VI SA/Wa 973/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędzia WSA Aneta Lemiesz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 lipca 2021 r. sprawy ze skargi G. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przedłużenia na kolejny okres Europejskiej karty broni palnej oddala skargę Komendant Główny Policji (dalej: "organ II instancji", "KGP") decyzją z [...] stycznia 2021 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256. ze zm., dalej: "K.p.a.") oraz art. 10a ust. 1-3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2020 r. poz. 955), po rozpatrzeniu odwołania G. P. (dalej: "Strona", "Skarżący"), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] września 2020 r. nr [...], orzekającej o odmowie przedłużenia na kolejny okres europejskiej karty broni palnej. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji wyjaśnił, że Strona wnioskiem z [...] sierpnia 2020 r. (data wpływu do organu) zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o przedłużenie na kolejny okres europejskiej karty broni palnej (dalej EKBP) wydanej przez organ francuski (Prefecture de Elsere) [...] sierpnia 2015 r. (k.2). Do wniosku załączył EKBP o nr [...], której ważność upływa [...] sierpnia 2020 r. (k.5-6). Pismem z [...] sierpnia 2020 r. organ Policji poinformował Stronę, iż w celu dokonania przedłużenia EKBP na kolejny okres, winna zwrócić się do organu, który ją wydał (k.3). Jednocześnie podkreślił, iż dalsze posiadanie broni na podstawie nieważnego dokumentu jest zabronione na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W odpowiedzi, ustanowiony do sprawy pełnomocnik (k.13) skierował do organu Policji, datowane na [...] września 2020 r. pismo, w którym wskazując na brak przepisów mówiących, że przedłużenia EKBP może dokonać wyłącznie organ, który dokument taki wydał, zażądał rozpatrzenia wniosku jego mandanta w formie prawem przewidzianej. Poinformował jednocześnie, że organ francuski (Prefecture de Elsere), który niniejszy dokument wydał, odmówił przedłużenia jego ważności wskazując, iż winny tego dokonać właściwe w przedmiotowej sprawie polskie organy Policji z uwagi, iż Strona mieszka obecnie w Polsce. W konsekwencji, organ I instancji, ww. decyzją z [...] września 2020 r. nr [...], orzekł o odmowie przedłużenia Stronie na kolejny okres EKBP na podstawie art. 10a ust. 1-3 ustawy o broni i amunicji (k.16). Jak wskazał organ I instancji, Strona nie jest posiadaczem broni palnej w oparciu o wymogi prawa polskiego, na podstawie którego posiada EKBP, skutkiem czego wypełniona została przesłanka odmowy przedłużenia na kolejny okres posiadanej karty wydanej przez organ francuski. Od przedmiotowej decyzji, pełnomocnik Strony wniósł odwołanie KGP. KGP rozpatrując odwołanie, po przytoczeniu mających zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów prawa, stwierdził, że wynika z nich, iż Strona nie spełnia wymogu z art. 10a ust 1 ustawy o broni i amunicji, zgodnie z którym właściwy organ Policji wydaje EKBP na wniosek osoby posiadającej broń palną zgodnie z wymogami prawa polskiego. Niewątpliwie bowiem wpisaną do EKBP broń, Strona posiada zgodnie z wymogami prawa francuskiego a nie polskiego, ponadto EKBP o nr [...], została wymienionemu wydana przez organ państwa francuskiego (Prefecture de Elsere) [...] sierpnia 2015 r. (k.5-6). Nie jest zatem możliwe przedłużenie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] dokumentu urzędowego, jakim jest EKBP (którego ważność upłynęła [...] sierpnia 2020 r.). Zgodnie z art.10a ust. 7 ustawy o broni i amunicji, wpisów do EKBP dokonuje właściwy organ Policji, a także właściwe władze innych państw członkowskich Unii Europejskiej w wyznaczonym do tego miejscu oraz zakresie. Skoro w niniejszej sprawie, Komendant Wojewódzki Policji w [...], nie był organem, który wydał Stronie EKBP, tym samym, nie mógł dokonać jej przedłużenia na kolejny 5-letni okres z przyczyn formalnoprawnych, a jedynie może dokonywać w niej zapisów. Wobec powyższych okoliczności, w ocenie KGP, organ I instancji miał więc podstawy do odmownego załatwienia wniosku Strony zgodnie z jej żądaniem. Jeśli zatem, Strona posiada miejsca stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (jak wskazuje jego pełnomocnik, od kilku lat zamieszkuje w [...] pod [...]) nic nie stoi na przeszkodzie, aby o wydanie pozwolenia na broń, zgodnie z wymogami prawa polskiego, wystąpił do właściwego ze względu na miejsce jego stałego pobytu, komendanta wojewódzkiego Policji. Domniemywać można, iż z uwagi na powyższe, organ państwa francuskiego (Prefecture de Elsere) odmówił przedłużenia dokumentu, który wydał, tj. EKBP o nr [...], którego ważność upłynęła [...] sierpnia 2020 r. Dlatego też, jak podkreślił pełnomocnik, jego mandant znalazł się w sytuacji, w której dwa organy administracyjne, odmówiły przedłużenia ważności EKBP z tego względu, iż uznały się za niewłaściwe. