VI SA/Wa 980/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Honorata Łopianowska Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Asesor WSA Marek Maliński (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 września 2025 r. sprawy ze skargi M. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2025 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego oddala skargę Zaskarżoną decyzją Komendant Główny Policji (dalej też jako: "KGP", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia 29 stycznia 2025 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej także jako "k.p.a.") oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2024 r. poz. 485 ze zm.; dalej też jako: "ustawa o broni i amunicji" lub "u.o.b.a."), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia 26 listopada 2024 r. nr [...], cofającą M. L. (dalej: "Strona", "Skarżący") pozwolenie na broń palną myśliwską do celu łowieckiego. Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. w dniu 31 października 2024 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia M. L.pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich. Przesłankę do wszczęcia postępowania stanowił fakt uzyskania informacji, że M. L. został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 kk przez Sąd Rejonowy w O., [...] Wydział [...] wyrokiem z dnia 22 sierpnia 2023 r. sygn. akt [...]co podtrzymał postanowieniem Sąd Okręgowy w K.w dnia 19 kwietnia 2024 r. sygn. akt [...], po wycofaniu apelacji przez obrońcę oskarżonego. Za popełnienie czynu Sąd wymierzył karę grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych po 30 zł oraz orzekł środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 3 lat. Decyzją z dnia 26 listopada 2024 r. organ I instancji na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji cofnął Stronie pozwolenie na broń palną myśliwską do celu łowieckiego wydane decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w T. z dnia 12 września 1991 r. [...]. W wyniku rozpatrzenia odwołania Strony KGP – decyzją z dnia 29 stycznia 2025 r. – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego prawo do posiadania broni nie należy w Polsce do wolności i praw obywatelskich. Jest to uprawnienie ściśle reglamentowane, również w zakresie korzystania z prawa przyznanego już wcześniej ostateczną decyzją administracyjną. Warunki uzyskania pozwolenia na broń i jej posiadania winny być badane w sposób restrykcyjny, a możliwość cofnięcia pozwolenia nie może być – zdaniem KGP - postrzegana jako zamach na swobody obywatela, lecz jako działanie prewencyjne, prowadzące do zapewniania szeroko rozumianego bezpieczeństwa W ocenie organu II instancji art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji ma charakter obligatoryjny co oznacza, że organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku stwierdzenia, iż posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ww. ustawy. Według zaś brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ww. ustawy, ustalenie, że dana osoba została skazana za umyślne przestępstwo lub przestępstwo skarbowe jest równoważne stwierdzeniu, że osoba ta stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Zdaniem KGP z materiału dowodowego zebranego w sprawie wprost wynika, że wyrokiem Sądu Rejonowego w O. z dnia 22 sierpnia 2023 r., sygn. akt [...], M. L. został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 kk, tj. prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości. Zdaniem organu przestępstwo to można popełnić wyłącznie umyślnie i jedynie przez odpowiednie działanie. Kodeks kamy zna jedynie postać umyślną przestępstwa prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości (lub pod wpływem środka odurzającego) - art. 178a § 1 kk. Działanie nieumyślne nie jest zaś penalizowane przez polską ustawę kamą. Okoliczność ta jest zatem dla organów Policji wiążąca, gdyż obliguje do cofnięcia pozwolenia na podstawie przywołanych przepisów prawa. Do oceny, czy w danej sprawie istnieją podstawy do cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca pozwolenie na broń lub o nie się ubiegająca, jest skazana za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Każda bowiem