VI SA/Wa 99/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Protokolant apl. prok. Olga Kudanowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w zakresie liczby egzemplarzy broni palnej sportowej dla celów sportowych oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]z dnia [...] września 2008 r. nr [...] odmawiającą M. D. (dalej także jako strona skarżąca) zmiany decyzji w zakresie liczby egzemplarzy broni palnej sportowej do celów sportowych. Do podjęcia niniejszej decyzji Komendanta Głównego Policji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Strona skarżąca uzyskała pozwolenie na posiadanie broni palnej sportowej w drodze decyzji administracyjnej z 1986 r., wydanej w myśl art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych (Dz. U. Nr 6, poz. 43 z późniejszymi zmianami). W decyzji tej nie określono liczby egzemplarzy broni, tylko jej rodzaj. Podstawą zaś nabywania konkretnych egzemplarzy broni były wydawane przez organ, który udzielił pozwolenia na broń, zaświadczenia o uzyskaniu pozwolenia na broń. Następnie strona skarżąca zwróciła się w grudniu 2007 r. do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o zmianę w trybie art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego decyzji zezwalającej na posiadanie broni palnej sportowej w zakresie ilości posiadanych jednostek broni. W wyniku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego organ pierwszej instancji ostatecznie wydał w oparciu o art. 155 kpa decyzję z dnia [...] września 2008 r. odmawiającą zmiany decyzji zezwalającej na posiadanie broni palnej sportowej w zakresie ilości posiadanych jednostek broni. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że od dnia 20 marca 2000 r. zagadnienia pozwoleń na posiadanie broni zostało uregulowane w ustawie z dnia 21 maja 1999 o broni i amunicji (tekst jednolity z 2004 r. Dz. U. Nr 52, poz. 525 ze zmianami) – dalej jako "ustawa o broni i amunicji". Ustawa ta uchyliła uprzednio obowiązująca ustawę z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych (Dz. U. Nr 6, poz. 43 z późniejszymi zmianami), której przepisy stanowiły podstawę wydanego stronie skarżącej w 1986 r. pozwolenia na posiadanie broni. Zgodnie zaś z art. 52 ustawy o broni i amunicji, dotychczas wydane pozwolenia na broń zachowały swoją ważność. W ocenie organu, brak było podstawy prawnej do przekształcenia dotychczas obowiązującego pozwolenia na posiadanie broni i wydawania na ich podstawie pozwolenia do nabywania kolejnych sztuk broni. Dlatego też, skarżący posiadający pozwolenie na posiadanie broni na podstawie nieobowiązujących obecnie przepisów, by mógł ubiegać się o kolejne pozwolenie na nabycie kolejnych sztuk broni musi spełnić warunki określone w obowiązującej ustawie o broni i amunicji. Zaś organ właściwy do rozpoznania jego wniosku, wyda nowe pozwolenie na broń, w którym określi między innymi jej rodzaj oraz liczbę egzemplarzy. Dlatego też w ocenie organu, pomimo złożenia przez stronę skarżącą między innymi orzeczenia lekarskiego potwierdzającego zdolność do dysponowania bronią, nie było możliwe w oparciu o tryb nadzwyczajny wynikający z art. 155 kpa, dokonanie zmiany dotychczas posiadanego przez stronę skarżącą pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej. Od powyższej decyzji strona skarżąca złożyła odwołanie, w którym wskazała, iż organ I instancji wydając decyzję odmowną naruszył przepis art. 155 kpa, ponieważ nie wskazał jaki przepis szczególny sprzeciwia się zmianie decyzji i jaki interes społeczny został naruszony treścią złożonego przez niego wniosku. W jego ocenie, organ nie wykazał również, że nie ma on słusznego interesu w zmianie wskazanej decyzji. Równocześnie nadmienił, że organ I instancji zamiast działać w trybie art. 155, przytoczył własną interpretację art. 10 ustawy o broni i amunicji, uznając tym samym, że jako strona postępowania jest on pozbawiony praw wynikających z art. 155 kpa. Rozpoznając odwołanie, Komendant Główny Policji wskazał na fakt posiadania od 1986 r. przez stronę skarżącą pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej. Podobnie jak organ pierwszej instancji zwrócił również uwagę na ówczesne przepisy ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych (Dz. U. Nr 6, poz. 43 ze zm.) oraz na przepisy obecnie obowiązującej ustawy