VI SA/Wa 985/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant Referent Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2018 r. sprawy ze skargi W. z siedzibą w L., U. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę VI SA/Wa 985/18 Uzasadnienie Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257) dalej "kpa", art. 4 pkt 22 h. art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym dalej "utd" (tekst jedn. Dz. U. z2017r., poz. 2200), Ip.6.1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 10, art. 13 Umowy Europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR) sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (t.j. Dz. U z 2014 r., poz. 409 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] nakładająca karę pieniężną w wysokości 3 000 (słownie: trzy tysiące) złotych na podmiot o nazwie T. z siedzibą w Ukrainie. Do wydania niniejszych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Organ I instancji decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 3 000 złotych za naruszenia, które zostały stwierdzone w dniu [...] sierpnia 2017r. podczas kontroli drogowej w miejscowości S. na autostradzie [...], gdzie zatrzymano do kontroli drogowej samochód ciężarowy marki [...] o nr rej. [...] z przyczepą marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem kierował Pan V. A. w załodze z Panem P. T. wykonującym na rzecz i w imieniu przedsiębiorcy, międzynarodowy transport drogowy rzeczy. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. Zespół pojazdów należał do przedsiębiorstwa T. [...], UKRAlNA. Do kontroli kierowca okazał wszystkie wymagane dokumenty. Od decyzji organu I instancji skarżący wniósł odwołanie wskazując, że organ wydając zaskarżoną decyzję naruszył szereg przepisów postępowania administracyjnego oraz prawa materialnego. Wskazał, że mógł on posiadać w kontrolowanym pojeździe zainstalowany tachograf analogowy. W związku z powyższym wniósł o uchylenie przedmiotowej decyzji oraz ponowne przeanalizowanie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Organ II instancji po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wskazał na brzmienie art. 4 pkt 22 lit. h, art. 92 a ust. 1,2,6 i art. 92c ust. 1 utd. Jednocześnie podniósł, że w sprawie niniejszej nie ma zastosowania art. 189a § 2 pkt 1-3 kpa, bowiem w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Treść art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z załącznikiem nr 3 do utd określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do utd. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d kpa na mocy art. 189a § 2 pkt 1 nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Organ uznał, że zastosowania nie znajdzie również w sprawie art. 189e oraz art. 189f które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 kpa daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa kpa. Organ odnosząc się do naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące; Ip. 6.1.1 załącznika nr 3 do u.t.d, wskazał, że jest on konsekwencją art. 10 i art. 13 umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. Mając na względzie powyższe przepisy, uznał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego w postaci protokołu kontroli, a także dokumentów okazanych podczas kontroli wynikało, iż w pojeździe marki [...] o nr rej. [...] (nr [...]), data produkcji 2007 r. data pierwszej rejestracji [...].11.2014r., nie ma zainstalowanego cyfrowego urządzenia rejestrującego. Kontrolowany pojazd był wyposażony w analogowe urządzenie rejestrujące marki S. typ [...] o nr [...], rok produkcji 2003 r. Zgodnie z treścią umowy AETR pojazd powinien być wyposażony w cyfrowe urządzenie rejestrujące. Zdaniem organu, powyższe skutkuje stwierdzeniem naruszenia polegającym na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące. Dlatego tez organ odwoławczy uznał, że zasadne było utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 3 000 złotych za stwierdzone naruszenie określone lp. 6.1.1 załącznika nr 3 ustawy transporcie drogowym. Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia przez organ I instancji art. 13 zmiany nr 5 do umowy AETR, organ odwoławczy wskazał, iż w Danii w 2007r. (data pierwszego dopuszczenia do użycia kontrolowanego pojazdu) istniał obowiązek instalowania w pojazdach tachografów cyfrowych, który wynikał z członkostwa Danii w Unii Europejskiej. W związku z powyższym Dania spełniła obowiązek wynikający z art. 13 zmiany nr 5 do umowy AETR wcześniej, aniżeli cztery lata od wejścia w życie odpowiednich zmian wynikających z procedury określonej w artykule 21. Termin ten bowiem jest jedynie terminem maksymalnym, do którego strony umowy powinny spełnić ww. obowiązek. Omawiany przepis nie zabrania spełnić ww. obowiązku wcześniej. Organ odwoławczy podkreślił, iż z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że kontrolowany pojazd został wyposażony przez producenta w tachograf cyfrowy. Ponadto strona postępowania rejestrując kontrolowany pojazd w dniu [...].11.2014r. na terytorium Ukrainy, po dacie 16.06.2010r., powinna wyposażyć go w tachograf cyfrowy. Odnosząc się do argumentu skarżącego, że decyzja została wydana z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej wymienionej w art. 7 w zw. z art. 77 § 1 kpa, w ocenie organu odwoławczego, w postępowaniu przed organem I instancji wypełnił obowiązek wynikający z wymienionych przepisów. W ocenie organu II instancji, zgromadził on bowiem w aktach sprawy dowody, które były konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie było sprzeczne z prawem. Ponadto zaskarżona decyzja zawierała wszystkie niezbędne elementy wymagane przez art. 107 § 3 kpa. W szczególności zawierała uzasadnienie faktyczne, w którym wymieniono fakty, jakie organ uznał za udowodnione oraz dowody, na których organ się oparł. Decyzja zawierała również uzasadnienie prawne, w którym w niezbędnym zakresie przywołano podstawy prawne decyzji o nałożeniu kary na stronę wraz z przytoczeniem właściwych przepisów prawa. W zaskarżonej decyzji jasno została określona podstawa prawna jej wydania, jak również wskazano fakty, którymi kierował się organ, wydając decyzję. Podkreślić zatem należy, mając na względzie treść zaskarżonej decyzji, że nie został w żaden sposób naruszony art. 107 § 3 kpa. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji przeprowadził postępowanie w zakresie art. 92b i art. 92 c ustawy o transporcie drogowym. Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał, że przedsiębiorca powinien udowodnić okoliczności, które stanowiłyby podstawę do zastosowania przepisu art. 92c ustawy o transporcie drogowym, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tego przepisu. Skarżący nie przedstawił w toku postępowania administracyjnego żadnych dowodów na powstanie takich okoliczności, mogących obalić ustalenia organu I instancji. Wszystkie okoliczności sprawy związane z naruszeniem lp. 6.1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym były okolicznościami, na które przedsiębiorca miał wpływ i mógł je przewidzieć. W opinii organu odwoławczego postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ I instancji działał na podstawie przepisów prawa, podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Następnie W. Ltd z siedzibą w L., Ukraina złożyła skargę do Sądu, w której zarzuciła naruszenie: 1. art. 13 umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR) poprzez uznanie, iż pojazd zarejestrowany po raz pierwszy w dniu 26 lutego 2007 r. musi być wyposażony w tachograf cyfrowy, 2. art. 6 kpa poprzez wydanie decyzji w oparciu o przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 561/2006 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów odnoszących się do transportu drogowego, które w niniejszej sprawie nie mają zastosowania, 3. naruszenie art. 107 § 3 kpa poprzez oparcie decyzji tylko na części materiału dowodowego, 4. naruszenie art, 7 w związku z art. 77 § 1 kpa poprzez porzucenie obowiązku należytego wyjaśnienia sprawy.  W konsekwencji powyższego wniosła o: 1. uchylenie niniejszej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2018 roku wydanej przez Głównego Inspektora Transporty Drogowego zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, 2. zwrot poniesionych przez stronę kosztów postępowania i obciążenie nimi GITD. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, stwierdzając, że nie zasługuje ona na uwzględnienie i podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę należało oddalić, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Okoliczności stanu faktycznego sprawy nie budzą wątpliwości; skarżący wykonywał międzynarodowy transport drogowy rzeczy, a pojazd nie był wyposażony w cyfrowe urządzenie rejestrujące. Przedmiotem sporu w sprawie jest natomiast prawna kwalifikacja tych okoliczności stanu faktycznego. Za wykonywanie przewozu pojazdem bez wskazanego wyposażenia organ nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 3000 zł (Lp. 6.1.1. załącznika nr 3 do u.t.d.) Zgodnie z art. 10 umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970r.: 1. Umawiające się Strony zarządzą instalowanie i używanie w pojazdach zarejestrowanych na ich terytorium przyrządu kontrolnego, zgodnie z wymaganiami niniejszej umowy oraz załącznika i jego suplementów. 2. Przyrząd kontrolny, w rozumieniu niniejszej umowy, powinien, jeśli chodzi o konstrukcję, instalację, działanie i kontrolę, odpowiadać wymaganiom niniejszej umowy, załącznika oraz jego suplementów. 3. Uznaje się, że przyrząd kontrolny, który w zakresie konstrukcji, instalacji, działania i kontroli odpowiada rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r., spełnia wymagania niniejszej umowy, załącznika oraz jego suplementów'. Z kolei zgodnie z art. 13 umowy AETR: 1. Wszystkie nowe postanowienia niniejszej umowy, w tym jej załącznika oraz jego suplementów 1B oraz 2, odnoszące się do wprowadzenia cyfrowego przyrządu kontrolnego, staną się obowiązkowe dla krajów będących Umawiającymi się Stronami niniejszej umowy najpóźniej po czterech latach od wejścia w życie odpowiednich zmian wynikających z procedury określonej w artykule 21. W związku z tym wszystkie pojazdy objęte niniejszą umową, które po raz pierwszy będą dopuszczone do ruchu po upływie tego okresu, będą wyposażone w przyrząd kontrolny zgodny z tymi nowymi wymaganiami. W trakcie tego czteroletniego okresu Umawiające się Strony, które nie wdrożyły jeszcze tych zmian w swoich krajach, będą przyjmować i kontrolować na swoich terytoriach pojazdy zarejestrowane na terytorium innej Umawiającej się Strony niniejszej umowy już wyposażone w tego typu cyfrowy przyrząd kontrolny. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 6.3.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym który sankcjonuje wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące karą pieniężną w wysokości 3 000 złotych. Analizując niniejszą sprawę w świetle wskazanych przepisów, Sąd stwierdza, że nałożona na skarżącego kara pieniężna została nałożona w zgodzie z obowiązującymi regulacjami. Ze zgromadzonego materiału dowodowego w postaci protokołu kontroli, a także dokumentów okazanych podczas kontroli wynika, iż w pojeździe marki [...] o nr rej. [...] (nr [...]), data produkcji 2007r. data pierwszej rejestracji [...].11.2014r., nie ma zainstalowanego cyfrowego urządzenia rejestrującego. W momencie kontroli, pojazd był wyposażony w analogowe urządzenie rejestrujące marki S. typ [...], rok produkcji 2003r. Z akt sprawy wynika również, że kontrolowany pojazd został dopuszczony po raz pierwszy do ruchu w Danii w 2007r. i z uwagi na członkostwo tego kraju w Unii Europejskiej istniał w tej dacie obowiązek instalowania w pojazdach tachografów cyfrowych. W związku z powyższym Dania spełniła obowiązek wynikający z art. 13 zmiany nr 5 do umowy AETR wcześniej, aniżeli cztery lata od wejścia w życie odpowiednich zmian wynikających z procedury określonej w artykule 21. Termin ten bowiem jest jedynie terminem maksymalnym, do którego Strony umowy powinny spełnić ww. obowiązek. Omawiany przepis nie zabrania spełnić ww. obowiązku wcześniej. Jednocześnie z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że kontrolowany pojazd został wyposażony przez producenta w tachograf cyfrowy. Równocześnie strona postępowania rejestrując kontrolowany pojazd w dniu [...].11.2014r. na terytorium Ukrainy, również powinna wyposażyć kontrolowany pojazd w taki tachograf. Ukraina jest stroną - członkiem umowy AETR, w komentowanej sytuacji mają zatem zastosowanie wyżej wskazane przepisy art. 13 zmiany nr 5 do umowy AETR, zgodnie z którymi do dnia 16 czerwca 2010 roku pojazdy dopuszczone do ruchu będą wyposażone w urządzenia rejestrujące spełniające dotychczasowe normy, tj. tachografy analogowe. Zgodnie bowiem z art. 13 zmiany nr 5 do umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r., przyjętą w Genewie dnia 16 marca 2006 r. (przedstawiona w dokumencie Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych ECE TRANS/S.C.l/375/Add.l)(Dz.U. 408 z 2014 roku) wszystkie nowe postanowienia niniejszej umowy, w tym jej załącznika oraz jego suplementów IB i 2. odnoszące się do wprowadzenia cyfrowego przyrządu kontrolnego, staną się obowiązkowe dla krajów będących umawiającymi się stronami niniejszej urnowy najpóźniej po 4 latach od wejścia w życie odpowiednich zmian wynikających z procedury określonej w artykule 21. W związku z tym wszystkie pojazdy objęte niniejszą umową, które po raz pierwszy będą dopuszczone do ruchu po upływie tego okresu, będą wyposażone w przyrząd kontrolny zgodny z tymi nowymi wymaganiami. Upływ czteroletniego terminu o którym mowa w ww. art. 13 nastąpił w dniu 16 czerwca 2010 roku, zatem wszystkie pojazdy dopuszczone po tym okresie do ruchu muszą być wyposażone w przyrząd kontrolny o którym mowa w załączniku l B. Ponieważ kontrolowany pojazd był po raz pierwszy rejestrowany na terenie Ukrainy w dniu 14 listopada 2014 r., powinien być on wyposażony w przyrząd kontrolny odpowiadającym obowiązującym przepisom. Zdaniem Sądu organy orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo zrealizowały obowiązki w zakresie postępowania wyjaśniającego, zapewniając stronie prawo czynnego udziału w postępowaniu. Skarżący w toku postępowania był informowany o podejmowanych przez organy czynnościach w ramach postępowania wyjaśniającego, a przed wydaniem decyzji był informowany o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości wypowiedzenia się co do niego. W ocenie Sądu postępowanie wyjaśniające zostało przez organy przeprowadzone w sposób prawidłowy, wyjaśniono wszystkie istotne okoliczności sprawy, uzasadnienie decyzji jest przekonywujące i nie narusza art. 107 § 3 k.p.a. Organ w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny i prawny stwierdził, że kontrolowany pojazd, nie był wyposażony w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące. Z uwagi na obowiązujące przepisy Umowy AETR pojazd powinien być wyposażony w cyfrowe urządzenie rejestrujące, bowiem Ukraina będąc jej stroną była obowiązana stosować jej zapisy od dnia 16 czerwca 2010 r. W oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy organ w sposób prawidłowy uznał, że rejestrując pojazd po raz pierwszy na terenie Ukrainy w dniu 14 listopada 2014 r., powinien być on wyposażony w przyrząd kontrolny odpowiadającym obowiązującym przepisom. Z tych wszystkich względów uznając zarzuty skargi za niezasadne Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.