VI SA/Wa 968/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant referent Julia Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2017 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] ("SKO") decyzją z dnia [...] marca 2017 r., znak [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 127 w zw. z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23) - dalej "k.p.a", art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1224) oraz art. 40 ust. 12 i 13 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1440) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., nr: [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na spółkę A. sp. z o.o. {"skarżąca", "spółka") w wysokości 18.130,00 zł za zajęcie pasa drogowego ul. [...] w rej. posesji nr [...] w dniach 10 listopada 2016 r. - 7 grudnia 2016 r. poprzez umieszczenie w nim reklam o treści "[...]..." o łącznej powierzchni 17,5 m 2 bez zezwolenia zarządcy drogi. Do wydania powyższych rozstrzygnięć doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] listopada 2016 r. pracownicy Wydziału Kontroli Pasa Drogowego przeprowadzili kontrolę pasa drogowego ul. [...] w rejonie posesji nr [...] i stwierdzili umieszczenie w nim reklam o treści "[...]..." bez wymaganego przepisami zezwolenia zarządcy drogi. Podczas kontroli wykonano dokumentację fotograficzną oraz sporządzono protokół nr [...], w którym zapisano zmierzoną powierzchnię reklamy. Kolejne kontrole -• przeprowadzone w dniach [...],[...] i [...] listopada oraz w dniu [...] grudnia 2016 r. - potwierdziły funkcjonowanie reklamy w ww. miejscu. Dowodem podjętych wtedy czynności są karty kontroli oraz dokumentacja fotograficzna. Organ I instancji wskazał, że reklama była umieszczona w pasie drogowym w sposób ciągły, przez cały 28-dniowy okres. Na wszystkich zdjęciach przyczepa samochodowa, stanowiąca podstawę reklamy, jest identycznie ustawiona. Zdjęcia wskazujące zbliżenia kół, ich usytuowania oraz szczegóły podłoża wykluczają możliwość przemieszczenia się pojazdu w tym czasie. Organ zwrócił przy tym uwagę, że przyczepa usytuowana została w takim miejscu, aby zamontowana na niej reklama była dobrze widoczna dla kierowców i pieszych poruszających się ul. [...]. ZDM, zawiadomieniem z dnia [...] grudnia 2016 r., poinformował stronę o wszczęciu postępowania w sprawie oraz - zgodnie z art. 10 k.p.a. - że może zapoznać się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i wypowiedzieć się w tym zakresie w terminie 7 dni od otrzymania zawiadomienia. Strona nie skorzystała z ww. uprawnienia. W decyzji organu I instancji wskazano jak wyliczono wysokość kary za zajęcie pasa drogowego przez skarżącą. Od decyzji organu I instancji spółka wniosła odwołanie, w którym wskazała, że przyczepę zaparkował pracownik spółki. Osoba ta usunęła przyczepę w dniu [...] lub [...] grudnia 2016 r. W odwołaniu podniesiono także, że prezes spółki prowadzi firmę będąc w trudnej sytuacji osobistej (po rozwodzie, wychowuje trzy córki). Także sytuacja na rynku nieruchomości jest trudna. Spółka zaciąga kredyty inwestycyjne, które musi spłacać. Zakupiła przyczepę reklamową, aby uniknąć kosztów reklamy internetowej i doprowadzić do jak najszybszej sprzedaży nieruchomości i spłaty kredytu. Skarżąca nie miała zamiaru korzystać bezprawnie z czyjegoś terenu. Nie wiedziała, że teren, na którym zaparkowano przyczepę, jest pasem drogowym. Zarządca drogi nie poinformował jej o tym wcześniej, tj. przed wszczęciem postępowania administracyjnego. Zdaniem spółki decyzja i wysokość kary są krzywdzące i nieadekwatne do popełnionego czynu. Spółka wniosła o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania. Wskazaną na wstępie decyzją SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że skarżąca nie kwestionuje, że przyczepa należy do spółki, a reklama została zamontowana na jej polecenie i