VI SA/Wa 985/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 28 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "M." Sp. z o.o. z siedzibą w W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od wpisu sądowego w sprawie ze skargi "M." Sp. z o.o. z siedzibie w W. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie sprostowania oczywistej omyłki postanawia: przyznać skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od wpisu sądowego. "M." Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej też jako skarżąca, spółka) złożyła na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie sprostowania oczywistej omyłki. W uzasadnieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca spółka podniosła, iż na skutek pierwszej decyzji Ministra Gospodarki o utracie przez nią statusu zakładu pracy chronionej, zmuszona była do zlikwidowania 50 miejsc pracy z powodu utraty kontrahentów. Następnie, w konsekwencji wydania przeciwko spółce tytułów wykonawczych przez Urząd Skarbowy w W. zostały zajęte jej rachunki bankowe, co uniemożliwiło faktycznie dalsze funkcjonowanie spółki. W chwili obecnej skarżąca nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej, nie posiada też majątku. Spółka jest bankrutem, nie ma środków na zapłacenie nawet kwoty 200 zł tytułem opłaty od skargi, a jej rachunki bankowe zajęły administracyjne organy egzekucyjne: Urząd Skarbowy w W. i Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W.. Mając na uwadze, iż oświadczenia zawarte w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy były niewystarczające dla oceny rzeczywistej sytuacji majątkowej skarżącej, spółka została wezwana do uzupełnienia wniosku w terminie 14 dni poprzez nadesłanie następujących dokumentów: a/ wyciągów i wykazów z posiadanych rachunków bankowych z okresu ostatnich trzech miesięcy, b/ zeznania podatkowego za rok 2009, ewentualnie zaświadczenia właściwego urzędu skarbowego o wysokości dochodu uzyskanego w tym okresie, c/ odpisu ostatniej tegorocznej deklaracji o wysokości dochodu (straty) osiągniętego od początku roku podatkowego, d/ dokumentów potwierdzających brak obrotów i środków trwałych, które zostały wykazana przez stronę skarżącą w rubryce 7 i 8 formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, ewentualnie innych dokumentów wskazujących środki finansowe będące w posiadaniu strony skarżącej, e/ dokumentów potwierdzających informacje wskazane w pkt 5 formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy dotyczące zajęcia rachunków bankowych. W odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, skarżąca nadesłała kserokopie: a/ 5 egzemplarzy deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT 7 za okres od stycznia do maja 2011 r., z których wynikało, iż jedynym podatkiem do odliczenia była kwota 2220 zł stanowiąca kwotę nadwyżki z poprzednich deklaracji, b/ dwóch zaświadczeń z Banku [...] S. A. wystawionych w dniu 8 stycznia 2008 r. i 19 stycznia 2011 r., informujących, iż na rachunku spółki zarówno na dzień 4 stycznia 2008 r., jaki i w całym 2010 r. brak jest jakichkolwiek środków, c/ sporządzonego na dzień 31 grudnia 2010 r. bilansu jednostek wskazującego, że suma aktywów spółki odpowiada sumie pasywów, d/ kopii zeznań podatkowych za lata 2009 i 2010 z których treści wynika, iż nie osiągnęła żadnego dochodu. Postanowieniem z dnia 19 września 2011 r. referendarz sądowy odmówił przyznania skarżącej spółce prawa pomocy we wnioskowym zakresie, podnosząc w jego uzasadnieniu, że skarżąca nie przesyłając na wezwanie Sądu żądanych dokumentów w zakresie dotyczącym kwestii aktualnego stanu rachunku bankowego i dokonanych na nim operacji, uniemożliwiła ustalenie, czy spełnia przesłanki z art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a. Skarżąca wniosła sprzeciw od powyższego postanowienia, podnosząc w nim, że z nadesłanych do Sądu dokumentów wynika, że spółka jest niewypłacalna, gdyż ciążą na niej zobowiązania o znacznej wysokości. Wskazała również na okoliczność umorzenia przez właściwy sąd postępowania w przedmiocie ogłoszenia upadłości spółki, z uwagi na brak środków na pokrycie kosztów postępowania upadłościowego, co wynika z załączonego do sprawy odpisu KRS spółki. Zakwestionowała fakt odmowy przyznania prawa pomocy z uwagi na niedostarczenie aktualnego zaświadczenia z banku, którego, jak podkreśliła, nie była w stanie w zawitym terminie uzyskać. Wraz z sprzeciwem skarżąca złożyła zaświadczenie Banku [...] S.A. [...] Oddział w W. z dnia 27 września 2011 r., z którego wynika, że rachunek jest zamknięty od 2004 r., co oznacza, że w okresie ostatnich trzech miesięcy nie były na nim dokonywane żadne transakcje. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 259 § 1 p.p.s.a. od postanowień wydanych na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 cyt. ustawy strona może wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw. W związku z tym należy uznać, iż właściwy do rozpatrzenia sprzeciwu jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Zgodnie z art. 260 p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Rozpatrując sprzeciw Sąd miał na względzie przepis 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a., w myśl którego przyznanie prawa pomocy osobie prawnej w zakresie częściowym może nastąpić, gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. W przedmiotowej sprawie, po dokonaniu szczegółowej analizy finansowej skarżącej spółki oraz zbadaniu jej sytuacji materialnej wskazać należy, iż z przedłożonych przez skarżącą spółkę kserokopii dokumentów, uzupełnionych o zaświadczenie banku na etapie wniesienia sprzeciwu - wynika, iż na rachunku bankowym spółki nie są przeprowadzane żadne transakcje. Sporządzony na dzień 31 grudnia 2010 r. bilans jednostek wskazuje, że suma aktywów spółki odpowiada sumie pasywów (73.737,22). Deklaracje VAT-7 potwierdzają okoliczność, iż skarżąca nie prowadzi działalności gospodarczej, bowiem jedynym podatkiem do odliczenia była kwota 2220 zł stanowiąca kwotę nadwyżki z poprzednich deklaracji. Natomiast z treści kopii zeznań podatkowych za lata 2009 i 2010 wynika, że spółka nie osiągnęła żadnego dochodu. W oparciu o wszystkie przedstawione powyżej argumenty stwierdzić należy, że strona skarżąca wykazała, iż nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania w niniejszej sprawie. W związku z powyższym, w myśl art. 246 § 2 pkt 2 w zw. z art. 259 § 1 i art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzeczono jak w sentencji.