VI SA/Wa 986/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Piotr Borowiecki Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lipca 2010 r. sprawy ze skargi "P." Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie nakazu zaprzestania prowadzenia działalności pocztowej oddala skargę W dniu [...] kwietnia 2010 r. P. Sp. z o.o. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] lutego 2010 r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] października 2009 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu zaprzestania prowadzenia działalności pocztowej. Do wydania decyzji doszło w następującym stanie prawnym i faktycznym: W okresie[...] maja 2009 r. – [...] maja 2009 r. została przeprowadzona kontrola operatora pocztowego P. Sp. z o.o. w siedzibie firmy w W. przy ul. [...] [...]. W toku przeprowadzonych czynności kontrolnych obejmujących okres od[...] listopada 2004 r. do [...] maja 2009 r. ustalono, iż przedsiębiorca przyjmuje, przemieszcza i doręcza wyłącznie przesyłki z korespondencją na rzecz E. Sp. z o.o. w. W. Stwierdzono ponadto, iż skarżąca spółka wykonuje zbiorcze zestawienie miesięczne doręczonych przesyłek i na tej podstawie wystawia fakturę za wykonaną usługę. Na podstawie okazanych kopii faktur VAT za styczeń, luty, marzec, kwiecień 2009 r. ustalono, że cena jednostkowa za doręczenie przesyłki przez skarżącą spółkę wynosiła 0,65 zł netto plus 22 % VAT. Do akt sprawy zostało załączone oświadczenie M. G. – Prezes skarżącej spółki z dnia [...] maja 2009 r., iż pracownicy zatrudnieni w spółce przyjmują, przemieszczają i doręczają na terenie miasta W. zapakowane w koperty faktury spółki o masie do 50 g. Za doręczenie odbiorcy faktury z tytułu sprzedaży energii elektrycznej i świadczenia usług dystrybucji z wydruku masowego P. Sp. z o.o. otrzymuje wynagrodzenie od E. Sp. z o.o. w wysokości 0,65 zł netto plus 22 % VAT. Następna kontrola odbyła się w dniach [...] czerwca 2009 r. – [...] lipca 2009 r. w celu sprawdzenia czy operator prowadzi działalność zgodnie z przepisami ustawy Prawo Pocztowe. W wyniku dokonanych oględzin przesyłek ustalono, że nadawcą wszystkich skontrolowanych przesyłek jest E. Sp. z o.o., a odbiorcą prywatne osoby. Każda poddana oględzinom przesyłka nie przekraczała wagi 50 g. Zawartość każdej z nich stanowiła faktura wystawiona przez E. Sp. z o.o. dla odbiorców zamieszkałych na terenie W. Na podstawie okazanego aneksu Nr [...] z 2009 r. zawartego w dniu [...] lutego 2009 r. do umowy z dnia [...] grudnia 1992 r. przejętej Porozumieniem z dnia [...] stycznia 2009 r. pomiędzy skarżącą spółką a N. SA Oddział w W. i E. Sp. z o.o. ustalono, ze cena jednostkowa za doręczenie przesyłki kopertowej z korespondencją wynosi 0,65 zł netto plus 22 % VAT. Decyzją z dnia [...] października 2009 r. Nr [...] Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej działając na podstawie art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2008 r. Nr 189, poz. 1159 ze zm., zwana dalej Prawem pocztowym) nakazał skarżącej spółce zaprzestać prowadzenia działalności pocztowej polegającej na przyjmowaniu, przemieszczaniu i doręczaniu w obrocie krajowym przesyłek z korespondencją o masie nie przekraczającej 50 gram, za opłatą pobraną za doręczenie jednej przesyłki, niższą niż dwu i półkrotność opłaty za przyjęcie, przemieszczenie i doręczenie przesyłki listowej stanowiącej przesyłkę najniższego przedziału wagowego najszybszej kategorii określonej w cenniku powszechnych usług pocztowych operatora publicznego w terminie 14 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji. W uzasadnieniu organ wskazał na naruszenie art. 47 ust. 2 prawa pocztowego, zgodnie z którym operatorowi pocztowemu przysługuje prawo świadczenia usług pocztowych, zwanych "usługami zastrzeżonymi" polegających na przyjmowaniu, przemieszczaniu i doręczaniu przesyłek z korespondencją, przesyłek reklamowych lub innych przesyłek, nadanych w sposób uniemożliwiający sprawdzenie zawartości, o masie nie przekraczającej 50g za pobraną opłatą nie niższą niż 2,5-krotność opłaty za przesyłkę najniższego przedziału wagowego najszybszej kategorii określonej w cenniku powszechnych usług pocztowych operatora publicznego. Zdaniem organu obowiązujący w kontrolowanym okresie cennik usług pocztowych operatora publicznego ustalał opłatę za przyjęcie, przemieszczenie i doręczenie przesyłki listowej stanowiącej przesyłkę najniższego przedziału wagowego najszybszej kategorii (list priorytetowy o masie 50g) w wysokości 1, 95 zł. Jak podkreślił organ – 2,5-krotność tej ceny daje wartość 4,88 zł. Natomiast kontrolowany operator pocztowy za przyjęcie, przemieszczenie i doręczenie przesyłki z korespondencją do 50 g pobierał opłatę 0,79 zł brutto. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca spółka podniosła, iż czynności przez nią wykonywane nie są usługą pocztową i nie mogą być zaliczane do sfery usług zastrzeżonych. W ocenie skarżącej jest to bowiem wymiana dokumentów dotyczących sprzedaży energii elektrycznej, pomiędzy jej dostawcą i odbiorcą. Na potwierdzenie skarżąca przytacza fakt, że poza wspomnianymi fakturami za dostarczaną energię, inną korespondencje E. przesyła za pośrednictwem publicznego operatora pocztowego. Podkreśla ona ponadto, ze nie prowadzi działalności o charakterze powszechnym (otwartym), nie posiada punktów przyjmowania i wydawania przesyłek i nie świadczy usług na rzecz innych podmiotów gospodarczych lub osób fizycznych. Skarżąca wskazała, iż wykonując powyższe czynności działa w zdefiniowany przez zleceniodawcę (E.) sposób i na ustalonych przez niego warunkach, jako jego agent. Zleceniodawca ustala bowiem – jak podkreśla skarżąca - wysokość wynagrodzenia za doręczenie i za związane z tym czynności towarzyszące. Doręczając pobrane od zleceniodawcy faktury skarżąca nie nanosi na zawierające je koperty żadnych własnych znaków/stempli firmowych, w związku z czym pracownicy tej spółki traktowani są przez wskazanego odbiorcę, jako inkasenci przedsiębiorstwa sprzedającego mu energię elektryczna i wystawiającego związane z tym dokumenty rozliczeniowe. Z takiego rozumienia roli osób doręczających faktury przez ich odbiorców bezpośrednio do zleceniodawcy, który wyjaśnia je wspólnie z zarządem skarżącej spółki. Zleceniodawca jest także stroną kontaktującą się bezpośrednio z odbiorcami zgłaszającymi wspomniane reklamacje i udzielającą im odpowiedzi w tej sprawie. Ponadto skarżąca zarzuciła organowi zastosowanie w sposób nieuzasadniony niekorzystnej dla niej, rozszerzającej ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. Prawo pocztowe. Skarżąca podkreśliła, że podczas wcześniejszych kontroli odbytych w tym samym stanie prawnym i faktycznym nie stwierdzono naruszenia prawa. We wniosku skarżąca ponadto podniosła zarzut naruszenia dyrektyw: 97/67/WE w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług z dnia 15 grudnia 1997 r. i 2002/39/WE zmieniającą dyrektywę 97/67/WE w zakresie dalszego otwarcia na konkurencję wspólnotowych usług pocztowych z dnia 10 czerwca 2002 r. Parlamentu Europejskiego i Rady oraz ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej wydał decyzję z dnia [...] lutego 2010 r., Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] października 2009 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej podkreślił, że wykonywanie usług pocztowych przez skarżącą spółkę nie będącą operatorem publicznym, w zakresie zastrzeżonym dla operatora publicznego, tj. Poczty Polskiej S.A., powinno mieć miejsce z zachowaniem warunków wskazanych w art. 47 ust. 2 prawa pocztowego. Skoro zaś – jak podkreśla organ – skarżąca wykonując wspomnianą działalność, narusza wymogi wynikające z art. 47 ust. 2 prawa pocztowego to zasadnym było wydanie decyzji nakazującej zaprzestania wykonywania działalności w ww. sposób. W przeciwieństwie do twierdzeń strony czynności świadczone na rzecz EnergiaPro Gigawat organ uznał za usługi pocztowe. Jego przemawia za tym definicja usługi pocztowej zawarta w art. 2 ust. 1 pkt 1 Prawa pocztowego oraz definicja doręczenia zawarta w art. 3 pkt 5 wspomnianej ustawy. Organ podkreślił