VI SA/Wa 972/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant Aneta Stefaniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym oddala skargę W dniu 29 sierpnia 2008 r. w G. na ul. [...] doszło do kontroli pojazdu marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą o nr rej. [...], należącego do E. Sp. z o.o. z siedzibą w G., zwanej dalej skarżącą. Celem przeprowadzenia pomiarów nacisków osi oraz dmc pojazd skierowano na punkt ważenia pojazdów w m. [...] przy drodze krajowej [...]. Po przeprowadzonej procedurze ważenia pojazdu stwierdzono, że przekroczony został dopuszczalny nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu o 7,58 t ponad ciężkość przewidzianą przepisami dla tej kategorii drogi (8,0 t), przekroczony został również dopuszczalny nacisk potrójnej osi naczepy przy odległościach między osiami składowymi większej niż 1,3 m i nie większej niż 1,4 m o 12,84 t ponad wartość przewidzianą przepisami dla tej kategorii drogi (nacisk potrójnej osi naczepy (21,8 t). Ważenie wykazało także przekroczenie DMC o 17,97 m. Z przeprowadzonej kontroli został sporządzony protokół, który został podpisany bez uwag przez kierującego pojazdem i przez inspektora transportu drogowego. W związku ze stwierdzonymi uchybieniami [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomieniem z dnia 2 września 2008 r. poinformował skarżącą o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów dotyczących transportu drogowego i ustawy o drogach publicznych. W odpowiedzi na powyższe zawiadomienie spółka w piśmie z dnia 12 września 2008 r. podniosła, iż kwestionuje wyniki ważenia, albowiem miejsce ważenia nie spełniało wymagań, określonych w treści § 8 i § 9 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych. Protokół, który otrzymała strona a dotyczący pomiaru pochylenia terenu sporządzony został w dniu 8 lipca 2008 r. i potwierdza wykonanie pomiarów geodezyjnych w dniu 7 lipca 2008 r., natomiast na przełomie miesiąca lipca i sierpnia w miejscu tym były prowadzone prace budowlane, toteż pomiary wykonane przez remontem nie mogą być aktualnie po jego ukończeniu. W dniu 13 października 2008 r. organ otrzymał pisemną informację z Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddziału w [...], że w terminie 28-31 lipca 2008 r. został wykonany remont wnęk pod wagi na stanowisku do kontroli pojazdów w [...]. Roboty budowlane nie miały wpływu na ukształtowanie sfery ważenia, w związku z czym "Protokół z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia 8 lipca 2008 r. zachowuje ważność". Decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. Nr [...] [...]Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącą karę pieniężną w łącznej kwocie 65340 zł za stwierdzone w protokole kontroli uchybienia. Jako podstawę prawną wskazał art. 40c ust. 1 i 2 w zw. z art. 13g ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 z późn. zm.) oraz lp. 6 pkt 7 lit. d i e, 6 pkt 6 lit. d i e, 9 pkt 5 lit. c załącznika nr 2 do ww. ustawy. Od powyższej decyzji spółka wniosła odwołanie, w którym domagała się jej uchylenia oraz umorzenia postępowania. Strona ponownie wskazała na niespełnienie norm przez miejsce ważenia oraz, że w dniu kontroli nie było aktualnego pomiaru pochylenia terenu, przeprowadzonego po pracach budowlanych, które miały miejsce na przełomie lipca i sierpnia 2008 r. Po rozpoznaniu odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] marca 2009 r. Nr [...] utrzymał w całości w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów skarżącej, albowiem z pisma zarządcy drogi tj. Generalnej Dyrekcji Dróg i Autostrad Oddział w [...] wynikało, że remont wnęk dokonanych w dniach 27-31 lipca 2008 r. na miejscu ważenia pojazdów w [...] nie wpłynął na ukształtowanie strefy ważenia i protokół wydany w dniu 8 lipca 2008 r. zachował ważność. Pomiary wykonano ponownie w dniu 24 października 2008 r. przez uprawnionego geodetę i w dniu tym zarządca drogi ponownie zatwierdził to miejsce do kontroli pojazdów. Miejsce to, wbrew twierdzeniom skarżącego nie musiało spełniać wymogów określonych w treści rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 188, poz. 1345), albowiem akt ten, jak wskazuje jego nazwa, dotyczy wag samochodowych do ważenia pojazdów w ruchu, tymczasem w niniejszej sprawie ważenia dokonano na nieautomatycznych wagach przenośnych do pomiarów statycznych. W przypadku użycia tych wag przepisy prawne nie wprowadzają szczególnych warunków dla miejsca dokonywania ważenia (patrz rozporządzenie Ministra Gospodarki w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych z dnia 31 stycznia 2008 r. (Dz. U. nr 26, poz. 152). Organ podkreślił, że mimo to w celu zapewnienia maksymalnej dokładności wyników Inspekcja Transportu Drogowego korzysta wyłącznie z miejsc wypoziomowanych, odpowiednio zbadanych i zatwierdzonych przez odpowiednie organy. Na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2009 r., Nr [...] E. Sp. z o.o. z siedzibą w G. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej naruszenie prawa materialnego - art. 75 § 1 k.p.a. poprzez dopuszczenie w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego dowodu sprzecznego z prawem, polegającego na przeprowadzeniu pomiarów nacisków osi i masy pojazdu marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą o nr rej. [...] w punkcie ważenia pojazdów, który nie odpowiadał wymaganiom określonym w § 7 ust. 1, § 8 i § 9 oraz § 27 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdu w ruchu oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń, wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych a następnie wykorzystanie wyniku, pochodzącego z tego pomiaru, do wydania decyzji administracyjnej o nałożeniu kary pieniężnej. Wskazując na powyższe naruszenie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w niniejszej sprawie. Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa. Główny zarzut skargi, podobnie jak i odwołanie od decyzji, wydanej w I instancji sprowadza się do kwestionowania wyników ważenia, na podstawie których na skarżącą spółkę nałożona została kara pieniężna z uwagi na to, że miejsce ważenia pojazdów w [...] nie odpowiadało przepisom prawa jak i że nie zachowano wszystkich wymogów przy procedurze ważenia pojazdów. Ustosunkowując się do tego zarzutu Sąd stwierdza, że ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie zostały potwierdzone w głównej mierze w protokole kontroli z dnia 29 sierpnia 2008 r., który został podpisany bez zastrzeżeń przez kierującego pojazdem. Z protokołu tego wynika, iż został on pouczony o zasadach kontroli nacisków osi i masy pojazdu przy użyciu wag samochodowych, o przysługujących mu prawach w czasie kontroli. Odczytu wskazań pomiarowych dokonano w obecności kierowcy pojazdu, miał on możliwość sprawdzenia zgodności numerów fabrycznych wag ze świadectwami legalizacji, zapoznał się z legitymacją służbową kontrolującego, protokołem pomiaru pochyłości terenu na stanowisku ważenia pojazdów oraz że treść protokołu została odczytana kierującemu pojazdem przed złożeniem przez niego podpisu. Powyższe ustalenia dowodzą, iż wbrew twierdzeniom skarżącej zachowana została procedura ważenia pojazdu. Pomiaru nacisków osi i dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu dokonano za pomocą wag nieautomatycznych do pomiarów statycznych, które w dniu kontroli posiadały ważną legalizację. Ze znajdujących się w aktach świadectw legalizacji wynika, że w dniu ważenia wagi te odpowiadały wymaganiom zawartym w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 3 października 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne (Dz. U. Nr 183, poz. 1791). Obecnie obowiązujący akt prawny dotyczący tej materii to rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 31 stycznia 2008 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. z 2008 r., Nr 26, poz. 152). Jak trafnie wywodzi organ zarówno rozporządzenie z 2003 r. jak i z 2008 r. nie przewidywało szczególnych wymogów dotyczących miejsca ważenia za pomocą wag nieautomatycznych. Niezasadnie więc skarżąca powołuje się na rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu (Dz. U. Nr 188, poz. 1345), albowiem akt ten dotyczy ważenia wagami do pomiaru pojazdów w ruchu i nie ma zastosowania w przypadku ważenia pojazdów za pomocą wag nieautomatycznych, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Wprawdzie rozporządzenie z 25 września 2007 r. przewiduje dwa rodzaje ważenia statyczne i dynamiczne, ale za pomocą wag do ważenia pojazdów w ruchu. Stąd też wymogów co do miejsca ważenia, przewidzianych w ww. rozporządzeniu nie można przekładać na ważenie za pomocą wag nieautomatycznych. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, inspekcja drogowa, aby zapewnić dokładność ważenia, korzysta z miejsc odpowiednio wypoziomowanych i zatwierdzonych przez odpowiednie organy. W niniejszej sprawie organ dysponował protokołem z pomiaru pochylenia terenu. Jak wynika z pisma z dnia 13 października 2008 r. Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w dniach 18-31 lipca 2008 r. nie miała miejsca przebudowa stanowiska do ważenia pojazdów, a jedynie remont wnęk pod wagi na stanowisku kontroli w [...] i przeprowadzone wtedy prace remontowe nie miały wpływu na ukształtowanie strefy ważenia, co zostało dodatkowo potwierdzone protokołem z pomiaru pochylenia terenu z dnia 4 października 2008 r. W tym stanie rzeczy nie znajdując podstaw do zakwestionowania zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji Sąd orzekł o oddaleniu skargi na mocy art. 151 p.p.s.a. Obie decyzje zostały wydane zgodnie z przepisami prawa materialnego, z zachowaniem reguł wynikających z procedury administracyjnej.