z osób, która została skazana za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, niejako automatycznie stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Ponadto, popełnione przez posiadacza broni przestępstwo nie musi – zdaniem KGP – mieć z nią bezpośredniego związku, a organ Policji nie jest zobowiązany w takich przypadkach uzasadniać istnienia zagrożenia, o którym mowa w omawianym przepisie prawa materialnego, w drodze postępowania dowodowego wykazującego związek pomiędzy faktem skazania, a tym właśnie zagrożeniem, o ile popełnione przestępstwo - tak jak w przypadku Strony - ma charakter umyślny. Brak jest - w ocenie II instancji - podstaw do badania czy ogół zachowań składających się na postawę życiową Strony pozwala na założenie, że stanowi on zagrożenie, o którym mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Zdaniem KGP spożycie nawet małej ilości alkoholu negatywnie wpływa na umiejętność prowadzenia samochodu, powodując obniżenie koncentracji i kłopoty z oceną odległości czy oszacowaniem ryzyka. To przekłada się na trudność w utrzymaniu stabilnego toru jazdy, a często również na brawurę. Jazda pod wpływem alkoholu to brak odpowiedzialności, a każdy nietrzeźwy kierowca na drodze to potencjalny sprawca ludzkiego nieszczęścia. Zachowanie, którym wykazał się M. L. należy - w ocenie organu - w szczególny sposób piętnować, gdyż przestępstwa z udziałem nietrzeźwych kierowców stanowią plagę społeczną. Każda osoba, która po wypiciu alkoholu wsiada za kierownicę musi zaś zdawać sobie sprawę, że działa niezgodnie z obowiązującym prawem i może spowodować nieszczęście. Jednocześnie wymieniony, będąc lekarzem, winien mieć - w ocenie KGP - zdecydowanie większą świadomość skutków, jakie może przynieść wsiadanie do samochodu pod wpływem alkoholu. Zdaniem organu na inny sposób rozpatrzenia sprawy nie może wpłynąć fakt, iż według oświadczenia pełnomocnika, obecnie Strona prowadzi życie w pełnej abstynencji. Nie niweluje to bowiem tego, że popełnił on przestępstwo umyślne, za które został skazany, a okoliczność ta wywołuje dla niego określone przepisami ustawy o broni i amunicji konsekwencje. W takich zaś przypadkach ustawodawca nie daje organom Policji możliwości wyboru konsekwencji administracyjnoprawnych, jednocześnie przyznając bezwzględne pierwszeństwo interesowi społecznemu przed słusznym interesem obywatela (art. 7 k.p.a.). Na marginesie organ zauważył, że wbrew twierdzeniom zawartym w odwołaniu, zdarzenie z dnia 19 maja 2023 r. nie było zdarzeniem incydentalnym. M. L. także w dniu 22 sierpnia 2023 r. w S. prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny marki A.o nr rej. [...], znajdując się w stanie nietrzeźwości (badanie I - 0,26 mg/l, II - 0,22 mg/l, III - 0,18 mg/l, IV - 0,18 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu), aczkolwiek to postępowanie karne zostało warunkowo umorzone na okres 2 lat próby wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia 29 lutego 2024 r. sygn. akt [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zaskarżył powyższą decyzję w całości wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, tj., art. 50 i 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 19 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - wydana decyzja narusza przepisy ustawy o broni i amunicji, w szczególności art. 19 ust. 1, który stanowi, że pozwolenie na broń może zostać cofnięte tylko w przypadku stwierdzenia, że osoba posiadająca broń nie spełnia warunków wymaganych do jej posiadania. Skarżący przez wiele lat posiadał pozwolenie na broń, nie będąc nigdy w sytuacji, która stwarzałaby realne zagrożenie dla bezpieczeństwa publicznego; 2. zasady proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP) -decyzja w sposób nieproporcjonalny i nadmiernie restrykcyjny ingeruje w prawa Skarżącego, cofając pozwolenie na broń, co jest karą niewspółmierną do popełnionego wykroczenia; 3. zasad postępowania administracyjnego (art. 7, art. 77 § 7 k.p.a.) - decyzja narusza zasady rzetelności, bezstronności oraz obowiązku wyjaśnienia sprawy. Organ administracyjny, podejmując decyzję o cofnięciu pozwolenia na broń, nie przeprowadził wystarczającego postępowania