także, że nie zachodzą przesłanki z art. 2 ust. 2 pkt 1 i 2 prawa pocztowego określające kiedy przemieszczenie i doręczanie przesłanek nie będzie usługą pocztową. Stwierdził on, że przemieszczanie i doręczanie przesyłek dokonywane jest przez skarżącą, a nie pracowników E., natomiast przemieszczanie przesyłek nie następują wraz z przemieszczaniem towarów, których ww. przesyłki dotyczą. Organ zwrócił uwagę, iż przedmiotem usługi pocztowej są przesyłki z korespondencją o masie nie przekraczającej 50 gram, co potwierdza jego zdaniem zastosowanie art. 47 ust. 1 prawa pocztowego. Za błędne uznał organ stanowisko skarżącej, zgodnie z którym czynności poza nią wykonywane na rzecz E. nie mogą być zaliczane do sfery zastrzeżonych, albowiem stanowią wymianę dokumentów. Organ stwierdził, iż w toku ww. kontroli nie stwierdzono zaistnienia przesłanek z art. 3 pkt 26 prawa pocztowego warunkujących możliwość zakwalifikowania czynności podejmowanych przez pracowników P. jako wymiany dokumentów. Żadna bowiem ze stron nie oferuje środków łącznie z udostępnianiem pomieszczeń, co umożliwia doręczenie własnych przesyłek w drodze wzajemnej wymiany przesyłek pomiędzy tymi podmiotami, a w ramach doręczania – również przewożenie ww. przesyłek przez osobę trzecią, w szczególności skarżącą. W ocenie organu bezzasadny jest pogląd skarżącej spółki, zgodnie z którym wydanie decyzji z dnia [...] października 2009 r. stanowi naruszenie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Na mocy ustawy prawo pocztowe ograniczono bowiem – zgodnie z przepisami konstytucji – na rzecz operatora publicznego wolność działalności gospodarczej w zakresie świadczenia usług zastrzeżonych, o których mowa w art. 47 ust. 1 ww. ustawy. Świadczenie usług zastrzeżonych przez innych operatorów niż operatorzy publiczni jest możliwe wyłącznie w przypadku spełnienia warunków, o których mowa w art. 47 ust. 2 w. ustawy. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej podkreślił, że decyzja z dnia [...] października 2009 r. została wydana na podstawie ustawy prawo pocztowe, która w zakresie swojej regulacji dokonuje wdrożenia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady Nr 97/67/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. oraz Nr 2002/39/WE z dnia 10 czerwca 2002 r. W konsekwencji za bezzasadny uznał organ zarzut sprzeczności ww. decyzji ze wspomnianymi dyrektywami. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca spółka wniosła o uchylenie decyzji Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] lutego 2010 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] października 2009 r., na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ppsa; ewentualnie stwierdzenie nieważności wspomnianych decyzji, na podstawie art. 145 § 2 pkt 1 ppsa. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 47 ust. 1 i 2 prawa pocztowego poprzez wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie normy prawnej wyrażonej w wyżej powołanych przepisach, - art. 2 ust. 2 pkt 2 oraz art. 47 ust. 3 w zw. z art. 3 pkt 26 prawa pocztowego poprzez błędne uznanie, że nie maja one zastosowanie w przedmiotowej sprawie; - art. 6 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, w związku z art. 65 ust. 1 prawa pocztowego, w związku z art. 6 i 7 kpa poprzez zakazanie prowadzenia działalności gospodarczej w formie wykonywanej przez skarżącą, pomimo braku spełnienia ku temu przesłanek w przepisach prawa pocztowego; - art. 8 w zw. z art. 107 § 1 kpa poprzez brak wyjaśnienia podstaw prawnych do podjęcia przedmiotowego rozstrzygnięcia, zwłaszcza w świetle zmiany stanowiska organu co do legalności prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej. W uzasadnieniu skarżąca ponowiła zarzuty wskazane we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Wskazała ponadto, iż z uwagi na specyfikę dostarczanego przez E. Sp. z o.o. towaru tj. energii elektrycznej, uznać należałoby, iż wobec ciągłości jego dostarczania, doręczane przez P. faktury, stanowią w istocie, zgodnie z celowościową wykładnią przepisu art. 2 ust. 2 pkt 2 prawa pocztowego, dokument dotyczący towarów przemieszczanych wraz z nimi, a tym samym taka usługa nie stanowi usługi pocztowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Ponadto podkreślił, że prezentowana przez skarżącą interpretacja art. 2 prawa pocztowego jest nie tylko niezgodna z wykładnią celowościową tego przepisu, ale również z zasadami logicznego rozumowania. Jasnym jest bowiem, że do klientów E. Sp. z o.o. oddzielnie i za pomocą zupełnie innej technologii przesyłana jest energia i oddzielnie w formie przesyłki pocztowej faktura za tą energię. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Dla wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c Ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwaną dalej p.p.s.a. (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm ). Skarga spółki P nie jest uzasadniona. W działalności organów wydających decyzję Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Art. 46 ust. 2 Prawa pocztowego stanowi, iż operatorem publicznym jest Poczta Polska S.A. Na rzecz operatora publicznego zostało zastrzeżone świadczenie usług pocztowych, o których mowa w art. 47 ust. 1 Prawa pocztowego. Wyjątek od tej zasady został sformułowany w art. 47 ust. 2 Prawa pocztowego: nie narusza wyłączności świadczenia usług zastrzeżonych, przyjmowanie, przemieszczanie i doręczanie przesyłek wymienionych w ust.1, w obrocie krajowym i zagranicznym, o masie nieprzekraczającej granicy wagowej, o której mowa w ust. 4, za pobraną przez operatora opłatą, nie niższą niż 2,5- krotność opłaty za przyjęcie, przemieszczenie i doręczenie przesyłki listownej stanowiącej przesyłkę najniższego przedziału wagowego w najszybszej kategorii określonej w cenniku powszechnych usług pocztowych operatora publicznego, o którym mowa w art. 51 ust. 4 Prawa pocztowego, obowiązującego w danym czasie odpowiednio w obrocie krajowym i zagranicznym. Dla zbadania czy Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej wydał decyzję zgodną z prawem należy wpierw ustalić czy czynności podejmowane przez skarżącą spółkę stanowią usługę pocztową. Zgodnie z art. 2 ust. 1 Prawa pocztowego usługę pocztową stanowi m.in. wykonywanie w obrocie krajowym lub zagranicznym, zarobkowe przemieszczanie i doręczanie przesyłek oraz druków nieopatrzonych adresem zwanych dalej "drukami bezadresowymi". W ust. 2 przywołanego przepisu ustawodawca określa, iż nie stanowi usługi pocztowej m.in. przemieszczenie i doręczenie własnych przesyłek, jeżeli jest wykonywane bez udziału osób trzecich oraz dokumentów dotyczących towarów przemieszczanych wraz z nimi, a także przewóz rzeczy innych niż korespondencja, wykonywanych na podstawie odrębnych przepisów. Sąd zwraca również uwagę na definicję przesyłki określonej w art. 3 pkt. 16, z której wynika, iż przesyłką są rzeczy opatrzone adresem, przedłożone do przyjęcia lub przyjęte przez operatora w celu przemieszczenia i doręczenia adresatowi. Zdaniem Sądu ustalony w sprawie stan faktyczny wyraźnie wskazuje, iż czynności podejmowane przez skarżącą spółkę stanowią usługę pocztową. Każda przesyłka zawierająca fakturę za sprzedaż energii elektrycznej zaadresowana jest do konkretnego adresata – odbiorcy energii. Za doręczenie odbiorcy faktury skarżąca spółka otrzymuje wynagrodzenie od E. Sp. z o.o. Nie znajduje uzasadnienia zarzut skarżącej, iż organ błędnie uznał, iż nie zachodzą przesłanki zawarte w art. 2 ust. 2 Prawa pocztowego określającego kiedy przemieszczanie i doręczanie przesyłki nie będą stanowić usługi pocztowej. Sytuacje określone w tym przepisie nie mają miejsca w niniejszej sprawie. Przemawiają za tym następujące fakty: Po pierwsze, skarżąca spółka jest podmiotem odrębnym niezależnym od spółki produkującej energię elektryczną w związku z czym nie można uznać, iż nie zachodzi sytuacja doręczenia przesyłek bez udziału osób trzecich. Po drugie, wbrew stanowisku skarżącej przemieszczanie i doręczanie faktur nie następuje wraz z energią elektryczną, za którą wystawiane są wspomniane faktury. Wbrew stanowisku