VI SA/Wa 967/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] – działając na podstawie art. 104 k.p.a. i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpoznaniu odwołania złożonego przez skarżącego J. K. od decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] stycznia 2007 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii A, C i D - utrzymało w mocy w/w decyzję organu I instancji. Z akt sprawy wynika, iż pismem z dnia [...] października 2005 r. Naczelnik Wydziału Ruchu Drogowego Komendy [...] Policji przesłał do Starosty Powiatu [...] pismo dotyczące stanu zdrowia skarżącego celem zajęcia stanowiska i podjęcia ewentualnych czynności, zgodnie z przepisem art. 140 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515 ze zm.). W związku z powyższą informacją Starosta Powiatu [...] w piśmie z dnia [...] listopada 2005 r. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w [...] z prośbą o podanie informacji dotyczącej wykroczeń drogowych skarżącego celem podjęcia dalszych czynności. W odpowiedzi Komendant Powiatowy Policji w [...] w piśmie z dnia 23 listopada 2005 r. poinformował Starostę G. o wykroczeniach, których dopuścił się skarżący. W dniu 12 grudnia 2005 r. wezwano skarżącego do zgłoszenia się w Wydziale Komunikacji Starostwa Powiatowego w G. w sprawie uprawnień do kierowania pojazdami. Na podstawie informacji udzielonych przez organy Policji, decyzją z dnia [...] lutego 2006 r., nr [...], Starosta Powiatu G. – działając na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym – skierował skarżącego na badania lekarskie do [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy – Oddział w W., przy ul. W., wskazując zakres kategorii prawa jazdy (kat. A, B, C, D, T), przyczynę wydania tej decyzji, a także termin na wykonanie przedmiotowych badań. Jednocześnie organ pouczył skarżącego o przysługującym mu prawie wniesienia odwołania od tej decyzji. W wyniku poddania się badaniom lekarskim skarżący otrzymał w dniu [...] marca 2006 r.: orzeczenie lekarskie nr [...], w którym uprawniony lekarz stwierdził, iż brak jest przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii B i T, a także orzeczenie lekarskie nr [...], w którym uprawniony lekarz stwierdził istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii A. W związku z powyższym Starosta Powiatu G. – działając w oparciu o przepis art. 140 ust. 1 pkt 1 i pkt 4 lit. b) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym – wydał w dniu 21 marca 2006 r. decyzję, na podstawie której cofnął skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii A, C i D. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż z wydanego przez [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy – Oddział w W. orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] marca 2006 r. wynika, że istnieją przeciwwskazania zdrowotne do kierowania przez skarżącego pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii A, co – zgodnie z art. 140 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy - daje podstawę do cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami kat. A. Ponadto organ stwierdził, iż do dnia dzisiejszego skarżący nie poddał się badaniom lekarskim w celu stwierdzenia istnienia lub braku istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami kat. C i D. W tej sytuacji organ uznał, iż zachodzi podejrzenie, iż skarżący nie posiada predyspozycji do kierowania pojazdami kat. C i D. W tej sytuacji organ uznał, iż w tym zakresie istnieje z kolei podstawa do cofnięcia uprawnień w oparciu o przepis art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym. Skarżący odwołując się od w/w decyzji organu I instancji, załączył do odwołania orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] maja 2006 r. wydane przez Centrum Specjalistki Medycznej [...], w którym lekarz stwierdził, iż brak jest przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii B, T, C i D. W uzasadnieniu odwołania skarżący stwierdził, iż w ośrodku, w którym zażądał przeprowadzenia badań Starosta G., koszt tych badań jest znacznie wyższy, niż w innych placówkach posiadających uprawnienia. Z tej przyczyny skarżący, wskazując na swoją trudną sytuację rodzinną i finansową – stwierdził, iż wykonał badania w innej placówce, wnosząc o uznanie ich za prawidłowe i upoważniające do podjęcia decyzji w przedmiocie przyznania mu uprawnień do kierowania pojazdami C i D. W wyniku rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia 30 czerwca 2006 r. – działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. – uchyliło w/w decyzję Starosty G. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał wyłącznie na formalno-prawne przyczyny uchylenia decyzji organu I instancji, podnosząc jednakże na marginesie, iż załączone do odwołania orzeczenie lekarskie nie spełnia wymogów określonych w przepisach prawa. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy Starosta G. pismem z dnia 11 sierpnia 2006 r. poinformował skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii A, z uwagi na stwierdzenie przeciwwskazań zdrowotnych, oraz kategorii C i D ze względu na niepoddanie się przez stronę stosownym badaniom lekarskim. W konsekwencji przeprowadzonego ponownie postępowania administracyjnego Starosta Powiatu G. wydał w dniu [...] stycznia 2007 r. decyzję nr [...], na podstawie której – opierając się o przepisy art. 140 ust. 1 pkt 1 i pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym – cofnął skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii A, C i D. W uzasadnieniu organ stwierdził, powołując się na zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy, iż skarżący w dniu [...] marca 2006 r. poddał się badaniom lekarskim tylko w zakresie kategorii A, B, T. Organ I instancji wskazał, iż z wydanego przez [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy – Oddział w [...] orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] marca 2006 r. wynika, że istnieją przeciwwskazania zdrowotne do kierowania przez skarżącego pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii A. Organ stwierdził ponadto, że z kolei jeśli chodzi o badania dotyczące kategorii C i D, to skarżący w ogóle nie poddał się tym badaniom. W konsekwencji organ uznał, iż w tej sytuacji zachodzi podstawa do cofnięcia stronie skarżącej uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie kat. A, C i D. W dniu 15 lutego 2007 r. skarżący, reprezentowany przez adwokata, wniósł odwołanie od w/w decyzji Starosty Powiatu G. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. Wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji skarżący zarzucił Staroście G. naruszenie przepisu art. 140 ust. 1 pkt 1 i pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym – poprzez jego wadliwe zastosowanie w niniejszym postępowaniu, w sytuacji, gdy skarżący nie był skierowany na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w rozumieniu art. 114 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy. W uzasadnieniu strona stwierdziła ponadto, iż z uwagi na swą niezwykle trudną sytuację majątkową – nie zdołała samodzielnie opłacić pozostałych badań w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy. Zdaniem skarżącego żądanie przez organ przeprowadzenia badań w ośrodku medycznym, w którym koszt badania jest znacznie wyższy, niż w innych placówkach służby zdrowia, pozbawione jest racjonalnego uzasadnienia. W wyniku rozpatrzenia odwołania decyzją z dnia [...] marca 2007 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. – działając na podstawie art. 104 k.p.a. i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - utrzymało w mocy w/w decyzję Starosty Powiatu G. z dnia [...] stycznia 2007 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii A, C i D. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że postępowanie zostało wszczęte i było prowadzone w sprawie cofnięcia skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami m.in. z powodu przesłanki wskazanej w art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, a nie – jak mylnie powołał w decyzji organ I instancji – art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a) tej ustawy. Ponadto – jak stwierdziło SKO – skarżący był świadomy czego dokładnie dotyczyło postępowanie, albowiem został o tym poinformowany w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, a ponadto wynikało to z uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnej. W związku z powyższym organ odwoławczy, powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego – wskazał, iż błędne powołanie podstawy prawnej w decyzji organu I instancji w okolicznościach, gdy podstawa taka istnieje w przepisach prawa, a nadto przesłanki do jej zastosowania zostały spełnione – nie daje podstawy do uznania, że takie uchybienie ma istotny wpływ na wynik sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. stwierdziło, iż z akt sprawy wynika jednoznacznie, że skarżący nie poddał się badaniom lekarskim w celu stwierdzenia istnienia lub braku istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii C i D. Ponadto organ wskazał, że z orzeczenia lekarskiego nr [...] wynika, iż u skarżącego stwierdzono istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii A. Organ odwoławczy podniósł ponadto, iż postępowanie w sprawie cofnięcia prawa jazdy jest odrębnym postępowaniem administracyjnym od postępowania w sprawie skierowania na badania lekarskie. Organ podniósł, iż Starosta Powiatu G. decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. skierował skarżącego na badania lekarskie z powodu otrzymania wniosku organu kontroli ruchu drogowego o stwierdzonych w trakcie wykonywania czynności służbowych zastrzeżeniach co do stanu zdrowia skarżącego, jako osoby kierującej pojazdem. Organ odwoławczy, powołując się na przepis § 9 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2004 r. Nr 2, poz. 15) – stwierdził, iż badania lekarskie osób wymienionych w art. 122 ust. 1 pkt 2-5 ustawy – Prawo o ruchu drogowym przeprowadza się w wojewódzkich ośrodkach medycyny pracy. W tej sytuacji – zdaniem SKO – żądanie organów administracji do przeprowadzenia badań lekarskich w wojewódzkich ośrodkach medycyny pracy wynika z powszechnie obowiązujących przepisów prawa i nie jest uzależnione od uznania administracyjnego. Ustosunkowując się ponadto do zarzutu strony dotyczącego wysokości opłat za przedmiotowe badania lekarskie, organ II instancji stwierdził, iż wysokość stawek maksymalnych tych opłat wynika z przepisu § 18 cyt. rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. W dniu 10 maja 2007 r. skarżący, reprezentowany przez adwokata - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję SKO w S. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił organowi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w tym: - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji niestwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej wydanej z rażącym naruszeniem prawa polegającym na niedochowaniu warunków formalnych decyzji administracyjnej, - art. 107 k.p.a. – poprzez jego błędną interpretację polegającą na przyznaniu przymiotu zgodności z obowiązującym prawem decyzji administracyjnej wydanej w oparciu o błędnie powołaną podstawę prawną, mającą istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie, - art. 80 k.p.a. – poprzez przekroczenie granic zasady swobodnej oceny dowodów i przyjęcie, że skarżący nie poddał się badaniom lekarskim w celu stwierdzenia istnienia lub braku istnienia przeciwwskazań do kierowania pojazdami kat. C i D, podczas, gdy takim badaniom poddał się w dniu [...] lutego 2007 r. W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że skoro decyzja została wydana w oparciu o błędną podstawę prawną, to ujemne skutki takiej omyłki winien ponieść organ administracji, a nie obywatel. Pełnomocnik skarżącego wskazał ponadto, iż faktem jest, iż w dniu [...] lutego 2007 r. skarżący przeprowadził odpowiednie badania w Centrum Specjalistki [...] w W. i otrzymał zaświadczenie wydane przez lekarza uprawnionego do badań lekarskich osób kierujących pojazdami. Według strony skarżącej żądanie przez organ przeprowadzenia badań w ośrodku medycznym, w którym koszt badania jest znacznie wyższy, niż w innych placówkach służby zdrowia, pozbawione jest racjonalnego uzasadnienia, a ponadto przewyższa możliwości finansowe skarżącego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o oddalenie skargi jako bezzasadnej, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga J. K. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. nie narusza prawa. Przedmiotowa decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] oraz utrzymana nią w mocy decyzja Starosty Powiatu G. z dnia [...] stycznia 2007 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii A, C i D, nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a., a ponadto art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Zgodnie z treścią przepisu art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Z kolei przepis art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b) cyt. ustawy stanowi, iż starosta wydaje decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym w razie niepoddania się badaniu lekarskiemu w trybie określonym w art. 122 ust. 1 pkt 3-5. W świetle przepisu art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia. W literaturze podnosi się, iż cofnięcie uprawnień do prowadzenia pojazdów ma charakter par excellence prewencyjny, zabezpieczający, na co wskazują jednoznacznie przyczyny uzasadniające decyzję o cofnięciu. W istocie objęte są nimi sytuacje, w których jest wielce prawdopodobne, że kierowca – ze względu na stan zdrowia lub kwalifikacje – nie jest w stanie kierować pojazdem w sposób niezagrażający bezpieczeństwu ruchu drogowego i nienarażający nikogo na szkodę (vide: R.A. Stefański, Prawo o ruchu drogowym. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2005 r., wyd. II). Niewątpliwie cofnięcie uprawnień w razie stwierdzenia istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem (art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy) wynika z utraty warunku niezbędnego do uzyskania uprawnienia, jakim jest brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem (art. 90 ust. 1 pkt 1). W niniejszej sprawie Starosta Powiatu G., po otrzymaniu stosownego wniosku organu kontroli ruchu drogowego, zawierającego informacje budzące uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego, działając na podstawie przepisu art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym – skierował skarżącego na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. W ocenie Sądu brak jest jakichkolwiek podstaw, aby zarzucić Staroście Powiatu G., iż swoją decyzję podjął w sposób dowolny i oderwany od zgromadzonego materiału dowodowego, albowiem na podstawie posiadanych informacji przekazanych zarówno przez Wydział Ruchu Drogowego Komendy [...] Policji, jak i Komendanta Powiatowego Policji w G. wynikało, że zachodzą uzasadnione wątpliwości co do stanu zdrowia skarżącego. Należy w tym miejscu wyraźnie podkreślić, iż ochrona bezpieczeństwa ruchu drogowego wymaga, aby organ upoważniony do wydawania uprawnień do prowadzenia pojazdów czuwał nie tylko nad tym, aby otrzymywały je osoby mające odpowiedni stan zdrowia, ale także kontrolował, czy nie utraciły one tych warunków. Należy zauważyć, iż szczegółowe warunki i tryb przeprowadzania badań lekarskich regulują przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami. Przepisy § 2 ust. 4 pkt 2 oraz ust. 5 cyt. rozporządzenia Ministra Zdrowia potwierdzają, obok powołanych już wyżej przepisów ustawy – Prawo o ruchu drogowym, iż Starosta Powiatu G. miał pełną podstawę do skierowania skarżącego na stosowne badania lekarskie. Należy zauważyć również, iż w świetle przepisu § 9 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. badania lekarskie osób wymienionych w art. 122 ust. 1 pkt 2-5 ustawy – Prawo o ruchu drogowym przeprowadza się w wojewódzkich ośrodkach medycyny pracy. W tej sytuacji – zdaniem Sądu – uznać trzeba, iż Starosta Powiatu G., jako uprawniony organ, prawidłowo skierował skarżącego na przeprowadzenie badań lekarskich do właściwego miejscowo wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy. Co więcej, należy stwierdzić, iż organ ten - w świetle wskazanych unormowań powszechnie obowiązujących przepisów prawa - nie miał możliwości skierowania skarżącego na badania do innego ośrodka, niż wskazany w przepisach w/w rozporządzenia Ministra Zdrowia. Z akt niniejszej sprawy wynika jednoznacznie, iż skarżący po otrzymaniu decyzji starosty kierującej go na badania lekarskie, nie negując zasadności jej wydania - poddał się częściowo stosownym badaniom, w ramach których uprawniony lekarz [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy – Oddział w W. stwierdził w orzeczeniu lekarskim nr [...] z dnia [...] marca 2006 r., że istnieją przeciwwskazania zdrowotne do kierowania przez skarżącego pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii A. W tym miejscu należy zauważyć, iż skarżący nie odwoływał się od tego orzeczenia, pomimo przysługującego mu w tym zakresie prawa (vide: § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r.), a więc orzeczenie lekarskie stwierdzające istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami kategorii A stało się ostateczne. Zdaniem Sądu tego rodzaju regulacja dotycząca czynności specjalistycznych, jakimi są niewątpliwie badania lekarskie, stanowi procedurę odrębną od procedury administracyjnej. W tej sytuacji ostateczne orzeczenia lekarskie, wydane w trybie cyt. rozporządzenia Ministra Zdrowia, nie podlegają więc weryfikacji przez organy administracji publicznej (starostę) w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. Organy są niewątpliwie związane takimi orzeczeniami lekarskimi i nie mają jakichkolwiek podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych treścią tych orzeczeń, zaś jedyną podstawę do weryfikacji takich decyzji lekarskich stanowią przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r., przewidujące w § 12 możliwość odwołania do właściwego podmiotu odwoławczego (patrz także: Naczelny Sąd Administracyjny /w:/ wyroku z dnia 17 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1273/04, wydanym na gruncie podobnie brzmiących regulacji prawnych dotyczących przeprowadzania badań lekarskich osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na posiadanie broni palnej). W tej sytuacji uznać należy, iż zgodnie z przepisem art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, zaszły pełne podstawy do obligatoryjnego cofnięcia stronie skarżącej uprawnień do kierowania pojazdami kategorii A. Z kolei, jeśli chodzi o pozostały zakres badań - wskazać należy, iż skarżący - wbrew obowiązkowi nałożonemu na niego decyzją Starosty Powiatu G. z dnia [...] lutego 2006 r. – nie poddał się badaniom lekarskim w celu stwierdzenia istnienia lub braku istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami kategorii C i D. Zdaniem Sądu przyjąć należy, iż niewykonanie decyzji starosty i niepoddanie się badaniu lekarskiemu stawia pod znakiem zapytania warunki zdrowotne kierowcy, a tym samym nie wiadomo, czy może on bezpiecznie uczestniczyć w ruchu drogowym, jako kierujący pojazdem silnikowym (tak również: R.A. Stefański, Prawo o ruchu drogowym. Komentarz, ...). W związku z powyższym Sąd uznał, iż Starosta Powiatu G. prawidłowo zastosował w niniejszej sprawie przepis art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b) ustawy – Prawo o ruchu drogowym, cofając stronie skarżącej również uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii C i D. Jak wynika z akt sprawy zgromadzonych w toku całego postępowania administracyjnego, skarżący, po wydaniu pierwszej decyzji Starosty Powiatu G. z dnia [...] marca 2006 r. cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii A, C i D, przedłożył do akt sprawy orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] maja 2006 r. wydane przez Centrum Specjalistki Medycznej [...] w W., w którym lekarz stwierdził, iż brak jest przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii B, T, C i D. Zdaniem Sądu należy jednakże zauważyć, iż orzeczenie wydane przez lekarza zatrudnionego we wskazanym wyżej centrum medycznym nie może być uznane w niniejszej sprawie za spełniające wymogi formalne, albowiem w świetle przepisu § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, skarżący, jako osoba skierowana na badania w trybie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, zobowiązany był zbadać się we właściwym wojewódzkim ośrodku medycyny pracy, a nie w dowolnie wybranej przez siebie placówce medycznej. Według Sądu nie wystarczy, że skarżącego przebadał lekarz uprawniony do badania kierowców, gdyż w przypadku osób wymienionych expressis verbis w art. 122 ust. 1 pkt 2-5 ustawy, badania muszą być wykonane w odpowiedniej placówce, o której mowa właśnie w przepisie § 9 ust. 1 cyt. rozporządzenia. Bez znaczenia pozostają w tej sytuacji również zarzuty strony skarżącej dotyczące kosztów przeprowadzania takich badań lekarskich, albowiem w przepisach cyt. rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. brak jest podstaw prawnych wskazujących na możliwość