w jej interesie. Następnie organ zauważył, że w aktach znajdują się dokumenty, tj. wypisy i wyrysy z ewidencji gruntów, z których wynika, że przedmiotowy teren stanowi pas drogowy. SKO podzieliło także stanowisko zarządcy drogi dotyczące stałego funkcjonowania reklamy we wskazanym miejscu. Ze znajdujących się w aktach fotografii wynika, że przyczepa po zaparkowaniu nie przemieszczała się, co organ ocenił na podstawie "praw fizyki i doświadczenia życiowego". Argumenty strony dotyczące jej trudnej sytuacji finansowej i osobistej oraz okoliczności lokalizacji reklamy uznano zaś za mogące mieć znaczenie jedynie w ewentualnym wniosku strony o umorzenie orzeczonej kary. Skarżąca na ww. decyzję SKO wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżyła decyzję w całości zarzucając organowi: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy, a to: 1) art. 40 ust. 12 i 13 ustawy o drogach publicznych poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że wydanie decyzji nakładającej karę pieniężną za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego było zasadne, mimo nieprzedstawienia dowodów na tą okoliczność; w tym wydanie decyzji wskutek bezpodstawnego przyjęcia, iż czas zajmowania pasa drogowego przez przyczepę bez wymaganego zezwolenia jest bezsporny, podczas gdy de facto czas ten nie został w żaden sposób udowodniony w całym okresie, za który wymierzono karę; II. naruszenie przepisów prawa procesowego, mających istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1) art. 7 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności w postaci niewykazania przez organ rzeczywistego czasu zajmowania pasa drogowego przez skarżącą bez wymaganego zezwolenia, w sytuacji gdy to na organach administracji publicznej spoczywał obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, co miało istotny wpływ na wynik tejże sprawy; 2) art. 8 k.p.a. w zw. z art 9 k.p.a. poprzez wydanie decyzji, która narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa z uwagi na brak poinformowania skarżącej o tym, że teren, na którym została zaparkowania przyczepa z reklamą, znajduje się w ramach pasa drogowego, co wiąże się z wymogiem uzyskania wcześniejszego zezwolenia na jego zajęcie, mimo że numer telefonu do skarżącej widniał na reklamie, a organy są zobligowane do czuwania nad tym, aby strony nie ponosiły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu są zobowiązane do udzielenia im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek; 3) art. 12 § 1 k.p.a. w zw. z art. 35 § 1 k.p.a. poprzez brak załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki, poprzez powiadomienie skarżącej o toczącym się postępowaniu dopiero po upływie ponad czterech tygodniach (tj. [...] lub [...] grudnia 2016 r., zawiadomieniem z dnia [...] grudnia 2016 r.), co miało wpływ na wysokość kary nałożonej na skarżącą; 4) art. 79 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania przez organ administracji w sposób wadliwy z uwagi na zatajenie faktu rzeczywistego wszczęcia postępowania przez ponad 4 tygodnie, licząc od daty pierwszej czynności kontrolnej, co pozbawiło skarżącą czynnego udziału w tym postępowaniu, a tym samym doprowadziło do wymierzenia kary pieniężnej za dłuższy okres; 5) art. 77 k.p.a. poprzez brak zgromadzenia wyczerpującego materiału dowodowego, jak i brak wnikliwej jego oceny, w tym w szczególności zdjęć i protokołów kontroli, z których nie wynika, aby usytuowanie przyczepy (tzw. lawety) wraz z umieszczoną na niej reklamą w pasie drogowym miało charakter stały; wykonane zdjęcia nie dotyczą bowiem wszystkich dni okresu wskazanego w zaskarżonej decyzji, tj. od dnia 10 listopada 2016 r. do dnia 7 grudnia 2016 r., a także na żadnym ze zdjęć nie widać, aby przyczepa była unieruchomiona np. za pomocą klocków umieszczonych pod kołami; 6) art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie przez organ administracji dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, tj. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że ze zdjęć z dnia [...] listopada 2016 r., [...] listopada 2016 r., [...] listopada 2016 r. i [...] grudnia 2016 r. wynika, że przyczepa z reklamą - przyjmując "zasady fizyki i doświadczenia życiowego" - nie przemieszczała się, tj. że znajdowała się w tym samym miejscu przez cały okres wskazany w zaskarżonej decyzji,; 7) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji sposobu rozumowania organu i przyjętych przez niego założeniach dotyczących ustalenia, w jakich dokładnie dniach, a przez to w jakim rzeczywiście okresie, powierzchnia pasa drogowego została zajęta bez zezwolenia przez spółkę, w sytuacji, gdy zdjęcia dotyczą tylko 4 dni z zarzucanych 28 dni, co w konsekwencji doprowadziło do wadliwego wydania decyzji w sprawie oraz sporządzenia jej uzasadnienia. Powołując się na powyższe zarzuty w skardze wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że kwestię sporną w sprawie stanowi prawidłowość ustaleń organów co do okresu zajmowania przez skarżącą pasa drogowego bez wymaganego zezwolenia. Jak podnosi skarżąca umieszczenie przyczepy w pasie drogowym miało charakter tymczasowy i krótkotrwały. Znajdujące się w aktach zdjęcia stanowią dowód postoju przyczepy, przeznaczonej do ruchu drogowego, jedynie w dniach, w których zdjęcia te wykonano. Na podstawie zdjęć nie można zaś stwierdzić, że przyczepa w tym czasie nie zmieniała miejsca. Zdjęcia są wykonane z różnych miejsc, o różnym kącie nachylenia. Tylko jedno zdjęcie przedstawia zbliżenie jednego z kół przyczepy, przy czym nie wiadomo nawet, którego koła ono dotyczy. Zdaniem skarżącej, organ naruszył także art. 80 k.p.a. dokonując dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, poprzez ustalenie, że znajdujące się w aktach sprawy fotografie wskazują jednoznacznie, że przyczepa nie przemieszczała się, co pozwalało organowi - "na podstawie fizyki i doświadczenia życiowego" - przyjąć, że znajdowała się w tym samym miejscu w okresie wskazanym w zaskarżonej decyzji. Skarżąca wskazała także, że nie miała świadomości bezprawności popełnianego czynu. Nie wiedziała bowiem, że teren na którym została zaparkowana przyczepa, pozostaje w zarządzie ZDM. Dlatego też doręczenie decyzji z wymiarem kary pieniężnej w wysokości 18.130,00 zł, uznaje za krzywdzące i nieadekwatne do popełnionego czynu. Skarżąca cały czas ubolewa nad zaistniałą sytuacją i podkreśla, że nie było jej zamiarem (ani jej pracowników) działanie wbrew obowiązującemu porządkowi prawnemu. Poza tym podniosła, że ZDM o fakcie nieprawidłowego umieszczenia reklamy dowiedział się już w dniu [...] listopada 2016 r., jednak dopiero zawiadomieniem z dnia [...] grudnia 2016 r. poinformował o tym skarżącą. W związku z powyższym, zdaniem skarżącej, w sprawie doszło także do naruszenia art. 12 § 1 k.p.a. w zw. z art. 35 § 1 k.p.a. poprzez niezałatwienie niniejszej sprawy przez organ I instancji bez zbędnej zwłoki. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej "p.p.s.a."). Analizowana pod tym kątem skarga spółki nie zasługuje na uwzględnienie albowiem decyzja SKO wydana w przedmiocie nałożenia na skarżącą kary pieniężnej za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego nie narusza przepisów prawa. I tak, wskazać należy, że zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Za zajęcie zaś pasa drogowego, bez zezwolenia zarządcy drogi, z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi lub o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6, o czym stanowi art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych. Z ww. przepisów wynika zatem, że decyzja w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego należy do kategorii decyzji związanych, a organ nie ma