VI SA/Wa 97/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 20 maja 2025 r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą w W. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na lokalizację telekomunikacyjnej linii kablowej w pasie drogowym oddala skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (dalej: "organ", "GDDKiA") decyzją z 12 listopada 2024 r. nr [...], na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 320, z późn. zm., dalej: "u.d.p.") oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 520, dalej: "K.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku spółki [...] S.A. z 22 lipca 2024 r. (dalej: "Strona", "Spółka", "Skarżący") o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję z 2 lipca 2024 r., nr [...], w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację telekomunikacyjnej linii kablowej w pasie drogi krajowej nr [...] w m. N., wg lokalizacji zgodnej z mapą dołączoną do akt sprawy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, organ wyjaśnił, że po rozpatrzeniu wniosku Spółki z 27 czerwca 2024 r., o wydanie zezwolenia na lokalizację telekomunikacyjnej linii kablowej w pasie drogi krajowej nr [...] w m. N., wg lokalizacji zgodnej z mapą dołączoną do akt sprawy, wydał decyzję z 2 lipca 2024 r., znak [...], na mocy której odmówił udzielenia zezwolenia lokalizację telekomunikacyjnej linii kablowej w pasie drogi krajowej nr [...] w m. N., wg lokalizacji zgodnej z mapą dołączoną do akt sprawy. Rozpatrując ponownie sprawę GDDKiA wskazał, że przepisy ustawy o drogach publicznych regulując kwestie związane z korzystaniem z dróg publicznych różnych kategorii i zarządzaniem nimi, mają służyć ochronie samych dróg i urządzeń z drogą związanych oraz stworzeniu warunków optymalnie bezpiecznego i wygodnego ruchu drogowego. Przez ochronę drogi rozumie się działania mające na celu niedopuszczenie do przedwczesnego zniszczenia drogi, obniżenia klasy drogi, ograniczenia jej funkcji, niewłaściwego jej użytkowania oraz pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu (art. 4 pkt 21 u.d.p.). Powyższe zadania powierzone są realizacji właściwemu zarządcy drogi - w przypadku drogi krajowej nr [...] - Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad. Organ po przytoczeniu mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa wskazał, że w świetle art. 39 ust. 3 zdanie 2 pkt 1 u.d.p., zasadą jest obowiązek wydania takiego zezwolenia (wyrażenia zgody) przez organ, o ile nie zachodzą przesłanki negatywne wymienione enumeratywnie we wskazanym przepisie ustawy (tj. w art. 39 ust. 3 pkt 1 po słowie wyłącznie), przy czym wystarczy wykazanie jednej z tych przesłanek, żeby można było odmówić wydania zezwolenia na umieszczanie (lokalizację) w pasie drogowym omawianych urządzeń. Do przesłanek tych należy ocena czy umieszczenie takiego urządzenia w pasie drogowym spowodowałoby skutki w postaci zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenia wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu dróg. Organ uznał, że w niniejszej sprawie wystąpiły dwie przesłanki negatywne wynikające z art. 39 ust. 3 zdanie 2 pkt 1 u.d.p., tj. spowodowanie zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych, według organu są nimi przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno - budowlanych dotyczących dróg publicznych (Dz. U. poz. 1518). Organ powołując się na § 97 ust. 1 i ust. 2 tego aktu, wskazał, że na omawianym odcinku drogi krajowej nr [...] w jej pasie drogowym zlokalizowana jest droga jednojezdniowa dwukierunkowa. Istotnym jest również, zdaniem organu, że zgodnie z projektem zagospodarowania terenu, w pasie drogowym drogi krajowej nr [...] przez działkę nr [...], projektowana linia kablowa, przechodzi przez rów odwadniający, co w konsekwencji stanowi naruszenie art. 39. ust. 1 pkt 7 u.d.p., zgodnie z którym niedozwolone jest niszczenie