VI SA/Wa 997/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Andrzej Wieczorek Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 listopada 2005r. sprawy ze skargi G. Sp. j. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] w przedmiocie obowiązku rejestracji odbiorników telewizyjnych i odbiornika radiowego oraz uiszczenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2005 r., nr [...], Minister Infrastruktury – działając na podstawie przepisu art. 49 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz.U. z 2001 r. Nr 101, poz. 1114 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. – po rozpatrzeniu odwołania spółki G. Spółka jawna z siedzibą w W. od decyzji Dyrektora Generalnego Poczty Polskiej z dnia [...] listopada 2004r., nr [...] nakazującej obowiązek rejestracji 16 sztuk odbiorników telewizyjnych i 1 sztuki odbiornika radiofonicznego oraz nakładającej na w/w spółkę obowiązek uiszczenia opłaty w kwocie 7.392,- złotych z tytułu używania niezarejestrowanych odbiorników – utrzymał w mocy w/w decyzję organu I instancji. Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] listopada 2004 r. kontroler Państwowego Przedsiębiorstwa Użyteczności Publicznej Poczta Polska – Rejonowego Urzędu Poczty w [...], w obecności p. A. D. i E. B., przeprowadził w "P." w S., przy ul. [...], użytkowanym przez skarżącą spółkę G. Spółka jawna z siedzibą w W., kontrolę wykonania obowiązku rejestracji odbiornika radiowego – telewizyjnego. W toku kontroli stwierdzono, na podstawie oświadczenia złożonego i podpisanego przez A. D. że w pokojach hotelowych znajduje się 16 sztuk sprawnych (będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu) odbiorników telewizyjnych i 1 odbiornik radiowy. W toku kontroli stwierdzono, że okres używania odbiornika wynosi 1 miesiąc. Kontrolowany podmiot nie okazał żadnego dokumentu. W treści protokołu strona skarżąca została pouczona o przysługujących jej prawach, w tym m.in. o prawie złożenia wyjaśnień (vide: protokół kontroli z dnia [...] listopada 2004 r.). Na podstawie wyników przeprowadzonej kontroli Dyrektor Generalny Poczty Polskiej – działając w oparciu o przepisy art. 51 ust. 4 i art. 49 ust. 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji oraz § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie kontroli wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. Nr 70, poz. 339 ze zm.) – wydał w dniu [...] listopada 2004 r. decyzję nr [...], nakazującą skarżącej spółce G. Spółka jawna z siedzibą w W. rejestrację 16 sztuk odbiorników telewizyjnych i 1 sztuki odbiornika radiofonicznego oraz nakładającą na w/w spółkę obowiązek uiszczenia opłaty w kwocie 7.392,- złotych z tytułu używania niezarejestrowanych odbiorników. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji – powołując się na ustalenia dokonane w toku kontroli oraz na dyspozycję stosownych przepisów ustawy o radiofonii i telewizji oraz cyt. rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. - podniósł, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego zasadnym jest ukaranie strony skarżącej w/w opłatą z uwagi na niewykonanie obowiązków rejestracji przedmiotowych odbiorników. Skarżąca spółka w piśmie z dnia [...] grudnia 2004 r. odwołała się od w/w decyzji Dyrektora Generalnego Poczty Polskiej, wnosząc o jej uchylenie. Strona zarzuciła decyzji organu I instancji dokonanie błędnych ustaleń faktycznych poczynionych w toku kontroli przeprowadzonej w dniu [...] listopada 2004 r. Strona skarżąca podniosła, iż "P." położony w miejscowości S. wraz z całym wyposażeniem, w tym odbiornikami telewizyjnymi i radiowymi, jest własnością spółki "P." Sp. z o.o. z siedzibą w N. Jak podniosła strona – spółka G. Spółka jawna z siedzibą w W. jest jedynie ajentem zajazdu. W ocenie skarżącej spółka "P." Sp. z o.o., będąc właścicielem zajazdu – wykonała obowiązki wynikające z § 1 ust. 1 i 2 oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 1993 r. Nr 70, poz. 338), rejestrując odbiorniki telewizyjne i radiowy oraz opłacając abonament radiowo-telewizyjny. Skarżąca podniosła, iż spółka "P." Sp. z o.o. opłaca