VI SA/Wa 967/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Sałek po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy [...] na pismo Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2024 r. nr [...] w przedmiocie opłaty dodatkowej z tytułu nieuiszczenia opłaty za postój pojazdu na drodze publicznej na obszarze Strefy Płatnego Parkowania Niestrzeżonego w W. postanawia: odrzucić skargę Gmina G. (dalej "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2024 r. w przedmiocie opłaty dodatkowej z tytułu nieuiszczenia opłaty za postój pojazdu na drodze publicznej na obszarze Strefy Płatnego Parkowania Niestrzeżonego w W.. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na fakt, że skarga nie podlega właściwości sądu administracyjnego, a w przypadku uznania skargi za dopuszczalną - o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm. dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1–3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 i 803), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1–4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1–3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto, jak stanowi art. 3 § 2a i § 3, sądy administracyjne orzekają w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, a także w sprawach w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Wobec powyższego kontrola działalności administracji publicznej dokonywana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ściśle określonych, a każdą wniesioną skargę sąd administracyjny poddaje kontroli pod względem jej dopuszczalności. Dopiero stwierdzenie, że dana sprawa podlega kognicji sądów administracyjnych, pozwala na dokonanie oceny merytorycznej zaskarżonego aktu, czynności, bezczynności, czy przewlekłego prowadzenia postępowania. Natomiast, gdy sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę. W niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę na pismo z [...] lutego 2024 r. Prezydenta [...] (Zarząd Dróg Miejskich w W. działał na podstawie upoważnienia Prezydenta W.). Pismem tym, zawiadomiono skarżącego, że nie zostało uwzględnione odwołanie od nieuwzględnionej reklamacji, zarejestrowanej pod nr [...], dotyczące opłaty dodatkowej nr [...] za brak opłaty za postój pojazdu w Strefie Płatnego Parkowania Niestrzeżonego w W.. Wobec powyższego wskazać należy, że kwestia zaskarżalności do wojewódzkich sądów administracyjnych pism dotyczących opłat dodatkowych z tytułu nieuiszczenia opłaty za postój (była już wielokrotnie rozstrzygana zarówno przez wojewódzkie sądy administracyjne (postanowienia z: 23 czerwca 2022 r. VI SA/Wa 373/22 WSA Warszawa, 28 marca 2022 r. VI SA/Wa 136/22 WSA Warszawa, 16 kwietnia 2024 r. II SA/Go 119/24 WSA Gorzów Wlkp.), jak i Naczelny Sąd Administracyjny (postanowienia z: 5 czerwca 2014 r. I OSK 1196/14, z 22 października 2008 r. I OSK 1012/08). Sąd w składzie obecnym, podziela poglądy wyrażone w powyższych orzeczeniach o braku kognicji sądu administracyjnego w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 320) korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, w śródmiejskiej strefie płatnego parkowania. W myśl art. 13f ust. 1 ww. ustawy, za nieuiszczenie powyższych opłat pobiera się opłatę dodatkową. Powyższe przepisy zostały powołane w piśmie stanowiącym odpowiedź na reklamację skarżącego. Natomiast wysokość oraz sposób pobierania opłaty określa rada gminy (art. 13f ust. 2 ww. ustawy). Z uwagi na treści powyższych przepisów stwierdzić należy, że obowiązek uiszczania zarówno opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, jak i obowiązek ponoszenia opłaty dodatkowej za nieuiszczenie tych opłat, wynika bezpośrednio z przepisu prawa. Brak jest w ustawie o drogach publicznych przepisów, które przewidywałyby prowadzenie postępowania w przedmiocie wymiaru opłaty dodatkowej. Ponadto stosownie do treści art. 40d ust. 2 ww. ustawy opłaty dodatkowe podlegają przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Tym samym, skoro obowiązek ponoszenia opłaty dodatkowej wynika wprost z przepisów prawa, a w razie jej nieuiszczenia podlega ona przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, prowadzi to do wniosku, że pismo informujące o nieuwzględnieniu odwołania od nieuwzględnionej reklamacji w sprawie opłaty dodatkowej nie stanowi aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Niewykonanie obowiązku prowadzi do wszczęcia postępowania egzekucyjnego a ochrona praw uczestników tego postępowania jest możliwa w drodze zaskarżenia do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. postanowień wydanych w tym postępowaniu. Pismo z [...] lutego 2024 r. ma charakter informacyjny, nie jest decyzją ani też żadnym innym aktem lub czynnością, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., tym samym nie może stanowić przedmiotu kontroli sądu administracyjnego (por. postanowienia NSA z: 22 października 2008 r. I OSK 1012/08, 5 czerwca 2014 r. I OSK 1196/14, postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp. II SA/Wa 119/24). W świetle powyższego, skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., albowiem sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.