VI SAB/Wa 122/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Marcinkowska po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. na bezczynność Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego w przedmiocie zbadania zgodności z prawem decyzji organu administracji publicznej postanawia odrzucić skargę Pismem z dnia [...] listopada 2008 r., J. P. - działając za pośrednictwem Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego. Z treści skargi wynika, iż motywem działania skarżącego jest żądanie wydania odpowiedzi na jego pismo z dnia [...] października 2007 r., w którym wnosił o zbadanie trzech decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, czy zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Dodatkowo, podniósł iż pismem z dnia [...] lipca 2008 r., zwrócił się do Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego, o pisemne udzielenie informacji czy wskutek wniosku skarżącego z dnia [...] października 2007 r., dokonano czynności wyjaśniających we wskazanym zakresie. W odpowiedzi na skargę Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego wskazując na niedopuszczalność przedmiotowej skargi wniósł o jej odrzucenie. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż w reakcji na pismo skarżącego z dnia [...] października 2007 r., Zarząd Analiz i Ewidencji Centralnego Biura Antykorupcyjnego, przesłał pisemną odpowiedź informującą o przekazaniu sprawy do merytorycznego rozpoznania. Organ wyjaśnił, iż pismo skarżącego stanowiło źródło informacji o potencjalnym przestępstwie, wymagające podjęcia dalszych czynności weryfikująco - informacyjnych, toteż nie było obowiązku poinformowania skarżącego o dalszym biegu sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem legalności. Kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. (szerzej J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi-Komentarz, Warszawa 2006 r., s. 36). Oznacza to, że sądy administracyjne rozpatrują skargi na bezczynność organu administracji publicznej w zakresie wydania określonej decyzji administracyjnej, postanowienia, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, postanowienia wydawanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, ewentualnie innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Pojęcie bezczynności organu nie jest zwrotem języka potocznego, ponieważ zostało zdefiniowane w powołanej ustawie. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia określonych czynności proceduralnych, przewidzianych w obowiązujących przepisach prawa, nie wykonuje ich w terminie określonym przez te przepisy. W konsekwencji zarzut bezczynności powinien pojawić się wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do wydania np. decyzji lub innego aktu administracyjnego pozostaje w zwłoce (szerzej orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2007 r., sygn. akt II OSK 1364/07). Skarga na bezczynność ma bowiem na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu i rozstrzygnięcia określonej sprawy administracyjnej. Strona wnosząca do organu administracji publicznej żądanie określonej treści ma prawo domagać się rozstrzygnięcia o jej prawach i obowiązkach na podstawie i w granicach zakreślonych obowiązującymi przepisami prawa, w tym regułami proceduralnymi oraz normami kompetencyjnymi wyznaczającymi zakres właściwości tego organu. Podkreślenia również wymaga, że zarzut bezczynności formułowany w skardze do sądu administracyjnego może dotyczyć wyłącznie przypadków określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4, a zatem tych aktów i czynności, składających się na działalność administracji publicznej, które są zaskarżalne i podlegają kontroli sądu administracyjnego. Innymi słowy ustawodawca dopuścił możliwość składania skarg na bezczynności jedynie w odniesieniu do tych aktów lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Skarga na bezczynność organu administracji publicznej nie może zatem dotyczyć czynności faktycznych, choćby organ lub inny podmiot był zobowiązany do ich wykonania zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa bądź w wyniku określonych zdarzeń lub wydania aktów administracyjnych. Zaskarżalne do sądu administracyjnego są bowiem decyzje, postanowienia lub inne akty administracyjne, a nie czynności faktyczne podejmowane na ich podstawie. Należy w tym miejscu podnieść, iż skardze do sądu podlegają wprawdzie również "inne czynności" organu administracji publicznej wskazane w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a, niemniej jednak ustawodawca doprecyzował, że kontroli sądowoadministracyjnej podlegają wyłącznie te czynności, które mieszczą się w zakresie administracji publicznej i dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. (szerzej m. in. orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lutego 1998 r. sygn. akt II SA 1367/97 oraz uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 października 2003 r. sygn. akt OPS 4/03,). Na ich tle można przyjąć dodatkowe, obligatoryjne cechy jakimi powinny się charakteryzować wspomniane czynności organu, aby zakwalifikować je do kategorii działań podlegających kontroli sądowej. W szczególności muszą one mieć charakter zewnętrzny i być skierowane do indywidualnego podmiotu niepodporządkowanego organizacyjnie organowi. Jedynie takie czynności mogą stać się przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. W takim samym zakresie można skutecznie wnieść do sądu skargę na bezczynność organu. Analizując powyższe w kontekście niniejszej sprawy należy podkreślić, że jej przedmiotem jest bezczynność Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego w zakresie braku formalnej odpowiedzi na pismo skarżącego stanowiące prośbę o zbadanie trzech decyzji administracyjnych, pod kątem popełnia przestępstwa korupcji. W rezultacie należy uznać, że przedmiotem skargi J. P. nie jest bezczynność organu w zakresie wydania aktu lub czynności wyliczonych enumeratywnie przez ustawodawcę w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., lecz wykonania innych czynności o charakterze stricte faktycznym, wynikającym z przepisów ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U. z 2006 r., Nr 104, poz. 708 ze zm.). Należy podkreślić bowiem, iż art. 13 ww. ustawy stanowi, iż w granicach zadań zmierzających do zwalczania zjawiska korupcji funkcjonariusze CBA wykonują czynności operacyjno-rozpoznawcze w celu zapobiegania popełnieniu przestępstw, ich rozpoznania i wykrywania oraz czynności dochodzeniowo-śledcze w celu ścigania sprawców przestępstw; czynności kontrolne w celu ujawniania przypadków korupcji w instytucjach państwowych i samorządzie terytorialnym oraz nadużyć osób pełniących funkcje publiczne, a także działalności godzącej w interesy ekonomiczne państwa; czynności operacyjno-rozpoznawcze i analityczno-informacyjne w celu uzyskiwania i przetwarzania informacji istotnych dla zwalczania korupcji w instytucjach państwowych i samorządzie terytorialnym oraz działalności godzącej w interesy ekonomiczne państwa. Zatem, jak wynika z informacji przedstawionych przez organ, wskutek pisma skarżącego dokonano niezbędnych wyjaśnień, zmierzających do zbadania okoliczności sprawy w zakresie podejrzenia działań korupcyjnych, jednak dalsze czynności, których dokonuje organ na podstawie przepisów ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym nie są ujawniane. Takie czynności nie podlegają kontroli w postępowaniu sądowoadministracyjnym, a w konsekwencji skarga do Sądu na bezczynność organu w przedmiocie ich niepodjęcia nie jest dopuszczalna. Z opisanych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę J. P. pkt 6 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.