VI SA/Wa 973/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2005 r. sprawy ze skargi L. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną sportową 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] marca 2005 r.; 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz L. K. kwotę 200 zł ( dwieście złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego wszczętego na wniosek L. K. – skarżącego w sprawie – [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2005 r. odmówił wydania pozwolenia na broń palną sportową w liczbie trzech egzemplarzy jednostek broni. Organ uznał, że zaprezentowana przez wnioskodawcę argumentacja nie uzasadnia w sposób dostateczny potrzeby posiadania pozwolenia na wnioskowaną broń. Fakt przynależności do klubu strzeleckiego oraz udział w zawodach strzeleckich nie mogą stanowić wystarczającej przesłanki do wydania pozwolenia. Organ podał, iż ustawa o broni i amunicji daje klubom i stowarzyszeniom strzeleckim pełne uprawnienia do posiadania broni obiektowej w celu wykorzystywania przez ich członków. Zdaniem organu, spełnienie kryteriów formalnych nie stanowi dostatecznego warunku do uzyskania pozwolenia na broń sportową, a przyjęcie odmiennego stanowiska równałoby się obligatoryjnemu wyposażaniu w broń sportową wszystkich jego członków. W złożonym odwołaniu od decyzji L. K. podniósł, że: - czynnie uprawia strzelectwo sportowe w KS [...] przy [...] w [...] od 7 grudnia 2000r. - uczestniczy w treningach i zawodach sportowych od grudnia 2000r., choć organowi przedstawił komunikaty klasyfikacyjne z zawodów strzeleckich z lat 2003 i 2004, - uczestniczył w zawodach krajowych w 2004 r. o Puchar Prezydenta RP i zdobył srebrną odznakę strzelecką w konkurencji pistolet centralnego zapłonu i na tym tle można uznać, że - osiąga wyniki, które reprezentują dobry, wysoki poziom oraz - że spełnia wszystkie kryteria i wymogi do wydania pozwolenia na broń palną sportową. Skarżący zarzucił organowi bezpodstawne żądanie uzyskiwania ponadprzeciętnych wyników sportowych i uprawiania sportu strzeleckiego na poziomie wyczynowym. Takiego wymogu nie stawia prawo, a jedynie żąda przedstawienia okoliczności uzasadniających wydanie pozwolenia na broń. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. o nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ podkreślił, że przepis art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji nie określa kryteriów wydawania pozwolenia na broń sportową; ciężar dowodu przedstawienia okoliczności uzasadniających wydanie pozwolenia spoczywa na ubiegającym się o nie, zaś ocena tych okoliczności spoczywa na organie. Komendant Główny Policji stwierdził, że przepisy powoływane przez skarżącego w odwołaniu tj. § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 listopada 2001 r. w sprawie uprawiania sportów strzeleckich nie ma w sprawie o wydanie pozwolenia na broń charakteru normy wiążącej organ decyzyjny. Posiadanie patentu strzeleckiego jest okolicznością jedną z wielu mającą znaczenie dla ewentualnego wydania pozwolenia na broń. W aktualnym stanie prawnym dotyczącym kultury fizycznej legitymowanie się patentem strzeleckim warunkuje wręcz możliwość uprawiania strzelectwa we wszystkich formach i nie stanowi okoliczności wyróżniającej wnioskodawcę wśród rzeszy osób uprawiających strzelectwo. Wreszcie organ wskazał, iż cytowany przepis rozporządzenia stanowi, iż patent strzelecki uprawnia jedynie do ubiegania się o pozwolenie na broń sportową. Powołał się ogólnie na linię orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którą nie każdy posiadający patent strzelec ma oczywistą potrzebę posiadania broni. Z pewnością do grona osób wykazujących oczywistą potrzebę posiadania broni sportowej należy zaliczyć wyróżniających się zawodników, a na podstawie przedstawionych przez skarżącego wyników, trudno go do takiego grona zaliczyć. Jak stwierdził organ, również pozostałe argumenty przedstawione przez skarżącego nie przekonały o istnieniu potrzeby udzielenia pozwolenia na broń. L. K. na rozstrzygnięcie Głównego Komendanta Policji złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę, w której obszernie uzasadnił potrzebę posiadania broni i zarzucił że wojewódzkie organy Policji różnie interpretują przepis art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Pozwolenie na broń posiadają osoby, które nie osiągały i nie osiągają wyróżniających wyników, zaś w art. 10 ust. 1 cyt. ustawy nie podaje się warunku osiągania wyczynowych wyników. Za dziwne i nie przystające do rzeczywistości uznał skarżący nazwanie go przez organ strzelcem niczym nie wyróżniającym się. Przez 23 lata, jako oficer Wojska Polskiego - desantu morskiego dysponował bronią i trudno nazwać go nowicjuszem w dziedzinie posługiwania się nią. Wspominanie przez organ, w jego przypadku, o kolizji z przepisami ustawy o broni i amunicji oraz z interesem porządku publicznego skarżący uznał za