abonament radiowo-telewizyjny łącznie za 25 sztuk odbiorników, w której to liczbie znajdują się również odbiorniki znajdujące się w "P." w S. Na dowód swojego stanowiska strona załączyła do odwołania dowody w postaci pokwitowań wpłat za abonament radiowo-telewizyjny z dnia [...] czerwca 2004 r. i [...] listopada 2004 r., a ponadto kserokopię pierwszej strony książeczki radiofonicznej o nr [...] założonej w dniu [...]czerwca 2004 r. W wyniku rozpatrzenia odwołania Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] lutego 2005 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Generalnego Poczty Polskiej z dnia [...] listopada 2004 r., nr [...]. Powołując się na przepis art. 48 ust. 1, 2 i 4 oraz art. 49 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji, a także na postanowienia rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych - organ odwoławczy stwierdził, że za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe, a osoba, która posiada odbiornik w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Zdaniem organu odwoławczego z kontroli przeprowadzonej w dniu [...] listopada 2004 r. wynika, iż w budynku "P." w miejscowości S. znajdowało się 16 sztuk niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych i 1 odbiornik radiofoniczny, które były sprawne, a więc spełniały kryterium określone w art. 48 ust. 2 ustawy o radiofonii i telewizji. Minister Infrastruktury stwierdził, iż odbiorniki powinny być zarejestrowane przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą w przedmiotowym zajeździe położonym w miejscowości S., a za ich używanie powinny być uiszczane opłaty abonamentowe. Jednocześnie organ odwoławczy wyjaśnił, iż odbiorniki powinny zostać zarejestrowane na adres miejsca ich użytkowania przez spółkę "G." spółka jawna z siedzibą w W., albowiem to właśnie ta spółka jest ajentem zajazdu i użytkownikiem odbiorników. W dniu [...] marca 2005 r. pełnomocnik skarżącej spółki wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Ministra Infrastruktury. Wnosząc o stwierdzenie nieważności bądź o uchylenie zaskarżonej decyzji, pełnomocnik strony zarzucił organowi naruszenie: przepisów postępowania - art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a. i art. 11 k.p.a., a ponadto naruszenie przepisu art. 49 pkt 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik spółki "G." spółka jawna stwierdził, iż pracownicy organu kontrolnego błędnie sklasyfikowali odbiorniki jako niezarejestrowane, albowiem odbiorniki te zgodnie z obowiązującymi przepisami zostały zarejestrowane przez ich właściciela, czego dowodem są imienne książeczki radiofoniczne założone przez właściciela obiektu niezwłocznie po zakupie odbiorników RTV. Skarżąca podniosła, iż kontrolowany obiekt gastronomiczno-hotelowy "P." jest wraz z całym wyposażeniem, w tym również przedmiotowymi odbiornikami – własnością spółki "P." Sp. z o.o. z siedzibą w N. Pełnomocnik strony poinformował, iż na podstawie umowy z dnia [...] września 2004 r. zawartej ze spółką "P." Sp. z o.o., skarżąca spółka jest jedynie ajentem obiektu "P." i płacąc czynsz dzierżawny ponosi koszty opłaty abonenckiej uiszczanej przez spółkę "P.". Obciążenie dzierżawcy w/w opłatami następuje na podstawie faktur Vat. Zdaniem pełnomocnika skarżącej spółki, w której za te same odbiorniki uiszczana jest opłata abonamentowa przez dwa podmioty jest niedopuszczalna. Ponadto – w ocenie strony – przepisy nie definiują, kto powinien uiszczać opłaty za odbiorniki w sytuacji, w której kto inny jest ich właścicielem, a kto inny ich użytkownikiem zależnym. Według pełnomocnik strony skarżącej ustawa o radiofonii i telewizji nie precyzuje, kto powinien wnosić opłatę za używanie odbiorników w takiej sytuacji, jaka ma miejsce w niniejszej sprawie. Zdaniem strony domniemanie wskazane w art. 48 ust. 2 cyt. ustawy wskazuje, kto używa danego odbiornika, ale nadal nie wskazuje, iż jedynie osoba używająca, a nie właściciel uprawniona jest do rejestracji i wnoszenia opłat abonamentowych. Ponadto - w ocenie pełnomocnika strony – § 1 ust. 2 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. wskazuje, iż