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżając decyzją KGP z [...] stycznia 2021 r., w całości wniósł o jej uchylenie w całości oraz o zasądzenie na Jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 42 ust. 2c ustawy o broni i amunicji, poprzez uznanie, że Skarżący nie był posiadaczem broni palnej w oparciu o wymogi prawa polskiego, chociaż będąc cudzoziemcem, posiadał broń na podstawie EKBP, czyli zgodnie ze wskazanym przepisem, 2) art. 10a ust. 1 ustawy o broni i amunicji, poprzez zastosowanie wskazanego przepisu do sprawy z wniosku o przedłużenie ważności EKBP, podczas gdy przepis ten ma zastosowanie do sprawy wydania EKBP, 3) art. 21 § 1 ust. 3 K.p.a., poprzez uznanie, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] nie jest organem właściwym do przedłużenia ważności EKBP posiadanej przez Skarżącego, pomimo iż Skarżący zamieszkuje w [...] pod [...], w województwie [...], co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało utrzymaniem w mocy decyzji odmawiającej przedłużenia Skarżącemu posiadanej EKBP na kolejny okres, 4) art. 138 § 2 K.p.a., poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji w całości i nieprzekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, podczas gdy decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 7, art. 7a § 1, 8 § 1, art. 10 § 1, art. 77 K.p.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy i skutkowało utrzymaniem w mocy decyzji odmawiającej Skarżącemu przedłużenia na kolejny okres EKBP, wydanej z naruszeniem przepisów postępowania, 5) art. 7, art. 7a § 1, art. 8 K.p.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy i skutkowało utrzymaniem w mocy decyzji odmawiającej Skarżącemu przedłużenia na kolejny okres EKBP. W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że w przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że przepisy normujące posiadanie broni palnej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zredagowane zostały w ustawie o broni i amunicji. EKBP jest imiennym dokumentem potwierdzającym uprawnienie do posiadania broni palnej, wydanym przez właściwy organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej, umożliwiającym legalne posiadanie i używanie broni palnej w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej. Zdaniem Skarżącego, nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem organów administracyjnych, które podnoszą, że Skarżący nie był posiadaczem broni na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z wymogami prawa polskiego. W ocenie Skarżącego było przeciwnie. Skarżący będący cudzoziemcem w rozumieniu art. 42 ust. 2c ustawy o broni i amunicji, tj. będący obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej i zamieszkującym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i posiadający prawo pobytu lub prawo stałego pobytu na tym terytorium, posiadał broń na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie EKBP, tj. zgodnie z art. 42 ust. 2c ustawy o borni i amunicji, czyli zgodnie z wymogami prawa polskiego. Skarżący zaznaczył, że nie zwrócił się do organu Policji z wnioskiem o wydanie mu EKBP, a z wnioskiem o przedłużenie już posiadanej karty. W ocenie Skarżącego ma to istotne znaczenie, gdyż w sprawie nie powinien mieć zastosowania art. 10a ust. 1 ustawy o broni i amunicji, a art. 10 ust. 3, zgodnie z którym po upływie okresu, o którym mowa w ust. 2, ważność EKBP może być przedłużona na kolejny okres. Skarżący podkreślił, że spełnił wymogi dla wydania mu EKBP, przez 5 lat posiadał ją na podstawie takiego dokumentu, i wnioskował ojej przedłużenie po to, aby nie stracić uprawnienia