umowy o usługi przewozowe a konkretniej z § 3 tiret szósty zleceniobiorca zobowiązał się do wykonywania czynności zgodnie z obowiązującym prawem, to należy pokreślić, że regularne sczytywanie danych z karty kierowcy i z tachografu cyfrowego ujawniłoby takie praktyki. Zaniechanie podjęcia stosownych działań obciąża w tej materii wyłącznie przewoźnika drogowego a więc skarżącą. Podsumowując, w ocenie organu brak było podstaw do zastosowania art. 92b ustawy o transporcie drogowym. Organ przyjął także, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek wskazujących konieczność zastosowania art. 92c ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art.92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności których podmiot nie mógł przewidzieć lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. Skarżąca nie przedstawiła w toku postępowania administracyjnego żadnych dowodów na powstanie takich okoliczności, ograniczając się do przedstawienia w odwołania wyłącznie tez kwestionujących własną odpowiedzialność. Pismem z dnia [...] lutego 2013 r. E. F. wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie art. 92b ust. 1, art. 92 ust. 2, art. 92c ust. 1 oraz art. 92a ust 7 ustawy o transporcie drogowym. W konsekwencji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie. W odpowiedzi na skargę organ nie podzielając prezentowanej przez stronę argumentacji, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Kwestią podlegającą rozstrzygnięciu w ramach kontroli sądowoadministracyjnej jest nie tyle stan faktyczny będący podstawą nałożenia kary na skarżącą, lecz okoliczności wskazywane przez nią, zmierzające do wykazania braku podstaw do obciążenia jej jako przedsiębiorcy transportowego odpowiedzialnością za zaistniałe obiektywnie naruszenia przepisów ów transport regulujących. Jak wynika z art.10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE nr L 102 z 11 kwietnia 2006 r.), Przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców, o których mowa w ust. 1 w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia (EWG) nr3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Stosownie do art. 92b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r., o transporcie drogowym (t. j. Dz. U. z 2007 r., Nr 125 poz. 874 z późn. zm.) - Nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, c) Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087); 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. 2. Za naruszenie przepisów, o których mowa w ust. 1, karze grzywny, na zasadach określonych w art. 92, podlega kierowca lub inna osoba odpowiedzialna za powstanie tych naruszeń. Zgodnie z art. 92c ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r., o transporcie drogowym (t. j. Dz. U. z 2007 r., Nr 125 poz. 874 z późn. zm.) Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć (...). Zdaniem Sądu należy podzielić pogląd organu, według którego skarżąca nie wykazała żadnych okoliczności, które zwalniałyby ją od odpowiedzialności za powstałe naruszenia. W szczególności podniesiona w piśmie z dnia 9 maja 2011 r. okoliczność, iż że miała ona z kierowcą jedynie kontakt telefoniczny, w związku z czym nie miała wpływu na sposób wykonywania pracy przez kierowcę - nie mogą stanowić okoliczności uwalniającej ja od obiektywnej odpowiedzialności za zaistniałe naruszenia. Treść umowy o usługi przewozowe zawartej pomiędzy Podlasie S.A. reprezentowaną przez T. M. a P.H..U.T "[...]" E.H.F. reprezentowanym przez M.B. raz jeszcze potwierdza, że to przedsiębiorca ponosi odpowiedzialność za prawidłowe wykonanie zlecenia w tym i za czynności osób przez niego powołanych, w zakresie uregulowanym Kodeksem Cywilnym, Prawem przewozowym i Konwencją CMR, przedsiębiorca również jest zobowiązany zgodnie z § 3 umowy do wykonania swych czynności z należytą starannością, zgodnie z obowiązującym prawem. Sąd doszedł do przekonania, że organ zasadnie zdyskwalifikował wartość dowodową złożonych przez stronę list płac za maj i czerwiec 2011 r. Należy zauważyć, że w toku postępowania - w wezwaniu skierowanym do skarżącej z dnia [...] kwietnia 2012 r. – organ sygnalizował, że