niewłaściwe i niehonorowe. Na rozprawie przed Sądem skarżący wniósł o uchylenie decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Organ, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, podkreślił swoje prawo do swobodnej oceny dowodów zebranych w sprawie. Zdaniem organu, skarżący nie dowiódł w sposób przekonujący, iż ma oczywistą potrzebę posiadania pozwolenia na broń sportową. Ponieważ przepis art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji nie określa okoliczności uzasadniających wydanie pozwolenia na broń sportową, organ respektując przepisy art. 7 i 77 Kpa. ma obowiązek ustalać w każdym indywidualnym przypadku różne okoliczności, mogące mieć istotny wpływ na ocenę zasadności żądania danej osoby fizycznej zainteresowanej posiadaniem własnej broni. Do okoliczności takich należy zaliczyć poziom jaki w danej dyscyplinie sportu reprezentuje wnioskodawca. Z pewnością inaczej należy traktować osoby osiągające wyniki przeciętne, inaczej zaś osoby utalentowane i osiągające w tej dziedzinie wyniki znaczące. Mając powyższe na uwadze nie może być argumentem, iż w różnych przypadkach, różnych regionach pozwolenie na broń otrzymują osoby o różnym stopniu osiąganych wyników. Nie mógł mieć znaczenia zasadniczego dla sprawy fakt, iż skarżący był oficerem Wojska Polskiego i nie rozstał się z bronią poprzez uprawianie strzelectwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc m.in. kontrolę decyzji administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Badając pod tym kątem zaskarżone decyzje, Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja narusza prawo, a zatem skarga zasługuje na uwzględnienie. W rozpatrywanej sprawie, na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1990 r. o broni i amunicji ( Dz. U. Nr 53, poz. 549 ze zmianami ) skarżącemu odmówiono wydania pozwolenia na broń palną sportową. Należy stwierdzić, że przepis stanowiący podstawę rozstrzygnięcia, stanowiący, iż właściwy organ policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie, jest przepisem o podwójnym charakterze, noszącym znamiona zarówno decyzji uznaniowej jak też związanej. Związanie administracyjne oznacza sytuację, w której przy istnieniu określonego stanu faktycznego przewidzianego przez ustawę, na który organ nie ma wpływu, następuje skutek prawny w tej ustawie przewidziany. Natomiast uznanie administracyjne odnosi się wyłącznie do rozstrzygnięcia i oznacza sytuację w której ustawodawca pozwala organowi administracyjnemu, w danym stanie faktycznym, ukształtować skutek prawny w ramach ograniczonej przepisami swobody. Za związanym charakterem decyzji wydanej na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji przemawia konstrukcja pierwszej części zdania powołanego przepisu i zastosowane w nim sformułowanie – "wydaje" jako przewidziany przez ustawę skutek prawny. Oznacza to, że organ administracji nie może odmówić wydania pozwolenia na broń w razie zaistnienia określonej sytuacji, czy spełnienia konkretnych wymagań. Dalsza część przepisu art. 10 ust. 1 nie precyzuje żadnych warunków koniecznych dla wydania pozwolenia na broń, a posługuje się jedynie pojęciem niedookreślonym, stwarzając organowi możliwość oceny, czy przedstawione przez osobę ubiegającą się o wydanie pozwolenia na broń, okoliczności uzasadniają, czy też nie uzasadniają wydanie tego pozwolenia. Tak więc przepis art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji z jednej strony zobowiązuje organ do wydania pozwolenia na broń, a z drugiej strony uzależnia ten pozytywny dla strony postępowania skutek prawny od uznania przez organ administracyjny za uzasadnione przywołanych przez stronę okoliczności. Tym samym rozstrzygnięcie ostateczne uzależnione jest od organu i dokonanej przez niego oceny stanu faktycznego, który tworzą okoliczności powoływane przez ubiegającego się o pozwolenie na broń. Oznacza to, że organ wydając decyzję w sprawie z wniosku o wydanie pozwolenia na broń, zobowiązany jest w sposób wyjątkowo dokładny i wszechstronny odnieść się do wszystkich zebranych w sprawie dowodów, przedstawionych na potwierdzenie okoliczności, na które powołuje się wnioskujący o pozwolenie. Ocena tych okoliczności winna dokonywać się przy wyważeniu interesu społecznego i słusznego interesu strony postępowania. W rozpatrywanej sprawie organ naruszył tę zasadę, co wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Postępowanie administracyjne prowadzone jest zawsze w konkretnej, indywidualnej sprawie, a podjęta w wyniku prowadzonego postępowania decyzja rozstrzyga o prawach lub obowiązkach konkretnego podmiotu prawa, na podstawie zebranych w danej sprawie dowodów. Tak więc uzasadnienie decyzji, zgodnie z art. 107 § 3 Kpa. winno, w sposób precyzyjny wyjaśniać dlaczego, przy uwzględnieniu bądź odmowie uwzględnienia jakich dowodów, organ dokonał określonego rozstrzygnięcia. Brak odniesienia podjętego przez organ administracyjny