rowów, skarp, nasypów i wykopów oraz samowolnego rozkopywania drogi. Tym samym projektowane urządzenie na przedmiotowym odcinku drogi powodowałoby ryzyko uszkodzenia rowu odwadniającego oraz naruszałoby jej stateczność, co na gruncie ww. przepisu prawa jest zabronione. Dla zachowania bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz uniknięcia zniszczenia rowu odwadniającego, należałoby zlokalizować linię kablową w odległości co najmniej 2 m od krawędzi rowu odwadniającego. Ponadto, jak podniósł organ, z naniesionej przez Stronę trasy projektowanej sieci elektroenergetycznej na podkładach mapowych wynika, że obiekt ten koliduje ze znajdującymi się drzewami w pasie drogowym drogi krajowej nr [...]. Technologia robót budowlanych umieszczenia przedmiotowej sieci w pasie drogowym drogi krajowej nr [...] może wpłynąć negatywnie na system korzeniowy istniejących, wzdłuż tej drogi, drzew, co w konsekwencji stanowi naruszenie art. 39 ust. 1 pkt 12 u.d.p., zgodnie z którym niedozwolone jest usuwanie, niszczenie i uszkadzanie zadrzewień przydrożnych. Organ dodał, że wykonanie sieci elektroenergetycznej może wpłynąć na poziom czasowego zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, na analizowanym odcinku drogi krajowej nr [...] zarówno podczas procesu budowlanego jak i w związku z ewentualną koniecznością wykonania napraw tych urządzeń. W przypadku awarii, konserwacji czy wymiany omawianych urządzeń, zachodzi konieczność ingerencji w pas drogowy z uwagi na potrzebę wykonania określonych robót, co z kolei może powodować zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego - z uwagi na przebywających w pasie drogowym pracowników wykonujących roboty, ustawione urządzenia techniczne lub pojazdy. Właśnie w celu wyeliminowania takich sytuacji zarządca drogi nakazuje lokalizację wszelkich urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego poza pasem drogowym. Organ zwrócił przy tym uwagę, że przedmiotowy odcinek drogi krajowa nr [...], zarządzeniem nr 8 Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 17 kwietnia 2024 r. w sprawie klas istniejących dróg krajowych, został zaliczony do dróg głównych (droga klasy GP). Organ podkreślił ponadto, że droga ta obciążona jest bardzo dużym ruchem tranzytowym pojazdów zarówno osobowych jak i ciężarowych, gdzie natężenie ruchu drogowego na analizowanym fragmencie drogi wynosi 8225 poj./na dobę, w tym udział pojazdów ciężarowych wynosi 2546 poj./na dobę (dane z Generalnego Pomiaru Ruchu przeprowadzonego w 2020/2021 r.). Okoliczność ta, zdaniem organu, może wpłynąć na poziom czasowego zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego na przedmiotowym odcinku drogi krajowej nr [...] w związku z ewentualną koniecznością wykonania napraw tych urządzeń. Organ poinformował, iż inwestor planowaną sieć elektroenergetyczną średniego napięcia może poprowadzić po nieruchomościach prywatnych (zwłaszcza, że nieruchomości przyległe do pasa drogowego drogi krajowej nr [...] to w większości nieruchomości niezabudowane, użytkowane rolniczo). Pismem z 10 grudnia 2024 r. Skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję GDDKiA z 12 grudnia 2024 r. w całości, wnosząc o jej uchylenie oraz decyzji I instancji oraz o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie art. 39 ust. 3 pkt 1 u.d.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz art. 7 K.