VI SA/Wa 984/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Pismem z dnia [...] kwietnia 2010 r. skarżąca K. K., prowadząca działalność gospodarczą pod firmą "[...]" z siedzibą w [...], złożyła skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. W treści skargi strona zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżanej decyzji. W uzasadnieniu wniosku strona podniosła, iż kara pieniężna w wysokości 30.000 złotych jest bardzo wysoka, a wykonanie decyzji wiązałoby się z zakończeniem działalności. Skarżąca wskazała, iż specyfika działalności gospodarczej polegającej na przewozie, wymaga ciągłych wysokich nakładów finansowych. Wyjaśniła, iż wysokie koszty, do których należą: opłacanie rat leasingowych trzech pojazdów do przewozu osób, comiesięczne pensje dla 12 pracowników, świadczenia związane ze składkami na ubezpieczenie zdrowotne i społeczne, a także opłaty za korzystanie z przystanków i dworców autobusowych oraz opłaty związane z bieżącymi potrzebami (benzyna, serwis, przeglądy pojazdów), uniemożliwiają skarżącej wykonanie decyzji bez wywołania nieodwracalnych skutków w postaci zwolnienia pracowników, a w konsekwencji zakończenia działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W świetle art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Rozpatrując przedmiotowy wniosek w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd jest związany zamkniętym katalogiem dwóch alternatywnych przesłanek pozytywnych, są to: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie. Sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., jeżeli zachodzi przesłanka przewidziana ustawą. Należy zauważyć, iż przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. W przedmiotowej sprawie, zaskarżona decyzja należy do zakresu aktów, które nadają się do wykonania. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku konkretnych okoliczności świadczących o tym, iż w świetle powołanego przepisu wstrzymanie wykonania zaskarżonego altu lub czynności jest uzasadnione. Skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazała, iż wykonanie przedmiotowej decyzji, którą organ nałożył na stronę karę w wysokości 30.000 złotych może doprowadzić do konieczności zwolnienia pracowników, niewywiązywania się ze zobowiązań finansowych wobec kontrahentów, a tym samym zamknięcia działalności gospodarczej, z której dochód stanowi źródło utrzymania dla wielu osób. Zdaniem Sądu, argumentacja skarżącej zasługuje na uwzględnienie. Wykonanie zaskarżonej decyzji na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego doprowadziłoby do wystąpienia nieodwracalnych skutków tak gospodarczych, jak i ekonomicznych. Ten stan uniemożliwiłby skarżącej prowadzenie działalności gospodarczej i skutkował w konsekwencji sytuacją, w której ewentualne rozstrzygnięcie Sądu w przyszłości, stałoby się dla skarżącej, z ekonomicznego punku widzenia, bez znaczenia. Okoliczności przedstawione przez skarżącą uzasadniają, w ocenie Sądu, zastosowanie ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednocześnie, należy wskazać, iż Sąd nie zajął stanowiska w zakresie zgłaszanej przez stronę kwestii wymagalności nałożonej kary pieniężnej, albowiem w świetle przepisów ustawy, ocena legalności stanowiska organu administracji w tym przedmiocie nie mieści się w zakresie postępowania zainicjowanego wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Z uwagi na powyższe Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.