skarżącej czynności podejmowane przez spółkę nie można traktować jako wymianę dokumentów, o której mowa w art. 3 pkt 26 Prawa pocztowego, a w konsekwencji, że zgodnie z art. 47 ust. 3 Prawa pocztowego działalność nie jest usługą zastrzeżoną. Przepis art. 3 pkt 26 Prawa pocztowego stanowi, iż wymiana dokumentów to oferowanie środków łącznie z udostępnianiem pomieszczeń umożliwiających doręczanie własnych przesyłek w drodze wzajemnej wymiany przesyłek pomiędzy użytkownikami korzystającymi z tej usługi, jak również przewożenie przez stronę trzecią. Analiza wspominanego przepisu prowadzi do wniosku, iż dla uznania, że zaszła wspomniana wymiana dokumentów musi zaistnieć wymiana dokumentów pomiędzy dwoma podmiotami. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie. Jest tylko bowiem jeden podmiot korzystający z usług spółki – E. Podmiot ten zleca skarżącej przekazywanie przesyłek do swoich klientów, sam natomiast nie odbiera od nich żadnych dokumentów. Nie dochodzi więc do wymiany dokumentów pomiędzy dwoma podmiotami a jedynie do przesyłania przesyłek za pośrednictwem podmiotu świadczącego usługi pocztowe tj. skarżącą spółkę P. Nadto żadna ze stron w konfiguracji P. – adresat faktury bądź E.– adresat faktury nie oferują środków łącznie z udostępnianiem pomieszczeń. Tak więc rację ma organ twierdząc, że nie zostały spełnione warunki do uznania, że czynności podejmowane przez P. stanowią wymianę dokumentów. Powyższa analiza przepisów Prawa pocztowego prowadzi do wniosków, iż skoro skarżąca spółka świadczy usługi pocztowe w zakresie zastrzeżonym dla operatora publicznego winna spełnić warunki wskazane w art. 47 ust. 2 Prawa pocztowego. Jak ustalono w toku przeprowadzonych czynności dowodowych każda z doręczonych przesyłek nie przekraczała 50 g, a kontrolowany operator za jej przyjęcie, przemieszczenie i doręczenie pobiera opłatę 0,79 zł brutto. Zgodnie z obowiązującym w kontrolowanym okresie cennikiem usług pocztowych operatora publicznego opłata za przyjęcie, przemieszczenie i doręczenie przesyłki listowej stanowiącej przesyłkę najniższego przedziału wagowego najszybszej kategorii wynosiła 1,95 zł. W związku z tym 2,5 – krotność tej ceny daje wartość 4,88 zł. Wobec powyższego Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej słusznie utrzymał decyzję z dn. [...].10.2009 r. w mocy nakazującą skarżącej spółce zaprzestania prowadzenia działalności pocztowej w sposób naruszający art. 47 ust. 2 Prawa pocztowego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 6 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, zgodnie z którym podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej jest wolne dla każdego na równych prawach lecz z zachowaniem warunków określonych przepisami prawa. Treść wspomnianego przepisu wskazuje, iż wyrażona w nim zasada swobody podejmowania działalności gospodarczej nie ma charakteru nieograniczonego. Zgodnie z art. 6 ust. 2 Prawa pocztowego wykonywanie działalności pocztowej nie wymagającej zezwolenia jest działalnością regulowaną. W konsekwencji operator pocztowy realizujący usługi pocztowe zobowiązany jest wykonywać działalność zgodnie z przepisami Prawa pocztowego. Strona skarżąca będąca operatorem pocztowym miała więc obowiązek działania zgodnie z art. 47 ust. 2 Prawa pocztowego. W ocenie Sądu decyzja Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...].02.2010 r. nie narusza unormowań kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 6, art. 7, art. 8, art. 107 § 3 w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie doszło również do naruszenia dyrektyw wskazanych w skardze albowiem implementacja przepisów tych dyrektyw została dokonana: przez zapisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 9 stycznia 2004 r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych (dyrektywa 97/67/WE) a także m.in. brzmienie przepisu art. 47 ust. 1 i 2 ustawy Prawo pocztowe (vide ustawa z 18 marca 2004 r. o zmianie ustawy Prawo pocztowe Dz. U. Nr 69 poz. 627). Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.