VI SA/Wa 970/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 24 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. P. o wstrzymanie wykonania decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] marca 2018 r. w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji M. P. (zwany dalej: "Skarżący") pismem z [...] kwietnia 2018 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. W skardze Skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, zwanej dalej: "p.p.s.a"). W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie Skarżący podał, że w związku z faktem, iż organy obu instancji wydają kolejne negatywne decyzje w zakresie umieszczenia bez zezwolenia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w pasie drogowym drogi ekspresowej S[...] w m. [...], rejon skrzyżowania z ul. W. ziemnego odcinka sieci światłowodowej od dnia 30 marca 2017 r., brak wstrzymania wykonania decyzji może mieć wpływ nie tylko na wszczęcie postępowania egzekucyjnego co do kwoty 152,35 zł, ale przede wszystkim może być argumentem do żądania w przyszłości usunięcia światłowodu z pasa drogowego. W ocenie skarżącego powyższa argumentacja wskazuje na wystąpienie w sprawie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, zwanej dalej: "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 cyt. ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony, jak i wyliczenie spodziewanych negatywnych skutków. Nie można uznać za wystarczające jedynie złożenie wniosku, ani również przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne (za: orzeczenie NSA z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt II OZ 1124/10, orzeczenie NSA z dnia 9 września 2010 r., sygn. akt I OZ 671/10). Jednocześnie, należy zauważyć, że wobec braku należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności rolą Sądu nie jest działanie za stronę i poszukiwanie dowodów na poparcie twierdzeń skarżącego. To na nim spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tj. wykazania, że zaskarżona czynność w razie wykonania mogłaby narazić go na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (za: orzeczenie NSA z 6 marca 2012 r. , sygn. akt I OZ 116/12). Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę – majątkową lub niemajątkową – której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które – raz zaistniałe – powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (za: postanowienie NSA z dnia 13 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 182/10). W niniejszej sprawie wniosek Skarżącego prowadzącego jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą "P." M. P.dotyczy wstrzymania wykonania decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad nakładającej na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 152,35 zł. Zdaniem Sądu stwierdzenie Skarżącego zawarte we wniosku, że wykonanie decyzji w zakresie podanej kwoty może mieć wpływ na wszczęcie postępowania egzekucyjnego nałożonej kary pieniężnej, nie uzasadnia jeszcze wstrzymania jej wykonania. Jak wskazano na wstępie rozważań dotyczących przedmiotowego wniosku, wnioskodawca, formułując argumentację dotyczącą finansowych następstw decyzji powinien ją poprzeć dokumentami finansowymi oraz majątkowymi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04). W niniejszej sprawie strona nie dołączyła do wniosku dokumentów obrazujących sytuację finansową prowadzonej działalności gospodarczej, jak również nie poparła swojego stanowiska żadnymi dokumentami wskazującymi na posiadany majątek. Tym samym nie jest wiadomym, jak ewentualne uiszczenie nałożonej kary pieniężnej wpłynie na rzeczywistą sytuację finansową Skarżącego prowadzącego działalność gospodarczą, a co za tym idzie jaki negatywny udział w osiąganych dochodach będzie miała nałożona zaskarżoną decyzją kara. Powyższy brak nie pozwolił Sądowi rozstrzygnąć, czy w sprawie wystąpią przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia wydaną decyzją znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia