VI SAB/Wa 147/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 lipca 2013 r. sprawy ze skargi K. Z. na bezczynność Ministra Gospodarki w przedmiocie powiadomienia inwestorów o zakazie prowadzenia przez A. Sp. z o.o. z siedzibą w G. działalności gospodarczej w zakresie przedsiębiorstwa składowego postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu K. Z. kwotę 100 (słownie: sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego Skarżący – K. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Gospodarki polegającą na niepodaniu do publicznej wiadomości decyzji o zakazie prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie przedsiębiorstwa składowego przez przedsiębiorcę A. Sp. z o.o. z siedzibą w G., co wynika jak skarżący wywodził z ustawy z dnia 16 listopada 2000 r. o domach składowych oraz o zmianie Kodeksu cywilnego, Kodeksu postępowania cywilnego i innych ustaw (Dz.U. z 2000 r. nr 114, poz. 1191 ze zm.). W przekazanych do Sądu przez Ministra Gospodarki aktach sprawy znajduje się decyzja z dnia [...] czerwca 2010 r. wydana przez Ministra Gospodarski na podstawie art. 71 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2007 r. nr 155, poz. 1095 ze zm.) zakazująca spółce A. Sp. z o.o. z siedzibą w G. prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie przedsiębiorstwa składowego, utrzymana w mocy decyzją powołanego organu z dnia [...] lipca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej jako "p.p.s.a." - skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 § 2 p.p.s.a. należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przepis art. 52 § 1 p.p.s.a. dopuszcza wniesienie skargi do sądu administracyjnego "po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie". Przepis ten określa związek, sekwencję między postępowaniami administracyjnymi, w których podejmowane są akty lub czynności, które mogą być zaskarżone do sądu administracyjnego, a postępowaniem sądowoadministracyjnym, i wyraża zasadę, że postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, a więc nie może zostać wszczęte, dopóki to postępowanie się toczy, jak również zasadę, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać uruchomione, jeżeli nie zostały wykorzystane środki weryfikacji kwestionowanych aktów i czynności dostępne podmiotowi, który chce uruchomić postępowanie sądowoadministracyjne, w postępowaniu administracyjnym (por. T. Woś "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wyd. LexisNexis, Warszawa, 2011 r., str. 341-342). W odniesieniu do skarg na bezczynność - skarżący obowiązany jest przed wniesieniem skargi wyczerpać środek prawny przewidziany w art. 37 K.p.a. Przepis art. 37 § 1 K.p.a. w brzmieniu obowiązującym od dnia 11 kwietnia 2011 r. przewiduje, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W świetle art. 37 § 1 K.p.a. wniesienie skargi na bezczynność lub na przewlekłe prowadzenie postępowania będzie dopuszczalne po uprzednim złożeniu zażalenia, o którym mowa w art. 37 § 1 K.p.a., a w wypadku braku organu wyższego stopnia - po uprzednim wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa (tak: A. Kabat, Komentarz do art. 52 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, opubl. LEX, 2011). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Ministra Gospodarki, w stosunku do którego brak organu wyższego stopnia, co oznacza, że warunkiem wniesieniem skargi jest uprzednie wezwanie Ministra do usunięcia naruszenia prawa. Z akt sprawy nie wynika, by skarżący dochował wymogu określonego w art. 37 § 1 K.p.a., co czyni niniejszą skargę niedopuszczalną. Stosownie do treści przepisu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 58 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. O kosztach Sąd postanowił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a