dokumenty może uznać za wiarygodne, gdy są poświadczone za zgodność z oryginałem przez notariusza, lub radcę prawnego bądź adwokata. Wobec nie nadesłania przez skarżącą oryginałów lub odpisów poświadczonych we wskazany sposób, organ nie dał wiary złożonym dokumentom, równocześnie wskazując na treść zeznań świadka - kierowcy, który zeznał, że naruszenia norm czasu pracy były wynikiem chęci zarobienia większych pieniędzy. Kierowca zeznał, że jego pensja jest uzależniona od przejechanych kilometrów, a zlecenia transportowe dostaje bezpośrednio od spedycji "P.". Nadto stwierdził, iż jego szef nie wie, jak wygląda jego czas pracy, gdyż to on sam decyduje czy wyjechać w trasę czy nie oraz, że jego szef go nie kontroluje i nie szczytuje jego karty, ale na początku jego pracy został przeszkolony i otrzymał informację od pracodawcy, aby jeździć zgodnie z przepisami. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, iż powyższej treści zeznania świadka A. G. zostały przez niego złożone w dniu [...]czerwca 2011 r. o godz. 17.25 w trakcie kontroli. Nie można w tej sytuacji odmówić wypowiedziom świadka waloru spontaniczności – słusznie organ uznał je za wiarygodne. Bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostają natomiast okoliczności wskazywane przez skarżącą, która uważa, że fakt wyposażenia przez nią kierowcy w odpowiednie dokumenty przesądza, iż nie ma na jego czynności wpływu, gdyż nie może być cały czas z pracownikiem. Organ I instancji słusznie nie zmienił poglądu o odpowiedzialności przedsiębiorcy za zaistniałe naruszenia pod wpływem wyjaśnień strony, gdyż przedsiębiorca jako podmiot zajmujący się zawodowo transportem drogowym ma obowiązek sprawowania nadzoru nad kierowcą. Nadzór, o którym mowa, nie może być postrzegany jako kwestia czysto formalna, sprowadzającą się do obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty, a nawet do pisemnego pouczenia go o jego powinnościach, w tym o zakazie przekraczania norm czasu pracy. Rzeczą pracodawcy, t.j. profesjonalnego podmiotu zajmującego się licencjonowaną działalnością gospodarczą, jaką jest transport drogowy, jest taka organizacja pracy i taki system kontroli, który wymusiłby w wysokim stopniu prawdopodobieństwo przestrzegania obowiązujących norm. Fakt otrzymywania przez kierowcę wynagrodzenia uzależnionego od ilości przejechanych kilometrów jest niezgodny z przepisami art. 10 ust.1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE nr L 102 z 11 kwietnia 2006 r.) który brzmi: Przedsiębiorstwo transportowe nie może wypłacać kierowcom zatrudnionym lub pozostającym w jego dyspozycji żadnych składników wynagrodzenia, nawet w formie premii czy dodatku do wynagrodzenia, uzależnionych od przebytej odległości i/lub ilości przewożonych rzeczy, jeżeli ich stosowanie może zagrażać bezpieczeństwu drogowemu lub zachęcać do naruszeń niniejszego rozporządzenia Niewątpliwie zatem, przedsiębiorca jako doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy powinien z należytą starannością dokładnie i szczegółowo planować czas pracy kierowcy oraz zadania im powierzane w ten sposób, aby wykonywali swoje zadania na stanowisku kierowcy zgodnie z przepisami prawa. Do przewoźnika należy również zawarcie takich umów i obmyślenie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem. Samo sporządzenie informacji wewnętrznej, w której właściciel firmy zrzeka się odpowiedzialności za przekroczenia czasu pracy, jak również za inne wykroczenia zawinione przez kierowcę potwierdza brak właściwej organizacji pracy kierowców. Tak więc słuszne jest ustalenie organu I oraz II instancji, iż skarżąca nie zapewniła właściwej organizacji i dyscypliny pracy i tym samym miała wpływ na powstanie naruszeń, które nastąpiły wskutek zdarzeń i okoliczności, które mogła przewidzieć. Z powyższego wynika, iż prawidłowa jest także konkluzja organów obydwu instancji co do tego, iż w rozpoznawanej sprawie nie zachodziły przesłanki do umorzenia postępowania w zakresie naruszeń przepisów o czasie prowadzenia pojazdu, obowiązkowych przerwach i odpoczynku. Z uwagi na powyższe, w myśl art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji.