VI SA/Wa 984/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2009 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia uprawnień do wykonywania zawodu doradcy inwestycyjnego na okres trzech miesięcy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] sierpnia 2006 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Komisji Nadzoru Finansowego na rzecz skarżącego J. B. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] utrzymana została w mocy decyzja Komisji Papierów Wartościowych i Giełd z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...] o zawieszeniu uprawnień J. B. do wykonywania zawodu doradcy inwestycyjnego, nr licencji [...] na okres 3 miesięcy za naruszenie art. 47 ustawy z dnia 28 sierpnia 1997 r. o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych (Dz. U. Nr 139, poz. 934 z późn. zm.) oraz regulaminów i przepisów wewnętrznych w związku z wykonywaniem zawodu w okresie zatrudnienia w P. SA i o stwierdzeniu naruszenia art. 159 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. – Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 49, poz. 447 z późn. zm.) przez J. B. i odstąpieniu od wymierzenia sankcji określonej w art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. z 2005 r., Nr 183, poz. 1538). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. B. podniósł szereg zarzutów natury formalnej i merytorycznej i wniósł o uchylenie decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący wskazywał m.in. na rażące naruszenie prawa poprzez rozstrzygnięcie o nałożeniu na niego sankcji na podstawie przepisu art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. Nr 183, poz. 1538 z późn. zm.), który nie obowiązywał w dacie zaistnienia po stronie skarżącego zachowań podlegających temu rozstrzygnięciu i który dotyczył naruszeń nieobjętych przepisem prawa obowiązującym w tej dacie. W ocenie Komisji stwierdzenie uchybień, jakich dopuścił się doradca inwestycyjny J. B skutkowało nałożeniem sankcji przewidzianych w art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. Nr 183, poz. 1538 z późn. zm.) a to w związku z treścią art. 220 ust. 1 tejże ustawy. W związku ze stanowiskiem skarżącego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nabrał wątpliwości co do zgodności ww. art. 220 ust. 1 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi w zakresie w jakim stanowi podstawę do zastosowania art. 130 ust. 1 tej ustawy do stanów faktycznych zaszłych w czasie obowiązywania ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. – Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi (Dz. U. z 2005 r., Nr 111, poz. 937 z późn. zm.) z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i postanowieniem z dnia [...] września 2007 r. przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu stosowne pytanie prawne, zawieszając postępowanie sądowoadministracyjne. Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 12 maja 2009 r., sygn. akt P 66/07 orzekł, iż art. 220 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. nr 183, poz. 1538 z późn. zm.) w zakresie, w jakim stanowi podstawę do zastosowania art. 130 ust. 1 tej ustawy do stanów faktycznych zaszłych w czasie obowiązywania ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. – Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi (Dz. U. z 2005 r., Nr 111, poz. 937 z późn. zm.) jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643 z późn. zm.) umorzył postępowanie w pozostałym zakresie. W obszernym uzasadnieniu Trybunał Konstytucyjny wskazał, że bezpośrednim rezultatem jego wyroku jest możliwość stosowania do czynów popełnionych przed wejściem w życie ustawy o obrocie z 2005 r. – zarówno jeżeli chodzi o kwalifikację prawną, jak i o sankcje – w całości przepisów poprzedniej ustawy o obrocie papierami wartościowymi z 1997 r. Poza tym Trybunał Konstytucyjny z uwagi na zasadę pewności prawa uznał za potrzebne doprecyzowanie przepisów ustawy o obrocie z 2005 r., a w szczególności zaznaczenie, że jej art. 220 ust. 1 nie może być stosowany ze skutkiem wstecznym w odniesieniu do jej art. 130 ust. 1. W związku z treścią wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2009 r., sygn. akt P 66/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż skarga J. B. jest zasadna zaś zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] sierpnia 2006 r. podlegają uchyleniu stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) w związku z art. 145 a § 1 k.p.a. W dalszym toku postępowania organ zakwalifikuje czyny skarżącego z zastosowaniem odpowiedniej sankcji w oparciu o przepisy prawne obowiązujące w dacie ich popełnienia. Z uwagi na wskazaną wyżej podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji, roztrząsanie pozostałych zarzutów skargi stało się zbędne i niecelowe. Z tych wszystkich względów Sąd orzekł jak w pkt 1 wyroku. Rozstrzygnięcie jak w pkt 2 i 3 Sąd oparł na art. 152, 200 p.p.s.a.