rejestracji odbiorników dokonują urzędy pocztowe, właściwe ze względu na obszar swego działania. Przepis ten nie wskazuje jednak, czy właściwym jest urząd pocztowy, w którego obszarze działania ma siedzibę osoba prawna będąca właścicielem odbiorników, czy też ze względu na miejsce, w którym odbiornik ten się znajduje. Zdaniem skarżącego odpowiednie zastosowanie mógłby mieć w tym przypadku przepis art. 21 § 1 pkt 3 k.p.a., zgodnie z którym właściwym organem byłby urząd pocztowy w N. ze względu na siedzibę właściciela odbiorników. Zgodnie z takim rozumowaniem opłaty abonamentowe wnoszone były przez właściciela odbiorników we właściwym ze względu na siedzibę spółki – urzędzie pocztowym, czego dowodem są kseropie książeczek radiofonicznych i pokwitowania wpłat abonamentu RTV. Pełnomocnik skarżącej spółki dodał ponadto, iż nie bez znaczenia pozostaje również sposób przeprowadzenia przedmiotowej kontroli, podczas której pracownicy organu kontrolnego nie dokonali wpisu do książki kontroli, nie poinformowali kierownika obiektu o celu kontroli i warunkach, w jakich kontrola powinna być przeprowadzona. Ponadto strona skarżąca podniosła, iż organ I instancji zaniedbał wysłuchania strony postępowania przed wydaniem decyzji w sprawie, co stanowi naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, wyrażonej w art. 10 § 1 k.p.a. Pełnomocnik skarżącej spółki wskazał również, iż decyzja organu II instancji w żaden sposób nie odnosi się do wyjaśnień złożonych w treści odwołania, ani nie wskazuje, dlaczego wyjaśnienia te nie dają podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji, co narusza zasady wyrażone w art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a. Jednocześnie pełnomocnik skarżącej spółki – powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 września 2004 r., OTK-A 2004/8/83 – stwierdził, że w demokratycznym państwie prawa nie można pobierać danin z tytułu opłat abonamentowych w sposób niezgodny z prawem. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko - wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, iż w świetle zebranych dowodów organy obu instancji prawidłowo uznały, iż wyniki kontroli dawały podstawę do zastosowania domniemania zawartego w przepisie art. 48 ust. 2 ustawy o radiofonii i telewizji i nałożenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników. W ocenie organu odwoławczego protokół potwierdzający ilość odbiorników używanych w kontrolowanym obiekcie został podpisany przez obecnego podczas kontroli Pana A. D. Ponadto Minister Infrastruktury zwrócił uwagę, iż zapisy umowy dzierżawy zawartej w dniu [...] września 2004 r. pomiędzy "P." Sp. z o.o. z siedzibą w N. a skarżącą spółką, nie mówią nic o opłatach abonamentowych i o podmiotach, które mają je wnosić. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej także p.p.s.a.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga spółki G. Spółka jawna z siedzibą w W. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Ministra Infrastruktury oraz utrzymana nią w mocy decyzja Dyrektora Generalnego Poczty Polskiej z dnia [...] listopada 2004 r., nr [...] – nie naruszają prawa. Zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Odbiorniki te, dla celów pobierania opłat abonamentowych za ich używanie, podlegają zarejestrowaniu w jednostkach nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw łączności - art. 49 ust. 1 cyt. ustawy. Zgodnie z przepisem art. 48 ust. 2 ustawy o radiofonii i telewizji domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. W ocenie Sądu z powołanych wyżej przepisów ustawy o radiofonii i telewizji wynika jednoznacznie, iż opłaty abonamentowe ustala się za używanie odbiorników. Z tej przyczyny należy zgodzić się z organami obu instancji, iż to na użytkowniku odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych ciąży obowiązek uiszczania przedmiotowych opłat, co potwierdzał również obowiązujący w dniu wydawania zaskarżonych decyzji przepis § 2 ust. 1 rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 27 czerwca 1996 r. w sprawie opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 