VI SAB/Wa 109/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. P. na bezczynność Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej w przedmiocie bezczynności organu w sprawie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy [...] postanawia: odrzucić skargę Z. P. (nazywany dalej “skarżącym") pismem z dnia 11 marca 2013 r., złożonym osobiście w Urzędzie Patentowym Rzeczypospolitej Polskiej (“nazywanym dalej “UP"), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność organu w sprawie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy [...]. Pismem z dnia 28 marca 2013 r., złożonym osobiście w UP, skarżący, na podstawie art. 37 § 1 k.p.a., wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa, wskazując na konieczność niezwłocznego zakończenia postępowania rejestrowego w sprawie rejestracji znaku towarowego słownego "[...]" i zarejestrowanie znaku przed upływem 10-letniego okresu liczonego od dnia zgłoszenia. Pismem z dnia 9 kwietnia 2013 r. UP, w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, przedstawił stanowisko w sprawie. W odpowiedzi na skargę UP wniósł o jej odrzucenie z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm, nazywanej dalej "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 § 2 p.p.s.a. należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przepis art. 52 § 1 p.p.s.a. dopuszcza wniesienie skargi do sądu administracyjnego "po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie". Przepis ten określa związek, sekwencję między postępowaniami administracyjnymi, w których podejmowane są akty lub czynności, które mogą być zaskarżone do sądu administracyjnego, a postępowaniem sądowoadministracyjnym, i wyraża zasadę, że postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, a więc nie może zostać wszczęte, dopóki to postępowanie się toczy, jak również zasadę, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać uruchomione, jeżeli nie zostały wykorzystane środki weryfikacji kwestionowanych aktów i czynności dostępne podmiotowi, który chce uruchomić postępowanie sądowoadministracyjne, w postępowaniu administracyjnym (por. T. Woś "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wyd. LexisNexis, Warszawa, 2011 r., str. 341-342). W odniesieniu do skarg na bezczynność skarżący obowiązany jest przed wniesieniem skargi wyczerpać środek prawny przewidziany w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., nazywanej dalej "k.p.a."). Przepis art. 37 § 1 k.p.a. w brzmieniu obowiązującym od dnia 11 kwietnia 2011 r. przewiduje, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie z art. 259 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2001 r. Nr 49, poz. 508), UP w sprawach z zakresu własności przemysłowej jest centralnym organem administracji rządowej, dlatego zastosowanie w sprawie znalazł wymóg z art. 37 § 1 k.p.a., który dotyczy wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi na bezczynność do sądu administracyjnego. W świetle art. 37 § 1 k.p.a. wniesienie skargi na bezczynność lub na przewlekłe prowadzenie postępowania będzie dopuszczalne po uprzednim złożeniu zażalenia, o którym mowa w art. 37 1 k.p.a., a w wypadku braku organu wyższego stopnia - po uprzednim wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa (tak: A. Kabat, Komentarz do art. 52 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, opubl. LEX, 2011). Z akt administracyjnych sprawy wynika, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa skarżący złożył w dniu 28 marca 2013 r., a więc już po wniesieniu skargi na bezczynność do Sądu, która to okoliczność miała miejsce w dniu 11 marca 2013 r. Uruchomienie procedury sądowej nastąpiło bowiem już z chwilą wniesienia skargi na bezczynność – do UP. Skoro warunkiem wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu jest uprzednie złożenie zażalenia (w niniejszej sprawie wezwania do usunięcia naruszenia prawa) stosownie do art. 37 k.p.a., to naruszenie tak określonego trybu postępowania, każe stwierdzić, że nie został spełniony warunek konieczny do skutecznego wniesienia skargi na bezczynność organu do sądu administracyjnego i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skargę odrzucić.