VI SAB/Wa 135/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. C. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w rozpoznaniu wniosku o powołanie na stanowisko komornika sądowego postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu M. C. kwotę 100 (sto) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego. M. C. (dalej: "skarżący", "strona") pismem z dnia 13 września 2021 r. (k. 14 akt administracyjnych) złożył do Ministra Sprawiedliwości wniosek o powołanie na stanowisko Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...] po K. J. Minister Sprawiedliwości pismem z dnia 22 września 2021 r. (k. 16 akt administracyjnych) pozostawił wniosek strony bez rozpoznania, bowiem został złożony z uchybieniem terminu. W dniu 24 września 2021 r. od pracownika Ministerstwa Sprawiedliwości skarżący uzyskał telefoniczną informację o wpłynięciu jego aplikacji po upływie terminu zakreślonego w ogłoszeniu. Pisemne zawiadomienie o pozostawieniu jego wniosku bez rozpoznania doręczono stronie 7 października 2021 r. (k. 22 akt administracyjnych). Pismem z dnia 24 września 2021 r. kierowanym do Ministra Sprawiedliwości (dalej również jako "organ") skarżący zajął stanowisko odnośnie sposobu rozpoznania jego aplikacji twierdząc, że termin do wniesienia aplikacji został zachowany. W odpowiedzi organ pismem z dnia 1 października 2021 r. ponownie wyjaśnił skarżącemu powody pozostawienia jego wniosku bez rozpoznania. Strona pismem z dnia 15 października 2021 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Sprawiedliwości polegającą na pozostawieniu bez rozpoznania jego wniosku o powołanie na stanowisko Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...] po K. J. (J.). W skardze zarzucił błędne przyjęcie, że rzeczony wniosek został złożony po upływie terminu przewidzianego w ustawie. Zdaniem strony wniosek ten wpłynął do organu w terminie przewidzianym w ustawie. Skarga została należycie opłacona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a.") sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przez dopuszczalność skargi należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe, a więc określenie od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i dopuszczalność skargi w zakresie podmiotowym, to jest określenie, jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Z kolei warunkami formalnymi skutecznego wniesienia skargi są: złożenie skargi od aktu objętego zakresem właściwości rzeczowej sądu, wniesienie jej po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one skarżącemu w postępowaniu przed organem oraz wniesienie skargi przez podmiot, któremu przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Przesłanki te muszą być spełnione kumulatywnie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z nich prowadzi do stwierdzenia niedopuszczalności skargi, a w konsekwencji do jej odrzucenia bez merytorycznego rozpoznania sprawy. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia - taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). Ponadto zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Z powyższych regulacji prawnych wynika, że droga sądowa jest dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. Ponadto na gruncie art. 35 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej "k.p.a.") organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie zaś z art. 37 § 1 k.p.a. strona ma prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w powyższym przepisie (bezczynność), bądź kiedy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Tym samym złożenie skargi na bezczynność, czy też przewlekłość organu jest możliwe dopiero po wniesieniu (odrębnego) ponaglenia na niezałatwienie sprawy w trybie art. 37 k.p.a. Sąd po dokonaniu analizy akt administracyjnych i sądowych przedmiotowej sprawy stwierdza, że skarga strony na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w sprawie o powołanie na stanowisko Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...] nie została poprzedzona złożeniem ponaglenia w tym zakresie. Zgodnie z art. 37 § 3 k.p.a. ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. W niniejszej sprawie skarga dotyczy bezczynności Ministra Sprawiedliwości – a zatem organu, nad którym nie ma organu wyższego stopnia. Zatem ponaglenie, o którym mowa w art. 37 § 1 pkt 2 i § 3 pkt 2 k.p.a., strona winna złożyć bezpośrednio do Ministerstwa Sprawiedliwości. Zaznaczyć przy tym należy, że organ w odpowiedzi na skargę również wskazał, że strona wnosząc skargę na bezczynność nie poprzedziła jej złożeniem ponaglenia w tym zakresie. Ponaglenie jest warunkiem niezbędnym do prawidłowego wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność czy przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej. Brak ponaglenia czyni zatem skargę niedopuszczalną. Mając powyższe na uwadze, wobec braku ponaglenia w aktach administracyjnych, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę, uznając ją za niedopuszczalną – czyniąc to na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., o czym orzekł w pkt 1 sentencji postanowienia. W zakresie kosztów zwróconych w pkt 2 sentencji, Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1) p.p.s.a., w świetle którego sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis w przypadku pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.