1996 r. Nr 82, poz. 383 ze zm.). Minister Infrastruktury, jako organ właściwy rzeczowo, został na mocy art. 51 ust. 1 cyt. ustawy zobowiązany do kontroli obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych i w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika, do wydania w oparciu o art. 51 ust. 4 decyzji, w której nakaże rejestrację odbiornika i ustali, zgodnie z zasadami określonymi w art. 49 ust. 2 ustawy, opłatę za jego używanie. W świetle przepisu § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych dowodem zarejestrowania odbiorników jest imienna książeczka radiofoniczna. W sprawie niniejszej ustalono, iż w skontrolowanym budynku "P." w miejscowości S. znajdowało się 16 sztuk niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych i 1 odbiornik radiofoniczny, które były sprawne, a więc spełniały kryterium określone w art. 48 ust. 2 ustawy o radiofonii i telewizji. Zdaniem Sądu strona skarżąca nie przedstawiła w toku postępowania jakichkolwiek jednoznacznych dowodów, które świadczyłyby, iż odbiorniki te były zarejestrowane. Skarżąca spółka nie wykazała również, iż uiszczony został abonament radiowo-telewizyjny z tytułu użytkowania w/w odbiorników. W ocenie Sądu przedstawione przez stronę skarżącą dowody w postaci książeczek radiofonicznych założonych na spółkę "P." Sp. z o.o. (na adres jej siedziby w N.) nie mogą świadczyć o rejestracji odbiorników użytkowanych przez inny podmiot (skarżącą spółkę), w innej miejscowości oraz w innym obiekcie. Należy zgodzić się ze stanowiskiem Ministra Infrastruktury, iż sporne odbiorniki powinny być zarejestrowane na adres miejsca ich użytkowania przez podmiot je użytkujący, a więc w tym przypadku prowadzący działalność gospodarczą w przedmiotowym zajeździe położonym w miejscowości S. W tej sytuacji to skarżąca spółka "G." spółka jawna z siedzibą w W., jako dzierżawca kontrolowanego obiektu i przede wszystkim użytkownik spornych odbiorników – winna dokonać ich rejestracji. Należy zauważyć, iż z przedłożonych kserokopii książeczek radiofonicznych spółki "P." Sp. z o.o. w żaden sposób nie wynika, iż dotyczą one odbiorników znajdujących się w budynku "P." położonym w miejscowości S., nie zaś innych odbiorników należących do spółki "P.", w tym przykładowo odbiorników użytkowanych w hotelu tej spółki położonym w miejscowości N. Sąd nie uznał również za wiarygodne dowodów w postaci faktur Vat załączonych do skargi, gdyż wszystkie przedłożone przez stronę dokumenty księgowe zostały sporządzone już po kontroli przeprowadzonej w dniu [...] listopada 2004 r., a więc mogą one wynikać z późniejszych wzajemnych ustaleń stron w tym zakresie. Ponadto należy zauważyć, iż faktury te nie mogą stanowić dowodu zarejestrowania odbiorników, a także nie wskazują jakich dokładnie odbiorników dotyczą wzajemne rozliczenia stron z tytułu uiszczenia abonamentu. Należy również zwrócić uwagę, iż – wbrew twierdzeniom pełnomocnika strony skarżącej - umowa dzierżawy zawarta w dniu [...] września 2004 r. pomiędzy "P." Sp. z o.o. z siedzibą w N. a skarżącą spółką, nie zawiera jakichkolwiek postanowień regulujących kwestię wzajemnych rozliczeń z tytułu opłatach abonamentowych. Nie można więc przyjąć– jak twierdzi pełnomocnik skarżącej spółki, że z kontraktu tego wynika, iż "płacąc czynsz dzierżawny skarżąca ponosi koszty opłaty abonenckiej uiszczanej przez sp. z o.o. "P.". Ustosunkowując się do zarzutów naruszenia norm postępowania administracyjnego, w tym dotyczących sposobu przeprowadzenia kontroli - należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie organy obu instancji nie dopuściły się naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Jak stanowi art. 51 ust. 3 ustawy o radiofonii i telewizji do wykonywania kontroli obowiązku rejestracji odbiorników radiowych i telewizyjnych stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że organ przeprowadzając przez upoważnionych pracowników rejonowych urzędów poczty (§ 1 ust. 2 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993r. w sprawie kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych) kontrolę