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu Strony. W uzasadnieniu skargi Skarżący przedstawił argumentację popierającą zarzuty skargi, podnosząc m.in., że organ stwierdził tylko ogólnie, że lokalizacja infrastruktury w pasie drogowym [...] przez Stronę jest bezzasadna, gdyż infrastruktura może być posadowiona poza pasem drogowym, na terenie nieruchomości prywatnych. Wskazano więc przesłankę nie wymienioną w katalogu podstaw odmowy zawartym w art. 39 ust 3 pkt 1a u.d.p. Skarżący podniósł, że organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie zachodzą 2 przesłanki odmowy zezwolenia przewidziane w art. 39 ust.3 pkt 1a u.d.p.: spowodowanie zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych. Zdaniem Skarżącego przesłanki te w przedmiotowej sprawie nie zachodzą. Zdaniem Skarżącego, planowana infrastruktura telekomunikacyjna nie stanowi zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, gdyż są to urządzenia podziemne, które miały być umieszczone na głębokości zgodne z obowiązującymi w tym zakresie przepisami technicznymi. Organ powołuje się przy tym na rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 24 czerwca 2022 w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych (Dz.U. 2022r poz. 1518). Zdaniem Skarżącego powołany przez organ przepis dotyczy budowy dróg publicznych, budowę infrastruktury telekomunikacyjnej reguluje natomiast Rozporządzenie Ministra Cyfryzacji w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie z dnia 26 maja 2023 (Dz.U. 2023r. poz. 1040). Skarżący podkreślił, że załącznik Nr 1 tego rozporządzenia określa m.in. usytuowanie i zabezpieczenia kanalizacji kablowej lub telekomunikacyjnych linii kablowych podziemnych w przypadku współwykorzystania drogi zamiejskiej. Zdaniem Skarżącego, infrastruktura planowana do umieszczenia w pasie drogowym [...] spełniała te warunki. Skarżący dodał, ze kable umieszczone miały być w kanalizacji teletechnicznej wykonanej z rur RHDPE. Umieszczenie takich kabli w kanalizacji i późniejsza ich eksploatacja i ewentualna naprawa czy wymiana odbywa się bez potrzeby "odkopywania" kanalizacji. Dostęp do kabli zapewniają bowiem studnie kablowe, z których kable mogą być zaciągane (wdmuchiwane) do kanalizacji, czy z niej usuwane. Studnie takie znajdować się miały poza pasem drogowym [...]. Chybiona zatem jest argumentacja organu o zagrożeniu dla bezpieczeństwa ruchu drogowego wynikająca z obecności w pasie drogowym, a w szczególności na jezdni [...], pracowników wykonujących jakieś prace przy infrastrukturze telekomunikacyjnej, ustawionych na jezdni urządzeń technicznych czy pojazdów. Skarżący dodał, że organ wskazując w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na wpływ umieszczenia infrastruktury telekomunikacyjnej na drzewa rosnące wzdłuż [...] mówił tylko o tym, że "(...) technologia robót budowlanych (...) może wpłynąć negatywnie na system korzeniowy istniejących, wzdłuż tej drogi, drzew (...)". Jest to zatem tylko przypuszczenie organu, niepoparte żadnym dowodem. Skarżący wskazał ponadto, że dużo miejsca w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ poświęcił ważności [...] dla systemu komunikacyjnego w Polsce. Organ powołał się na natężenie ruchu na [...] wynoszące wg ostatnich pomiarów 8.225 pojazdów na dobę. Skarżący podkreślił, że z danych publikowanych przez organ wynika, że jest to znacznie poniżej średniej dla województwa mazowieckiego, które wynosiło 16.423 pojazdy na dobę. Zdaniem Skarżącego, organ w sposób niewystarczający dokonał oceny, porównania ważności dla społeczeństwa i potrzeby ochrony dóbr jakimi jest [...] oraz sieć telekomunikacyjna, którą zamierzała wybudować Skarżący. Budowa tej sieci jest realizacją celu publicznego. Budowana infrastruktura jest siecią publiczną i stanowi fragment strategicznej linii telekomunikacyjnej łączącej obszar całego kraju, biegnącej z południa na północ Polski. Zdaniem Skarżącego, argumenty podniesione przez organ można zastosować praktycznie do każdej drogi w kraju. W odpowiedzi na skargę GDDKiA wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzjii. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja I instancji nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. W niniejszej sprawie GDDKiA odmówiła Skarżącemu udzielenia zezwolenia na lokalizację telekomunikacyjnej linii kablowej w pasie drogi krajowej nr [...] w m. N.. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowią art. 39 ust. 1 , ust.1a i ust 3 pkt 1 u.d.p. Z art. 39 ust. 1 u.d.p., wynika ogólna zasada, zgodnie z którą zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. W ust. 1a tego przepisu zawarto wyłączenie, zgodnie z którym przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do umieszczania, konserwacji, przebudowy i naprawy m.in. infrastruktury telekomunikacyjnej w rozumieniu ustawy z dnia 12 lipca 2024 r. - Prawo komunikacji elektronicznej (wcześniej w rozumieniu ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne), jeżeli warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa na to pozwalają. Z art. 39 ust. 3 pkt 1 u.d.p. natomiast wynika, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym urządzeń obcych może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej jednakże właściwy zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń i infrastruktury, o których mowa w ust. 1a, wyłącznie, jeżeli ich umieszczenie spowodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu dróg. Z przytoczonej zatem regulacji wynika, jak słusznie wskazał organ w zaskarżonej decyzji, że odmowa wydania zezwolenia na wnioskowaną przez Skarżącego lokalizację telekomunikacyjnej linii kablowej w pasie drogi krajowej nr [...] w m. N., jest możliwa wyłącznie, jeżeli jej umieszczenie spowodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu dróg. W ocenie Sądu, organ wykazał, że lokalizacja wnioskowanej przez Skarżącego telekomunikacyjnej linii kablowej w pasie drogi krajowej nr [...] w m. N., według lokalizacji zgodnej z mapą dołączoną do akt sprawy, czyli na działkach nr [...], nr [...] oraz nr [...], w km od 411+200 do km 412+200 strona prawa drogi krajowej nr [...], wiązałaby się z zagrożeniem bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz naruszeniem wymagań wynikających z przepisów odrębnych. Jak bowiem wskazał organ, na przedmiotowym odcinku drogi krajowej nr [...], w której pasie drogowym zlokalizowana jest droga jednojezdniowa dwukierunkowa, projektowana linia kablowa, przechodzi przez rów odwadniający, co łączy się z ryzykiem uszkodzenia rowu odwadniającego i w konsekwencji naruszeniem stateczności drogi. Takich czynności zabrania regulacja wynikająca z art. 39. ust. 1 pkt 7 u.d.p., zgodnie bowiem z tym przepisem niedozwolone jest niszczenie rowów, skarp, nasypów i wykopów oraz samowolnego rozkopywania drogi. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem Skarżącego, że organ nie uwzględnił przepisów rozporządzenie Ministra Cyfryzacji z dnia 26 maja 2023 w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz.U. 2023r. poz. 1040), a błędnie powołał się na przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 czerwca 2022 w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych (Dz.U. 2022r poz. 1518). Należy zauważyć, że organ uwzględnił podane przez Skarżącego parametry planowanej przez Skarżącego infrastruktury, spełniającej warunki rozporządzenia Ministra Cyfryzacji z dnia 26 maja 2023. Organ wskazał, że zgodnie z dołączonymi do wniosku warunkami technicznymi wykonania inwestycji, linia kablowa ma być wybudowana z rur RHDPE 40x3,7, pod drogą, wjazdami oraz chodnikami, metodą przewiertu na głębokości co najmniej 1,2 m; pod jezdnią drogi krajowej 1,5 m od najniższej rzędnej na trasie przejścia, natomiast w terenach zielonych 0,7 m. Szerokość planowanego wykopu liniowego nie przekracza 0,3 m. Niezależnie jednak od tych parametrów organ uznał, iż w tej lokalizacji telekomunikacyjnej linii kablowej istnieje ryzyko uszkodzenia rowu odwadniającego i w konsekwencji naruszeniem stateczności drogi. Organ wskazał ponadto, że z trasy projektowanej telekomunikacyjnej linii kablowej naniesionej na podkładach mapowych wynika, że obiekt ten koliduje ze znajdującymi się drzewami w pasie drogowym drogi krajowej nr [...], co przy