do posiadania broni na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący zauważył, że przepisy ustawy o broni i amunicji nie wskazują wprost który organ jest właściwy do przedłużenia ważności EKBP, stąd pojawił się problem w niniejszej sprawie. Zdaniem Skarżącego, pogląd wyrażony przez organ I instancji, zgodnie z którym art. 10a ust. 3 ustawy o broni i amunicji stanowi, że ważność EKBP może być przedłużona na kolejny okres, zatem nie obliguje on organu do jej przedłużenia, co oznacza, że organ może jej nie przedłużyć, należy uznać za przekroczenie granic swobodnego uznania administracyjnego. Skarżący podkreślił, że nawet jeżeli przepis dopuszcza rozstrzygnięcie organu w ramach uznania administracyjnego, to rozstrzygnięcie to nie może być zupełnie dowolne, a powinno być uzasadnione konkretnymi argumentami. Skarżący postuluje, aby swoboda przyznana organom na mocy art. 10a ust. 3 ustawy o broni i amunicji, została wykorzystana do załatwienia jego sprawy. Jak wskazał Skarżący, zgodnie z art. 10a ust. 7 ustawy o broni i amunicji, wpisów do EKBP dokonuje właściwy organ Policji, a w wyznaczonym do tego miejscu i zakresie - właściwe władze innych państw członkowskich Unii Europejskiej. Na podstawie powyższego, a także na podstawie art. 21 pkt. 3 K.p.a. przyjąć należy, że do przedłużenia EKBP posiadanej przez Skarżącego właściwy jest organ polskiej policji według miejsca zamieszkania Skarżącego. Przepis ten stanowi bowiem, że właściwość miejscową organu administracji publicznej ustala się, w sprawach innych niż dotyczące nieruchomości lub prowadzenia zakładu pracy, według miejsca zamieszkania strony. Jednocześnie nie jest rozwiązaniem dla Skarżącego to, co zaproponował w uzasadnieniu decyzji organ II instancji, tj. wystąpienie przez Skarżącego o wydanie pozwolenia na broń zgodnie z wymogami prawa polskiego. Przede wszystkim Skarżącemu zależy na ciągłości uprawnienia do posiadania broni na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, stąd wniosek o przedłużenie ważności posiadanej EKBP. Co więcej, Skarżący przed wydaniem mu EKBP poniósł szereg kosztów i spełnił szereg wymogów aby posiadać broń, zatem niezrozumiałe dla niego jest to, dlaczego odmawia mu się przedłużenia zdobytych uprawnień. Skarżący dodał, że nie włada językiem polskim, zatem zdanie egzaminu warunkujące uzyskanie pozwolenia na broń, jawi się dla niego jako niemożliwe. W końcu organy Policji zapowiedziały, że i tak nie zarejestrują broni, którą obecnie posiada Skarżący, zatem pomysł taki mija się z celem. Zdaniem Skarżącego, zarówno organ I instancji, jak i organ II instancji z góry założyły, że sprawy załatwić nie mogą, nie biorąc pod uwagę interesu Skarżącego, a przede wszystkim tego, że obecnie został on pozbawiony uprawnienia do posiadania broni, a jednocześnie odmówiono mu możliwości jej zbycia lub złożenia do depozytu. W niniejszej sprawie nie sposób nie dostrzec, że Skarżący jest traktowany przez organy administracyjne gorzej niż osoba, która posiadałaby EKBP wydaną przez organy państwa polskiego, przy czym brak jest podstaw dla takiego nierównego traktowania. W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza przepisy prawa w stopniu dającym podstawy do jej uchylenia. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest zgodność z prawem rozstrzygnięć organów Policji odmawiających Skarżącemu przedłużenia na kolejny okres EKBP. Skarżący, wyjaśnił w niniejszej sprawie, że jest obywatelem Francji i od 2016 r. mieszka w Polsce. Przed przyjazdem do Polski Skarżący mieszkał w miejscowości [...], gdzie od 2007 do 2016 r. posiadał licencję klubu strzeleckiego [...] z [...], zrzeszającego 650 członków, włączonego do Francuskiego Związku Strzelectwa pod numerem [...]. Przed wyjazdem do Polski Skarżący uzyskał we Francji EKBP o numerze [...]. Karta wydana została [...] sierpnia 2015 r. z datą ważności do [...] sierpnia 2020 r. Karta wydana została przez organ francuski, Prefecture d'lsere. Na podstawie tego dokumentu Skarżący posiadał w Polsce broń wymienioną w karcie. Jest to broń sportowa. Po przyjeździe do Polski fakt posiadania broni przez Skarżącego został zgłoszony właściwemu ze względu na miejsce pobytu Skarżącego komendantowi wojewódzkiemu Policji, zgodnie z art. 42 ust. 2d ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Policja sprawdziła zgodność przechowywania broni przez Skarżącego z obowiązującymi przepisami. W czasie pobytu w Polsce Skarżący przystąpił do [...] Klubu Strzeleckiego [...]