o broni i amunicji. W oparciu o powyższe, organ odwoławczy uznał, że każdy wniosek dotyczący posiadania broni, składany po wejściu w życie ustawy o broni i amunicji stanowi nową sprawę tak w sensie materialnoprawnym i procesowym. Organ zwrócił uwagę, iż art. 52 ustawy o broni i amunicji zagwarantował zachowanie ważności pozwoleń na broń wydanych na podstawie przepisów ustawy o broni, amunicji i materiałach wybuchowych z 1961 r. tak, aby dotychczasowi posiadacze broni zachowali prawo do legalnego nią dysponowania, ale jednocześnie brak jest podstaw do przekształcania dotychczasowych pozwoleń w trybie art. 155 kpa. W ocenie organu odwoławczego, przyjęcie odmiennego rozwiązania prowadziłoby do nieograniczonego w czasie przedłużania stosowania przepisów ustawy z 1961 r., która utraciła moc obowiązującą. Ponadto, dla zastosowania dyspozycji art. 155 kpa musi być spełniony warunek tożsamości stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji pierwotnej i decyzji, którą ma być ona wzruszana. Natomiast warunek ten w tej sprawie nie został spełniony. Na powyższą decyzję strona skarżąca złożyła skargę i wniosła o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7 kpa poprzez niepodjęcie przez organ wszystkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści zgodnie z art. 10 ustawy o broni i amunicji, a także naruszenie art. 9 kpa poprzez wykorzystywanie przez organy administracji nieznajomości prawa przez skarżącego co w konsekwencji doprowadziło do przedłużenia postępowania i błędnego rozpoznania wniosku. W odpowiedzi na skargę, Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 z 2002 r., poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie jest ona zasadna, albowiem zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji odpowiadają prawu. Należ mieć na uwadze, iż skarżący w toku postępowania administracyjnego konsekwentnie żądał zmiany w trybie art. 155 k.p.a. decyzji zezwalającej na posiadanie broni palnej sportowej w zakresie ilości posiadanych jednostek broni. Tym żądaniem strony organ administracyjny był związany, dlatego też nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 7 i 9 k.p.a. Odnośnie zaś merytorycznej trafności zaskarżonej decyzji należy podnieść, że nie budzi zastrzeżeń. Stanowisko organu jest zgodne z orzecznictwem sądów administracyjnych. W myśl bowiem wyroku NSA z dnia 27 września 2002 r. III SA 330/01 zmiana ostatecznej decyzji administracyjnej na mocy art. 155 k.p.a. (oraz art. 154 k.p.a.) jest dopuszczalna tylko wtedy, gdy obowiązują przepisy prawne, na podstawie których decyzja została wydana. Sąd w niniejszym składzie zgadza się z powyższym wyrokiem i jego uzasadnieniem. Bezsporne jest, że skarżący uzyskał pozwolenie na posiadanie broni palnej sportowej w czasie obowiązywania ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych (Dz. U. Nr 6, poz. 43 z późn. zm.) zaś żądanie o zmianę decyzji w trybie art. 155 k.p.a. w zakresie ilości jednostek broni zgłosił w grudniu 2007 r., a więc w okresie obowiązywania nowej ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity z 2004 r., Dz. U. Nr 52, poz. 525 z zm.). Zmiana obowiązującego prawa, co zostało wyrażone w doktrynie i w orzecznictwie NSA spowodowała, że powstała nowa sprawa nie tylko w sensie procesowym, lecz także w znaczeniu materialnoprawnym. Oznacza to, że zarówno art. 154 jak i 155 k.p.a. mogą być stosowane wobec decyzji ostatecznej tylko w czasie kiedy obowiązuje podstawa prawna, na jakiej decyzja ta została wydana. Zmiana regulacji prawnej, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie spowodowała konieczność rozpatrywania uprawnień strony w świetle nowego stanu prawnego, albowiem jest to nowa sprawa administracyjna. Wobec tego, że strona jednoznacznie opowiedziała się za zmianą uzyskanego pozwolenia na broń w trybie art. 155 k.p.a., organ administracyjny nie mógł zmienić jej żądania, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji negatywnej dla skarżącego. Na podkreślenie zasługuje okoliczność, iż skarżący był w toku postępowania informowany o przeszkodzie zmiany decyzji w trybie art. 155 k.p.a., jednakże od żądania powyższego nie odstąpił. W tym stanie rzeczy zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji odpowiadają prawu, co spowodowało oddalenie skargi na mocy art. 151 p.p.s.a.