obowiązany jest stosować wprost wszystkie przepisy procedury administracyjnej określone k.p.a., a przede wszystkim zasady ogólne postępowania, przepisy działu II Kodeksu, w tym przepisy rozdziału 2 Protokoły i adnotacje oraz przypisy rozdziału 4 – Dowody. Należy w tym miejscu podkreślić, że ewentualne uchybienia organu w tym zakresie mogą rzutować na wartość dowodową sporządzonego w wyniku kontroli dokumentu, co tym samym może spowodować, iż podnoszone przez organ okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, mogą zostać uznane za nieudowodnione. Zdaniem Sądu sporządzony w przedmiotowej sprawie protokół kontroli z dnia [...] listopada 2004 r. spełnia wymogi stawiane takim dokumentom przez art. 68 § 1 k.p.a., w tym przede wszystkim zawiera jednoznaczne ustalenie dotyczące podmiotu kontrolowanego, faktu posiadania odbiorników radiofonicznych, czy też telewizyjnych oraz liczby tych odbiorników i okresu ich użytkowania. Z przedmiotowego protokołu wynika również bezspornie, iż odbiorniki użytkowane w kontrolowanym obiekcie znajdowały się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Ustosunkowując się do zarzutu skargi odnośnie naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. Sąd stwierdził, iż strona skarżąca musi mieć zagwarantowany czynny udział na każdym etapie postępowania administracyjnego, co wyraża się w tym, że strona ma m.in. prawo być obecna "czynnie" przy czynnościach postępowania wyjaśniającego (np. przy przesłuchaniu świadka, przy oględzinach), zaś organ administracji publicznej obowiązany jest zapewnić stronie możliwość realizacji tych uprawnień. W konsekwencji należy uznać, iż w niniejszej sprawie organ I instancji - dokonując kontroli działalności skarżącej spółki - winien przy jej przeprowadzaniu dopuścić do udziału w czynnościach uprawnionego przedstawiciela strony, a w przypadku odmowy jego udziału, czy też niewskazania właściwej osoby lub innej obstrukcji ze strony kontrolowanego, uczynić o tym wzmiankę w protokole, a następnie przystąpić do dalszych czynności. Niemniej – w ocenie Sądu – jakiekolwiek uchybienie organu w tym zakresie nie miało w niniejszej sprawie w konsekwencji istotnego znaczenia, albowiem strona skarżąca miała prawo ustosunkować się w dalszej części postępowania do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym do protokołu kontroli przeprowadzonej przez pracownika Rejonowego Urzędu Poczty w [...], o czym została w sposób prawidłowy pouczona w treści wspomnianego protokołu. W konsekwencji - zdaniem Sądu– należy uznać, iż decyzje organów obu instancji nie naruszają w sposób istotny przepisów art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a., 68 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. Ustosunkowując się do powołanego przez stronę skarżącą wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 września 2004 r., sygn. akt K 2/03, OTK-A 2004/8/83 należy podnieść, iż wprawdzie Trybunał orzekł o niezgodności przepisu art. 6 ust. 2 pkt 6 ustawy o radiofonii i telewizji w zakresie, w jakim przepis ten ustanawiał kompetencję dla Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji do określenia opłat abonamentowych, z art. 217 Konstytucji RP, a także o niezgodność art. 48 ust. 3 cyt. ustawy z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji, niemniej Trybunał stwierdził jednoznacznie w sentencji wyroku, iż powyższe przepisy tracą moc obowiązującą dopiero z dniem 30 września 2005 r. W tej sytuacji nie można w niniejszej sprawie czynić zarzutu organom obu instancji, iż oparły swoje rozstrzygnięcia na w/w przepisach ustawy o radiofonii i telewizji oraz na obowiązującym wówczas akcie wykonawczym - rozporządzeniu Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 27 czerwca 1996 r. Mając na względzie powyższe należało – zdaniem Sądu – uznać, iż organy nie dopuściły się obrazy przepisu art. 49 ust. 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji, który stanowi, iż w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika pobiera się opłatę w wysokości stanowiącej trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.