możliwości ani odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej ani miarkowania jej wysokości z uwagi na interes społeczny czy słuszny interes obywateli. Odpowiedzialność w ww. zakresie ma charakter obiektywny, co oznacza, że bez znaczenia jest okoliczność, że skarżąca nie miała zamiaru naruszenia art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Wymierzenie kary za zajęcie pasa drogowego wymaga zaś po pierwsze ustalenia podmiotu zajmującego pas drogowy, po drugie - wykazania, że reklama umieszczona bez zezwolenia zarządcy drogi istotnie znajduje się w pasie drogowym oraz po trzecie - określenia okresu takiego zajęcia. Odnosząc się do pierwszej kwestii z wymienionych powyżej wskazać należy, że w orzecznictwie przyjmuje się, że stroną postępowania w przedmiocie umieszczenia reklamy w pasie drogowym, a zatem podmiotem obowiązanym do uzyskania stosownej decyzji zarządcy drogi jest właściciel danej reklamy. Zatem to właściciel reklamy umieszczonej w pasie drogowym bez zgody zarządcy drogi jest biernie legitymowany w postępowaniu w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej toczącym się w trybie przepisu art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych (wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2008 r., sygn. akt II GSK 560/08). Organy prawidłowo ustaliły w tej sprawie, że to skarżąca zajęła pas drogowy w celu umieszczenia w jego obrębie reklamy - bez zezwolenia zarządcy drogi, a zatem, że to skarżąca jest podmiotem ponoszącym odpowiedzialność administracyjną z tego tytułu. To na jej rzecz reklama została umieszczona w pasie drogowym. Niekwestionowane jest bowiem przez skarżącą to, że sporna reklama dotyczy ("reklamuje") działalność, w którą skarżąca jest (była) zaangażowana. Kolejną kwestią mającą znaczenie dla rozstrzygnięcia miało także ustalenie, czy faktycznie zajęty został pas drogowy drogi publicznej oraz w jakim okresie czasu. W ocenie Sądu w sprawie wykazane zostały także i powyższe okoliczności. Dla porządku wskazać należy, że zgodnie z art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych pas drogowy jest to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. W ramach kontrolowanej sprawy o przebiegu zajętego pasa drogowego świadczą takie dowody z akt sprawy, jak wypis z rejestru gruntów, wyrys z mapy ewidencyjnej nr [...], poświadczona za zgodności z treścią materiału państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego kopia mapy zasadniczej z dnia [...] lutego 2017 r. oraz kolorowa fotokopia mapy ewidencji dróg i obiektów mostowych zawierająca informacje o obiektach znajdujących się w pasie drogowym. Na podstawie ww. dowodów można określić przebieg linii pasa drogowego oraz usytuowanie w granicach tego pasa obiektu skarżącej. Ww. dowody znajdują się w aktach sprawy. Skarżąca nie podnosiła w stosunku do nich żadnych zastrzeżeń. Stąd Sąd uznaje, że wartość tych dowodów nie została podważona, co oznacza, że istotne dla rozstrzygnięcia fakty mogły być na ich podstawie przez organ ustalone. Dla porządku wskazać należy, że do orzeczenia kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia wystarczające jest powołanie się przez organ na znajdujący się w aktach sprawy miarodajny dokument, z którego wynika przebieg granic takiego pasa. Organ nie ma zaś obowiązku fizycznego wydzielania go na nieruchomości, czy w inny sposób - z urzędu - informowania, że określony teren stanowi pas drogowy i jego zajęcie wymaga uprzedniego zezwolenia zarządcy drogi. Ustalenie ww. okoliczności należało do skarżącej, którą - jako przedsiębiorcę - obowiązują podwyższone standardy staranności przy prowadzeniu działalności gospodarczej. Także okres zajęcia pasa drogowego przez skarżącą został prawidłowo w postępowaniu administracyjnym ustalony na podstawie znajdujących się w aktach dowodów, tj. protokołu kontroli pasa drogowego nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r. oraz fotografii dokumentujących stan kontrolowanego pasa drogowego w poszczególnych dniach, tj. [...],[...] i [...] listopada oraz [...] grudnia 2016 r. Odwołanie się do zdjęć, jako dowodu wskazującego na fakt zajmowania pasa drogowego w określonym okresie, jest prawidłowe. Znajdujące się w aktach sprawy zdjęcia są dobrej jakości, pozwalają na ustalenie, jaki obiekt i kiedy jest na nich przedstawiony. Nie można zarzucać braku logiki w rozumowaniu organu, który twierdzi, że z powyższych dowodów wynika, że strona nieprzerwanie we wskazanym w zaskarżanej decyzji okresie zajmowała pas drogowy. Udokumentowanie bowiem, że reklama skarżącej znajdowała się w pasie drogowym w określonych (konkretnych) dniach pozwalało - uwzględniając zasady doświadczenia życiowego oraz logiki - na sformułowanie wniosku, że obiekt ten znajdował się w pasie drogowym nieprzerwanie w całym okresie, o którym mowa w decyzji. Domaganie się, aby na każdy dzień, za który nałożono karę za funkcjonowanie reklamy bez zezwolenia, przedstawiać odrębny dowód jest nieracjonalne. Skarżąca nie podważyła ustaleń dokonanych w ww. zakresie przez organ. Nie wykazała bowiem, że w dniach, w których zajęcia pasa nie dokumentują zdjęcia, usuwała reklamę z parkingu. I chociaż organy nie są zwolnione z obowiązku prowadzenia postępowania dowodowego, to jednak organ nie jest obciążony obowiązkiem prowadzenia dowodów także na takie okoliczności, które mogą być znane tylko stronie. Strona postępowania administracyjnego nie powinna być jedynie jego biernym uczestnikiem, lecz w trosce o własne interesy zabezpieczone gwarantowanym prawem czynnego udziału w postępowaniu, powinna przedstawiać organowi wszelkie dowody znajdujące się w jej posiadaniu, a mające lub mogące mieć znaczenie dla wyniku prowadzonej sprawy. W tej zaś sprawie skarżąca nie przedstawiła dowodów na podnoszone przez siebie okoliczności. Również wysokość kary pieniężnej została wyliczona prawidłowo, tj. w sposób określony w art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych, tj. z uwzględnieniem stawki wynikającej z uchwały Nr XXXI/666/2004 Rady m.st. Warszawy z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg na obszarze m.st. Warszawy, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dz. Urz. Województwa Mazowieckiego Nr 148, poz. 3717 ze zm.). W świetle powyższego, zdaniem Sądu, istotne w sprawie okoliczności zostały przez organ wykazane. Odnosząc się natomiast do argumentacji skarżącej o zwlekaniu przez organ ze wszczęciem postępowania w sprawie, tj. - jak należy rozumieć - po upływie dopiero pewnego czasu od powzięcia przez organ wiadomości o nielegalnym zajmowaniu pasa drogowego - to wskazać należy, że nie ma ona wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia organu I instancji, gdyż przepisy prawa nie określają, w jakim czasie - od pozyskania informacji o konieczności wszczęcia postępowania - organ ma obowiązek takie postępowanie wszcząć. Reasumując, organ administracji rozpatrzył całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego i ocenił go w kontekście przesłanek nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego przez umieszczenie obiektu bez zezwolenia zarządcy drogi. Nie doszło w sprawie do naruszenia zasady ochrony słusznego interesu skarżącej, zasady zaufania obywateli do organów państwa. Wydając rozstrzygnięcie organ działał na podstawie przepisów prawa, prowadził postępowanie w sposób budzący zaufanie do organów i podjął wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Organ wziął pod uwagę wszystkie zgromadzone w toku postępowania dowody, a odnosząc je do podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia sformułował wnioski, które mieszczą się w granicach swobodnej oceny dowodów. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.