odstąpienia od wymogu ściśle określonego w § 9 ust. 1 tego aktu normatywnego. Ustosunkowując się z kolei do zarzutu naruszenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 107 k.p.a., należy – zdaniem Sądu – stwierdzić, iż brak jest jakichkolwiek podstaw, aby przyjąć, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zawierają istotne uchybienia formalnoprawne. Zdaniem Sądu zgodzić się należy ze skarżącym, iż decyzja Starosty Powiatu G. z dnia [...] stycznia 2007 r., nr [...] zawiera nieprawidłowo powołaną podstawę prawną. Niewątpliwie organ I instancji mylnie powołał w komparycji w/w decyzji administracyjnej przepis art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, zamiast art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b) tego aktu. Niemniej warto przede wszystkim wskazać, iż – jak zasadnie podniósł organ odwoławczy - zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie dowodził, że postępowanie administracyjne zostało wszczęte i było prowadzone w sprawie cofnięcia skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami m.in. z powodu niepoddania się badaniu lekarskiemu, a nie – jak mylnie sugerowała podstawa prawna spornej decyzji – z powodu niepoddania się sprawdzeniu kwalifikacji, w trybie określonym w art. 122 ust. 1 pkt 3-5 ustawy. Ponadto skarżący był w pełni świadomy czego dokładnie dotyczyło prowadzone postępowanie, albowiem został o tym poinformowany w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, a ponadto wynikało to wyraźnie z uzasadnienia decyzji starosty. Ponadto należy stwierdzić, iż z ugruntowanego stanowiska doktryny oraz dotychczasowego orzecznictwa sądów administracyjnych wynika jednoznacznie, że brak wskazania podstawy prawnej lub błędne powołanie podstawy prawnej w decyzji organu administracji publicznej w okolicznościach, w których podstawa taka obiektywnie istnieje w przepisach prawa, a nadto przesłanki do jej zastosowania w danej sprawie zostały spełnione – nie daje podstawy do uznania, że takie uchybienie ma przymiot wady, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Nie jest to również takie uchybienie przepisu art. 107 § 1 k.p.a., które miałoby jakikolwiek istotny wpływ na końcowy wynik sprawy (tak m.in. J. Borkowski /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 723 i nast.; patrz także: A. Wróbel /w:/ M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005, t. 9 do art. 107 k.p.a. i cyt. tam m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 1983 r., sygn. akt I SA 1294/82, ONSA z 1983 r. nr 1, poz. 5). Niezrozumiałym wydaje się również zarzut naruszenia przez organ odwoławczy przepisu art. 80 k.p.a., z uwagi na rzekome przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów. Zdaniem Sądu ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że organy obu instancji w sposób precyzyjny wskazały na podstawę faktyczną swoich rozstrzygnięć, powołując przy tym w sposób nie budzący jakichkolwiek wątpliwości na te konkretne dowody, które świadczyły o konieczności cofnięcia stronie skarżącej uprawnień do kierowania pojazdami danej kategorii. Organ przeprowadził w uzasadnieniu decyzji jasny, logiczny i przekonywujący zarazem wywód odnośnie uwzględnienia jednego dowodu przy jednoczesnym odrzuceniu pozostałych dowodów. Ponadto należy uznać, iż zarówno organ odwoławczy, jak i organ I instancji dopełniły, w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, wszelkich niezbędnych czynności w celu gruntownego wyjaśnienia sprawy, zgodnie z podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego wskazanymi w art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie strona skarżąca w toku prowadzonego postępowania miała zagwarantowane prawo obrony swoich praw, zaś organy poprzez pełne i wszechstronne wyjaśnienie stanu faktycznego i prawnego obu zaskarżonych decyzji nie naruszyły normy postępowania administracyjnego wskazanej w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na względzie należy przyjąć, iż zarówno Starosta Powiatu G., jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. prawidłowo uznały, że w przypadku skarżącego zachodzą wszelkie przesłanki do cofnięcia wspomnianych uprawnień do kierowania pojazdami. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.