. W związku z upływem ważności posiadanej EKBP Skarżący zasięgnął porady w Agencji Konsularnej Republiki Francuskiej w [...], gdzie powiedziano mu, że aby przedłużyć ważność posiadanej EKBP powinien złożyć stosowny wniosek w Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...].[...] sierpnia 2020 r. Skarżący wystąpił z wnioskiem o przedłużenie posiadanej EKBP do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. W odpowiedzi [...] sierpnia 2020 r. Skarżący otrzymał pismo zgodnie z którym Skarżący powinien złożyć wniosek do organu francuskiego a nie polskiego. Skarżący próbował załatwić sprawę przed organami francuskimi, jednakże z uwagi na to, iż nie mieszka już we Francji, organy te uznały się za niewłaściwe do załatwienia sprawy. Zdaniem organów francuskich, to organy polskie powinny dokonać przedłużenia ważności dokumentu. W przedmiotowej sprawie zastosowania znajdują przepisy ustawy o broni i amunicji. Jak wynika z art. 10a ust. 1 ustawy o broni i amunicji, na wniosek osoby posiadającej broń palną zgodnie z wymogami prawa polskiego lub podmiotów, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 4, 5 i 7, osobom wskazanym przez te podmioty oraz posiadającym dopuszczenie do posiadania broni właściwy organ Policji wydaje Europejską kartę broni palnej. Zgodnie z art. 10a ust. 2 tej ustawy Europejską kartę broni palnej wydaje się na okres do 5 lat. W świetle art. 10a ust. 3 ustawy, po upływie okresu, o którym mowa w ust. 2, ważność Europejskiej karty broni palnej może być przedłużona na kolejny okres. Ponadto, zgodnie z art. 42 ust. 2c ustawy o broni i amunicji, cudzoziemiec będący obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, zamieszkujący na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i posiadający prawo pobytu lub prawo stałego pobytu na tym terytorium, może posiadać broń odpowiadającą celom łowieckim lub sportowym, a także amunicję do niej na podstawie Europejskiej karty broni palnej, wydanej przez właściwe władze tych państw, jeżeli broń ta jest wpisana do Europejskiej karty broni palnej i jej posiadanie nie jest zabronione na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Odnosząc regulację prawną wynikającą z powyższych przepisów do stanu faktycznego niniejszej sprawy, należy podkreślić, że obywatel innego państwa członkowskiego niż Rzeczpospolita Polska, który jednak zamieszkuje na terytorium RP i posiada prawo pobytu lub prawo stałego pobytu na tym terytorium, może posiadać broń i amunicję do niej, odpowiadającą celom – w niniejszej sprawie – sportowym, na podstawie EKBP wydanej przez właściwe władze tego państwa członkowskiego. EKBP jest bowiem, jak wynika z art. 7a ustawy o broni i amunicji, imiennym dokumentem potwierdzającym uprawnienie do posiadania broni palnej, wydanym przez właściwy organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej, umożliwiającym legalne posiadanie i używanie broni palnej w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej i który, jak wynika z art. 10a ust. 2 ustawy o broni i amunicji, wydaje się na okres do pięciu lat. Skoro EKBP jest imiennym dokumentem potwierdzającym uprawnienie do posiadania broni palnej, wydanym przez właściwy organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej, warunkiem uzyskania EKBP jest wcześniejsze uzyskanie uprawnienia do posiadania broni palnej, wydanym przez właściwy organ tego państwa członkowskiego Unii Europejskiej. Odpowiada temu treść art. 10a ust. 1 ustawy o broni palnej, z której w części istotnej dla niniejszej sprawy wynika, że właściwy organ Policji wydaje EKBP na wniosek osoby posiadającej broń palną zgodnie z wymogami prawa polskiego, a więc na wniosek osoby posiadającej pozwolenie na broń, o którym mowa w art. 10 i art. 12 ust. 1 ustawy o broni i amunicji i która nabyła broń i amunicję oraz zarejestrowała broń, zgodnie z przepisami tej ustawy. Jeżeli zatem EKBP wydawane jest przez właściwy organ tego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w którym osoba posiadająca broń palną uzyskała uprawnienie do jej