rozstrzygnięcia do konkretnego stanu faktycznego i zgromadzonych w danej sprawie dowodów stanowi o istotnym naruszeniu przepisów postępowania. W konkretnej sprawie, organ I instancji opisał wskazane przez skarżącego okoliczności przemawiające za wydaniem pozwolenia na broń, jednak nie dokonał ich indywidualnej oceny, poprzestając na ogólnym stwierdzeniu, że przedstawiona przez skarżącego argumentacja nie uzasadnia potrzeby posiadania przez niego broni. Wywody zamieszczone przez organ na stronie drugiej decyzji nie mają charakteru indywidualnego i stanowią prezentację stanowiska organu w kwestii wydawania pozwolenia na broń sportową. Zamieszczone w tej części decyzji stwierdzenia organu dotyczące wyjątkowego charakteru uprawnienia jakim jest pozwolenie na broń, istoty funkcjonowania klubów strzeleckich czy sytuacji, w której istnieje zdaniem organu bezwzględny wymóg posiadania własnej broni nie wymagają komentarza, lecz w istocie pozostają obojętne dla konkretnej sprawy, ponieważ nie towarzyszy im rozważenie znajdującego się w aktach sprawy materiału dowodowego. Organ w sposób ogólnikowy rozprawił się z przedstawionymi przez skarżącego argumentami, twierdząc że nie uzasadniają one dostatecznie potrzeby posiadania pozwolenia na broń sportową i dodając że fakt przynależności do klubu strzeleckiego oraz udział w treningach i zawodach strzeleckich nie mogą być jedynymi przesłankami do wydania pozwolenia. Nie rozważał zatem przytaczanych przez skarżącego argumentów dotyczących braku broni sportowej w klubie, do którego przynależy, nie zatrzymał się nad faktem uzyskiwania przez skarżącego wyników, które określił jako przeciętne, lecz uzyskiwane z broni pożyczonej, pominął uzyskane przez skarżącego w zawodach odznaki strzeleckie – cztery srebrne i jedną brązową, nie rozważył argumentu, iż broń indywidualna jest z zasady wyższej klasy i pozwala na uzyskiwanie lepszych wyników wreszcie nie rozważył całokształtu okoliczności sprawy mających dla jej wyniku istotne znaczenie. Rozstrzygając o wydaniu pozwolenia na broń, jak już to zostało wyżej powiedziane, organ administracji rozważa interes publiczny i słuszny interes strony postępowania. Nie pozostaje obojętny dla tej kwestii fakt, iż skarżący był oficerem Wojska Polskiego służącym w Marynarce Wojennej RP, a broń palna była jego obowiązkowym wyposażeniem, co może przemawiać za załatwieniem sprawy zgodnie z wnioskiem skarżącego z uwagi na brak kolizji z interesem społecznym. Decyzja Komendanta Głównego Policji powieliła błąd decyzji organu I instancji, bowiem wyjaśniła czytelnie i wyczerpująco wyłącznie argument skarżącego dotyczący zastosowania w sprawie i wagi przepisu § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 listopada 2001 r. w sprawie uprawiania sportów strzeleckich. Pozostałe argumenty, mimo podkreślenia że organ obowiązany jest wyczerpująco zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, zostały skwitowane stwierdzeniem, iż na podstawie uzyskiwanych przez skarżącego wyników trudno przyjąć że należy on do zawodników wyróżniających się, zaś pozostałe argumenty ( nie jest wiadome jakie i dlaczego ? ) nie przekonały organu o istnieniu podstawy do udzielenia pozwolenia na broń. Organ nie wyjaśnił również dlaczego uznał, iż ewentualne udzielenie pozwolenia na broń skarżącemu kłóciłoby się z interesem społecznym, który organ winien respektować. Działaniem takim organ administracji naruszył zasady postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 Kpa. Naruszono również art. 15 Kpa. formułujący zasadę dwuinstancyjności postępowania. Jak już wielokrotnie podkreślał w swym rzecznictwie Naczelny Sąd Administracyjny dla uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania została zrealizowana nie wystarcza, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia organów różnych stopni. Konieczne jest, aby rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone ponownym postępowaniem w pełnym zakresie tylko bowiem w ten sposób można osiągnąć cel, dla którego postępowanie jest prowadzone ( wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2000 r. V SA 359/00, wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2000 r. teza 3, II SA 1599/00, wyrok NSA z dnia 14 października 1999 r. IV SA 1313/98 ). Ponownie rozpoznając sprawę, organ zobowiązany będzie dokładnie i wszechstronnie rozważyć zebrane w sprawie dowody, w tym uzyskiwane przez skarżącego przy wykorzystaniu broni pożyczonej wyniki strzeleckie, ocenić wartość uzyskiwanych przez skarżącego odznak strzeleckich dla ewentualnego pozwolenia na broń, uwzględnić i ocenić podnoszone przez skarżącego okoliczności mające znaczenie przy wyważaniu interesu społecznego i słusznego interesu strony postępowania niezbędnych dla podjęcia decyzji tj. wynik przeprowadzonego wywiadu środowiskowego, opinię klubową oraz fakt służby w Marynarce Wojennej RP. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.