VI SAB/Wa 140/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w J. na bezczynność Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji pierwszej instancji postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić C. Sp. z o.o. z siedzibą w J. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, uiszczoną tytułem wpisu od skargi. Skarżąca – C. Sp. z o.o. z siedzibą w J., złożyła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej Prezes NFZ), w rozpoznaniu dowołania od decyzji organu pierwszej instancji, tj. bezczynność w wydaniu decyzji administracyjnej. Sąd zarejestrował ową skargę w VIKO 127/13 (k. 14 akt) i przekazał według właściwości do Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej, gdyż złożonej przedwcześnie, tj. zanim akta sprawy trafiły do niego wraz z prawomocnym wyrokiem w sprawie VISA/Wa 2259/11. W piśmie z 24 czerwca 2013 r. organ poinformował Sąd, że skarżąca przed wniesieniem ww. skargi nie wezwała go do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Każde merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. 2012 r., poz. 270), zwana dalej p.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1) oraz bezczynność organów w przypadkach określonych m.in. w pkt 1 (pkt 8), tj. bezczynność w wydaniu decyzji administracyjnej. Wobec tego Sąd stwierdził, że rzeczona na wstępie skarga na bezczynność Prezesa NFZ w wydaniu żądanej przez skarżącą decyzji podlega jego kontroli. Nadto Sąd uznał, że skarga zawiera wszystkie elementy formalne wymagane dla pisma procesowego i wniósł ją uprawniony podmiot. Przechodząc do badania dopuszczalności skargi pod względem trybu i terminu jej wniesienia Sąd zauważa, że zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (...) – w rozpoznawanym przypadku przed Prezesem NFZ. W myśl § 2 powołanego artykułu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W niniejszej skardze Prezesowi NFZ zarzucana jest bezczynność w rozpoznaniu odwołania, tj. w wydaniu decyzji. Wobec tego skarżącej w tym postępowaniu służyły środki przewidziane w art. 37 § 1 k.p.a. tj. zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wskazane środki prawne, tj. zażalenie do organu wyższego stopnia lub wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa, stanowią bowiem środki zaskarżenia, w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a., a więc dopiero po ich wyczerpaniu skarżąca mogła skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego. Należy zauważyć, iż w literaturze wyraźnie przyjmuje się, że w ujęciu znowelizowanego w grudniu 2010 r. przepisu art. 37 § 1 k.p.a. wniesienie skargi na bezczynność lub na przewlekłe prowadzenie postępowania, będzie dopuszczalne po złożeniu zażalenia, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a., a w wypadku braku organu wyższego stopnia, po wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa (tak: m.in. /w:/ B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2011, wyd. IV). W tym miejscu - celem ustalenia, który z ww. środków powinna skarżąca wykorzystać, należy podnieść, że Prezes NFZ jest organem nie posiadającym nad sobą organu wyższego stopnia, do którego można by było wnieść zażalenie, zatem skarżąca przez złożeniem rzeczonej na wstępie skargi na bezczynność, winna była wezwać Prezesa NFZ do usunięcia naruszenia prawa. Jak wynika z akt sprawy – nadesłanych przez organ przy piśmie z 24 czerwca 2013 r., skarżąca przez wniesieniem skargi nie dopełniła wskazanego powyżej warunku tj. nie wezwała organu - w trybie art. 37 § 1 k.p.a., do usunięcia naruszenia prawa. W dniu kiedy złożyła skargę wniosła jedynie zażalenie do Prezesa NFZ, którego w żadnym razie nie można uznać za wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, gdyż w zażaleniu tym skarżąca domaga się zobowiązania organu pierwszej instancji do podpisania z nią umowy o udzielania świadczeń opieki zdrowotnej. Nadto Sąd stwierdza, że także pozostałej korespondencji kierowanej przez skarżąca do Prezesa NFZ nie można zakwalifikować jako wezwanie tego organu do usunięcia naruszenia prawa. Reasumując Sąd stwierdza, że skarżąca aby mogła skutecznie wnieść skargę na bezczynność Prezesa NFZ, powinna była uprzednio wezwać ten organ do usunięcia naruszenia prawa. Skoro warunku tego nie spełniła, to tym samym nie wyczerpała przysługującego jej trybu zaskarżenia w toku postępowania administracyjnego, w konsekwencji czego jej skarga podlega odrzuceniu. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd działając w oparciu o przepisy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. postanowił jak w pkt 1 sentencji. Zwracając skarżącej wpis od skargi Sąd dokonał tego zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.