dowodowego, nie uwzględnił okoliczności łagodzących oraz nie zasięgnął opinii odpowiednich instytucji, takich jak środowisko zawodowe Skarżącego; 4. brak uwzględnienia okoliczności faktycznych i społecznych - organ wydając decyzję, nie wziął pod uwagę ogólnej postawy Skarżącego, jego nienagannej kariery zawodowej, a także faktu, że posiadanie broni myśliwskiej nie stanowi zagrożenia, lecz jest elementem pasji i działalności łowieckiej. W uzasadnieniu skargi Skarżący przedstawił argumenty na poparcie podniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji rozstrzygając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a.") Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...). Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja KGP z dnia 29 stycznia 2025 r. utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia 26 listopada 2024 r. cofającą Skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską do celu łowieckiego. W rozpatrywanej sprawie powodem cofnięcia Skarżącemu wskazanego pozwolenia było stwierdzenie przez organ, że M.L. został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 kk przez Sąd Rejonowy w O., [...]wyrokiem z dnia 22 sierpnia 2023 r. sygn. akt [...], co podtrzymał postanowieniem Sąd Okręgowy w K. w dnia 19 kwietnia 2024 r. sygn. akt [...], po wycofaniu apelacji przez obrońcę oskarżonego. Zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Zgodnie natomiast z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, że Skarżący został skazany prawomocnym (od 19 kwietnia 2024 r.) wyrokiem wyroku Sądu Rejonowego w O. z dnia 22 sierpnia 2023 r. sygn. akt [...] (k-59 akt administracyjnych) za umyślne przestępstwo z art. 178a § 1 kk. Sąd Rejonowy w O. uznał Skarżącego winnym, że w dniu 19 maja 2023 r. w miejscowości O. w woj. [...], w ruchu lądowym prowadził samochód osobowy marki [...]o nr rej. [...], znajdując się w stanie nietrzeźwości nie mniejszym niż 0,989 promila alkoholu w wydychanym powietrzu. Dodatkowo wątpliwości Sądu nie budzi fakt, że przestępstwo popełnione przez Skarżącego stanowiło zagrożenie nie tylko dla Skarżącego, ale też wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 wartości takich jak porządek i bezpieczeństwo publiczne. Jak słusznie wskazał organ na stronie czwartej zaskarżonej decyzji "Jazda pod wpływem alkoholu to brak odpowiedzialności, a każdy nietrzeźwy kierowca na drodze to potencjalny sprawca ludzkiego nieszczęścia.". Nietrzeźwy kierowca samochodu osobowego stanowi zagrożenie dla zdrowia i życia innych uczestników ruchu, w tym szczególności dla pieszych. W tym świetle działanie organu nie można uznać – jak podnosi pełnomocnik Skarżącego w skardze – za nieproporcjonalne. Tym samym za bezzasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Przypomnieć jednocześnie należy, że w polskim systemie prawnym prawo do posiadania broni nie należy do wolności i praw obywatelskich. W świetle powyższego Sąd uznał, że organy prawidłowo w przedmiotowej sprawie wykazały spełnienie przesłanek do zastosowania art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. W ocenie Sądu w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, w tym w szczególności art. 7, art. 8 art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. organy oparły swoje decyzje na wyczerpująco zebranym materiale dowodowym, który został wszechstronnie oceniony. W sposób jasny, dający podstawę do oceny prawidłowości wywodu, organy uzasadniły także swoje decyzje. Odrębnie odnieść należy się do podnoszonej w skardze konieczności analizy przez organ takich kwestii jak opinia środowiska zawodowego Skarżącego czy też ogólna postawa Skarżącego. Zdaniem Sądu obecne brzmienie istotnych w sprawie przepisów prawa materialnego (art. 15 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji) wyklucza uznanie okoliczności wskazanych w skardze jako takich, które warunkowałoby wydanie decyzji w przedmiocie cofnięcia pozwolenie na broń palną myśliwską do celu łowieckiego. Tym samym skoro organy nie były prawnie zobligowane do weryfikacji tych okoliczności trudno czynić zarzut organom w związku z brakiem analizy kwestii wskazanych w skardze. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.