VI SAB/Wa 101/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. SA z siedzibą w W. na bezczynność Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w przedmiocie przekazania odwołania od decyzji do sądu powszechnego postanowił: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić T. SA z siedzibą w W. 100 (sto złotych) tytułem uiszczonego wpisu sądowego T. SA z siedzibą w W. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie bezczynność Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej wynikającą z nieprzekazania do Sądu Okręgowego w [...] – Sądu [...], wniesionego przez stronę skarżącą w dniu [...] czerwca 2008 r., odwołania od decyzji Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] czerwca 2008 r. Nr [...]. Spółka dodatkowo uzupełniła powyższe odwołanie pismem z dnia [...] czerwca 2008 r., które wpłynęło do organu w dniu [...] czerwca 2008 r. W uzasadnieniu skargi spółka zarzuciła organowi naruszenie art. 12 § 1 k.p.a., art. 35 § 1 k.p.a. oraz art. 36 § 1 k.p.a., a także art. 47959 § 1 k.p.c. polegające na rażącym naruszeniu ustawowych terminów załatwiania spraw administracyjnych. Jednocześnie strona skarżąca wniosła o zobowiązanie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej do przekazania przedmiotowego odwołania wraz z aktami sprawy do Sądu Okręgowego w [...] – Sądu [...] w terminie 3 dni kalendarzowych. W odpowiedzi na skargę organ, wskazując na brzmienie art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podniósł brak właściwości sądów administracyjnych do rozpoznania niniejszej sprawy i w konsekwencji wnosząc o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269) kontrola sprawowana przez sądy administracyjne pod względem zgodności z prawem odnosi się do działalności administracji publicznej. Według art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - p.p.s.a. - (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270) kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty określone w art. 3 § 2 ww. ustawy. Katalog ten nie jest wyczerpujący, gdyż do właściwości sądów administracyjnych należą również sprawy, w których ustawy szczególne przewidują taką kontrolę (art. 3 § 3 p.p.s.a.) oraz spory o właściwość i spory kompetencyjne (art. 4 p.p.s.a.). Określona w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. skarga na bezczynność organów przysługuje wyłącznie w tych sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a), oraz w tych sprawach, w których mogą być podejmowane akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. a także wówczas, gdy odrębna ustawa tak stanowi. Pojęcie bezczynności organu nie jest zwrotem języka potocznego, ponieważ zostało zdefiniowane w powołanej ustawie. W konsekwencji zarzut bezczynności powinien pojawić się wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do wydania np. decyzji lub innego aktu administracyjnego pozostaje w zwłoce (szerzej orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2007 r., sygn. akt II OSK 1364/07). Podkreślenia również wymaga, że zarzut bezczynności formułowany w skardze do sądu administracyjnego może dotyczyć wyłącznie przypadków określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4, a zatem tych aktów i czynności, składających się na działalność administracji publicznej, które są zaskarżalne i podlegają kontroli sądu administracyjnego. Innymi słowy ustawodawca dopuścił możliwość składania skarg na bezczynności jedynie w odniesieniu do tych aktów lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Skarga na bezczynność organu administracji publicznej nie może zatem dotyczyć czynności faktycznych, choćby organ lub inny podmiot był zobowiązany do ich wykonania zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa bądź w wyniku określonych zdarzeń lub wydania aktów administracyjnych. Zaskarżalne do sądu administracyjnego są bowiem decyzje, postanowienia lub inne akty administracyjne, a nie czynności faktyczne podejmowane na ich podstawie. Pod pojęciem sprawy sądowoadministracyjnej mieści się kontrola działalności administracji publicznej, w zakresie wyznaczonym enumeratywnie w art. 3 p.p.s.a., oraz inne kwestie rozpoznawane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów tej ustawy. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanych przepisach. W szczególności nie jest właściwy do rozpoznawania spraw o charakterze cywilnym, które zgodnie z art. 2 § 1 k.p.c. dochodzone są w postępowaniu przed sądem powszechnym. Analizując dopuszczalność przedmiotowej skargi stwierdzić należy, iż stosownie do treści art. 4791 § 2 pkt 3 k.p.c. sprawy z zakresu regulacji telekomunikacji a ściślej sprawy odwołań od decyzji Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej określonych w art. 206 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. 2004 r., Nr 171, poz. 1800 ze zm.) uznane zostały za sprawy gospodarcze należące do właściwości sądów powszechnych i jako takie rozpoznawane są w trybie postępowania odrębnego w sprawach gospodarczych. Stosownie do treści art. 47958 § 1 k.p.c. odwołanie od decyzji Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej wnosi się za pośrednictwem organu do Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w terminie dwutygodniowym od dnia doręczenia decyzji. W orzecznictwie przyjmuje się, iż postępowanie przed Prezesem Urzędu w granicach przepisu art. 47959 § 2 k.p.c. jest wstępnym etapem postępowania sądowego o szczególnym, "hybrydowym" charakterze (szerzej orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 31 stycznia 2005 r., sygn. SK 27/03, OTK-A 2005 nr 1, poz. 8) wszczynamy w momencie wniesienia odwołania od decyzji Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (szerzej orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 14 lutego 2007 r. sygn. akt III SK 19/06, OSNP 2008/3-4/53). Jak już wcześniej wskazano, sprawy z zakresu regulacji telekomunikacji wymienione w treści art. 206 § 1 pkt 2 Pt określone zostały mianem sprawy o charakterze gospodarczym a zatem klasyfikowane są jako sprawy cywilne w znaczeniu formalnym. Podkreślić należy, iż w orzecznictwie sądów powszechnych na tle art. 1 k.p.c. wyróżnione zostały dwa rodzaje spraw cywilnych a mianowicie sprawy cywilne w znaczeniu materialnym, tj. sprawy wynikające ze stosunków z zakresu prawa cywilnego, rodzinnego i opiekuńczego oraz z zakresu prawa pracy, a także sprawy cywilne w znaczeniu formalnym, tj. sprawy, które w istocie nie mają charakteru cywilnego, ale uchodzą za sprawy cywilne z tego względu, że ich rozpoznanie odbywa się według kodeksu postępowania cywilnego bądź z mocy przepisów zawartych w tym kodeksie, bądź zawartych w innych ustawach (vide uchwala 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 5 kwietnia 2006 r. sygn. akt III CZP 121/05). W świetle powyższego, w ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, brak jest podstaw do uznania właściwości sądu administracyjnego do rozpoznania skargi na bezczynność organu w zakresie przekazania odwołania od decyzji Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej - w sprawach określonych zakresem art. 206 § 1 pkt 2 ustawy Prawo telekomunikacyjne - do Sądu Okręgowego w [...] – Sądu [...]. Powyższe potwierdza w szczególności właściwość rzeczowa sądu powszechnego do rozpoznania przedmiotowego odwołania. Zdaniem Sądu różnicowanie właściwości rzeczowej sądów na właściwe w sprawach, w których organy przekazały odwołanie niezwłocznie i w sprawach dotyczących bezczynności organu w przekazaniu odwołania jest niczym nieuzasadnione. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w pkt. 1 sentencji postanowienia. Jednocześnie na podstawie art. 232 § 1 pkt. 1 lit a wyżej cyt. ustawy Sąd orzekł o zwrocie w całości uiszczonego przez stronę wpisu sądowego.