posiadania, trudno jest w ocenie Sądu przyjąć, że do przedłużenia ważności EKBP na kolejny okres właściwy jest organ innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej. Takie rozwiązanie musiałoby wynikać z przepisów prawa w sposób dosłowny, a nie dorozumiany, stanowiłoby ono bowiem odstępstwo od nie budzącej wątpliwości reguły, że EKBP wydawane jest przez właściwy organ tego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w którym osoba posiadająca broń palną uzyskała uprawnienie do jej posiadania. Dlatego, treści art. 10a ust. 3 ustawy o broni i amunicji, nie można interpretować bez odniesienia do treści ust. 1 tego artykułu, co potwierdza także fakt, że art. 10a ust. 3 ustawy o broni i amunicji, nie precyzuje żadnego trybu przedłużenia ważności EKBP na kolejny okres. Systemowa więc interpretacja ust. 3 i ust. 1 art 10a implikuje wyprowadzenie normy, zgodnie z którą po upływie okresu, o którym mowa w ust. 2, ważność EKBP może być przedłużona na kolejny okres na wniosek osoby posiadającej broń palną zgodnie z wymogami prawa polskiego przez właściwy organ Policji, który wydał EKBP. Oznacza to natomiast, że Komendant Wojewódzki Policji w [...], nie mógł przedłużyć ważność EKBP posiadanej przez Skarżącego, którą wydał organ francuski. Komendant Wojewódzki Policji w [...] prawidłowo zatem odmówił decyzją z [...] września 2020 r., przedłużenia na kolejny okres EKBP Skarżącego, którą prawidłowo utrzymał w mocy KGP zaskarżoną decyzją, na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. W tym stanie rzeczy Sąd stwierdza, że niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego tj.: art. 10a ust. 1 i art. 42 ust. 2c ustawy o broni i amunicji, co zostało wyjaśnione powyżej. Niezasadny jest również zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organy art. 21 § 1 pkt 3 K.p.a., który odnosi się do reguł ustalania właściwości miejscowej organu administracji publicznej, tymczasem w niniejszej sprawie, brak jest określonej właściwości rzeczowej organów Policji w ten sposób, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] miałby kompetencję do przedłużenia na kolejny okres EKBP wydanej przez właściwy organ innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej. Sąd nie stwierdził także w niniejszej sprawie naruszenia przez organy Policji przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w tym art. 6, art. 7, art. 7a § 1, 8 § 1, art. 10 § 1, art. 77 K.p.a. W ocenie Sądu, organy obu instancji, działając na podstawie przepisów prawa zebrały i rozpatrzyły w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy oraz wyjaśniły dokładnie stan faktyczny sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes Skarżącego. Organy nie uchybiły przy tym zasadzie pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, trudno bowiem uznać za dyskryminującą Skarżącego regułę, zgodnie z którą właściwy w kwestii przedłużenia na kolejny okres ważności EKBP jest organ tego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w którym osoba posiadająca broń palną uzyskała uprawnienie do jej posiadania oraz EKBP. W ocenie Sądu, nie wystąpiły również w niniejszej sprawie wątpliwości co do treści norm prawnych mających zastosowanie w niniejszej sprawie, co zostało wyjaśnione powyżej. Skarżący nie został też pozbawiony prawa do czynnego udziału w postępowaniu. Ponadto dowody zgromadzone w sprawie nie budzą wątpliwości Sądu, a argumentacja oraz ocena materiału dowodowego dokonana przez organy mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji I instancji, spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a. Na treść rozstrzygnięć w obu instancjach nie miały wpływu okoliczności wynikające z odmowy przedłużenia na kolejny okres EKBP posiadanej przez Skarżącego, dotyczące m.in. konieczności złożenia posiadanej przez Skarżącego broni oraz amunicji do depozytu, których sposób załatwiania przez organy Policji budzi również wątpliwości Sądu. Nie stanowią one jednak przedmiotu niniejszej sprawy, nie mogą w związku z tym być przedmiotem rozważań Sądu. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które Sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku. Sprawa niniejsza została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VI z 17 czerwca 2021 r.