technologii robót budowlanych umieszczenia przedmiotowej sieci w pasie drogowym drogi krajowej nr 92 może wpłynąć negatywnie na system korzeniowy istniejących, wzdłuż tej drogi, drzew. Niewątpliwie stanowi to naruszenie art. 39 ust. 1 pkt 12 u.d.p., zgodnie z którym niedozwolone jest usuwanie, niszczenie i uszkadzanie zadrzewień przydrożnych. Niezrozumiałe jest stanowisko Skarżącego, że jest to tylko przypuszczenie organu, skoro Skarżący nie zakwestionował, że trasa projektowanej telekomunikacyjnej linii kablowej koliduje ze znajdującymi się drzewami w pasie drogowym drogi krajowej nr 92. W ocenie Sądu organ też wykazał, że wykonanie spornej telekomunikacyjnej linii kablowej może wpłynąć na poziom czasowego zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, na analizowanym odcinku drogi krajowej nr [...]. Niewątpliwie takie niebezpieczeństwo istnieje podczas procesu budowlanego, czego Skarżący nie zakwestionował. Organ wyjaśnił, że droga krajowa nr [...], zarządzeniem nr 8 Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 17 kwietnia 2024 r. w sprawie klas istniejących dróg krajowych, został zaliczony do dróg głównych (droga klasy GP) i że droga ta obciążona jest bardzo dużym ruchem tranzytowym pojazdów zarówno osobowych jak i ciężarowych, gdzie natężenie ruchu drogowego na analizowanym fragmencie drogi wynosi 8225 poj./na dobę, w tym udział pojazdów ciężarowych wynosi 2546 poj./na dobę (dane z Generalnego Pomiaru Ruchu przeprowadzonego w 2020/2021 r.). Skarżący podkreślił w skardze, że wskazane przez organ natężenie ruch na analizowanej drodze krajowej nr [...] jest znacznie poniżej średniej dla województwa mazowieckiego, które wynosiło 16.423 pojazdy na dobę, jednak nie można, zdaniem Sądu przyjąć, że wskazane przez organ natężenie ruchu nie wiąże się z niebezpieczeństwem ponieważ jest ono znacznie poniżej średniej dla województwa mazowieckiego. W ocenie Sądu, ruchu drogowego wynoszący 8225 poj./na dobę, w tym udział pojazdów ciężarowych 2546 poj./na dobę, stanowi istotne natężenie ruchu, wykonywanie więc prac związanych z instalacją przedmiotowej linii telekomunikacyjnej na spornym odcinku drogi krajowej nr [...], niewątpliwie wiąże się z czasowym zagrożeniem bezpieczeństwa ruchu drogowego. Z powyższych względów, Sąd stwierdza, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w tym, art. 7 K.p.a. Sąd uznał, że organ działając na podstawie przepisów prawa (art. 6 K.p.a.) oparł się na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, dokonały jego merytorycznej oceny z uwzględnieniem ogólnych zasad proceduralnych określonych w K.p.a i prawidłowo ustaliły stan faktyczny, a następnie dokonały jego prawidłowej subsumcji prawnej. Organ podjął zatem wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 K.p.a.), a także w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.). Organ dokonał prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego dochodząc do wniosku, że materiał ten potwierdza (art. 80 K.p.a.) wystąpienie przeszkód na udzielenie zezwolenia na lokalizację wnioskowanej telekomunikacyjnej linii kablowej w pasie drogi krajowej nr 92 w m. Nowy Kozłów Pierwszy, co znalazło też swój wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji spełniającym wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a. W konsekwencji nie doszło też do naruszenia art. 39 ust. 3 pkt 1 u.d.p., organ bowiem wykazał wystąpienie przeszkód na udzielenie zezwolenia na lokalizację wnioskowanej telekomunikacyjnej linii kablowej w pasie drogi krajowej nr [...] w m. N.. Sąd oceniając zaskarżoną decyzję nie stwierdził uchybień w zakresie stosowania przez organy przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, również takich, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), orzekł jak w sentencji wyroku. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w myśl art. 119 pkt 2 tej ustawy.