VI SA/Wa 990/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 26 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego zmieniającą decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia "(...)" czerwca 2018 r., sygn. "(...)" w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: odrzucić skargę W dniu 12 kwietnia 2019 r. T. J. (dalej "Skarżący"), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego skargę na decyzję tego organu zmieniającą decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia "(...)" czerwca 2018 r., sygn. "(...)"o nałożeniu kary pieniężnej. Skarżący wskazał na drugiej stronie skargi (w jej górnej części) nr "(...)". Przedmiotowa skarga nie została podpisana, nie zawierała zarzutów, ani nie zawierała żadnej treści na stronach 3-4 (k. 2-4). Pismem z dnia 3 czerwca 2019 r. (k. 11), w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 maja 2019 r., Skarżący został wezwany do usunięcia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, braków formalnych skargi poprzez: a) podpisanie skargi; b) dokładne wskazanie zaskarżonej decyzji; c) oznaczenie organu, którego skarga dotyczy; d) określenia naruszenia prawa lub interesu prawnego. W przedmiotowym wezwaniu Skarżący został pouczony o skutkach nieusunięcia braków formalnych skargi, tj. odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone Skarżącemu w dniu 6 czerwca 2019 r. (k. 13). Termin do ich wykonania bezskutecznie upłynął 13 czerwca 2019 r. W odpowiedzi na skargę w niniejszej sprawie Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na fakt, że organ II instancji nie wydał w przedmiotowej sprawie żadnej decyzji zmieniającej, tak więc nie istnieje przedmiot zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Badanie merytorycznej zasadności skargi w postępowaniu przed sądem administracyjnym każdorazowo poprzedza analiza wymogów jej dopuszczalności. Postępowanie sądowoadministracyjne może się bowiem toczyć wyłącznie na skutek prawnie dopuszczalnej oraz skutecznie wniesionej skargi. Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a"), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a w szczególności powinna zawierać: 1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego akt lub czynności; 2) oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy; 3) określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Zgodnie z orzecznictwem, przepis ten, określając wymogi skargi, wskazuje jednoznacznie, że dla kompletności tego środka wymagane jest m.in. precyzyjne podanie zaskarżonego aktu. W sytuacji zaś, gdy w samej treści skargi istniała rozbieżność co do tego, które orzeczenie wydane w toku prowadzonego postępowania zostaje zaskarżone, sąd powinien, na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a., wezwać stronę o uzupełnienie dostrzeżonego braku lub wyjaśnienie powstałej rozbieżności (patrz postanowienie NSA z 23 kwietnia 2013 r., sygn. GSK 535/13, LEX nr 1310090). Zgodnie z wymogiem art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., skarga powinna zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Podpis pod pismem w postępowaniu potwierdza, że pismo to pochodzi od osoby podpisującej je i sankcjonuje jej wolę dokonania czynności w postępowaniu. Nie budzi zatem wątpliwości, że gdy pismo sporządza osoba fizyczna we własnym imieniu, bądź działając jako pełnomocnik czy przedstawiciel ustawowy, to ona musi je podpisać. Jednocześnie podpis musi być własnoręczny, a nie mechanicznie odtworzony, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 46 § 4 tej ustawy. Z treści przytoczonych przepisów wynika, że niezbędnym elementem każdej skargi jest umieszczenie pod jej treścią podpisu osoby, która takie pismo składa do sądu. Niewątpliwie niepodpisanie skargi stanowi brak formalny uniemożliwiający nadanie pismu dalszego biegu. Jak wynika z akt sprawy, stosownie do treści art. 49 § 1 p.p.s.a. Skarżący został skutecznie wezwany w dniu 6 czerwca 2019 r. do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez: podpisanie skargi, dokładne wskazanie zaskarżonej decyzji, oznaczenie organu (którego skarga dotyczy) oraz określenia naruszenia prawa lub interesu prawnego. W wezwaniu zakreślono Skarżącemu termin do jego wykonania oraz zawarto prawidłowe pouczenie o skutkach jego niewykonania (k. 11). Siedmiodniowy termin na uzupełnienie braków formalnych jest terminem ustawowym, wynikającym z art. 49 § 1 p.p.s.a. Sąd nie ma możliwości zmiany tego terminu. W przedmiotowej sprawie ostatnim dniem na wykonanie wezwania przez Skarżącego był 13 czerwca 2019 r. W zakreślonym przez Sąd terminie Skarżący nie nadesłał skargi, którą by podpisał, nie uzupełnił również pozostałych braków formalnych. Skoro więc termin do uzupełnienia wskazanych braków upłynął bezskutecznie, to należało odrzucić skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zaznaczyć przy tym należy, że ustawodawca nie przewidział jakichkolwiek odstępstw od tej reguły, nie wprowadził też żadnych uregulowań pozwalających na zastosowanie innego środka niż odrzucenie skargi. Na marginesie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, że wniesiona skarga zawierała innego rodzaju błędy, które nie były de facto powodem jej odrzucenia, tj. wskazanie na drugiej stronie skargi (w jej górnej części) nr "(...)"– który to numer odpowiada pismu stanowiącemu wezwanie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 31 grudnia 2018 r. do uzupełnienia przez Skarżącego braku formalnego odwołania od decyzji. Poza tym skarga nie jest kompletna, tj. brakuje strony 3 i 4 skargi. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.