VI SAB/Wa 15/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. Sp. z o.o. z siedzibą w R. na przewlekłość Komisji Nadzoru Finansowego w sprawie z wniosku o przeprowadzenie postępowania kontrolnego w ramach przepisów ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym postanawia odrzucić skargę Pismem z 27 stycznia 2016 r. D. Sp. z o.o. z siedzibą w R. (dalej skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie przez Komisje Nadzoru Finansowego postępowania administracyjnego z wniosku strony o przeprowadzenie postępowania kontrolnego wobec F. SA z siedzibą K. (dalej F.), celem ustalenia czy podejmowane przez ww. podmiot działania nie naruszają przepisów prawa lub zasad uczciwego obrotu. W treści wniosku skarżąca domagała się nakazania F. zaprzestania działań sprzecznych z przepisami prawa lub zasadami uczciwego obrotu (art. 227 a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 157 ze zm.); zastosowania wobec F. sankcji określonych w art. 228 ust. 1 pkt. 1 ww. ustawy; nakazania F. zmiany statutu w razie stwierdzenia, że statut ten zawiera postanowienia niezgodne z przepisami ustawy (art. 228 ust. 2a ww. ustawy). Ponadto w treści skargi wniosła o wymierzenie organowi grzywny w oparciu o art. 149 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.). W wykonaniu zarządzenia z 13 kwietnia 2016 r., przy piśmie z 22 kwietnia 2016 r. Sąd zobowiązał skarżącą do złożenia dowodu na okoliczność tego, że przed złożeniem skargi na przewlekłość postępowania wezwano organ do usunięcia naruszenia prawa. Jako podstawę wezwania wskazano art. 57 § 1 pkt. 4 w zw. z art. 58 § 1 pkt. 3 p.p.s.a.) Pismem z 29 kwietnia 2016 r. pełnomocnik skarżącej, odnosząc się do wezwania Sądu wskazał, iż wynikający z treści art. 57 § 1 pkt. 4 p.p.s.a. wymóg formalny skargi dotyczy przypadków określonych w art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a. Nie dotyczy natomiast sytuacji bezczynności czy przewlekłości w procedowaniu danego organu. Jednocześnie pełnomocnik skarżącej podkreśli, iż w jego ocenie w świetle obowiązujących przepisów wymogiem formalnym skargi na bezczynność czy przewlekłe prowadzenie postępowania nie jest uprzednie wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt. 8 p.p.s.a., skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść do sądu administracyjnego, w przypadkach określonych w pkt 1-4a powołanego przepisu. Przed badaniem merytorycznej zasadności wniesionej skargi obowiązkiem Sądu jest sprawdzenie jej wymogów formalnych. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a, skargę (w tym także skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na przewlekłość postępowania, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 k.p.a. Stosownie do tego przepisu na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Z treści cytowanych przepisów wynika, iż uprzednie złożenie zażalenia lub wezwanie do usunięcia naruszenia prawa stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Z akt sądowych, ani z akt administracyjnych nie wynika, aby skarżąca przed złożeniem skargi wzywała organ do usunięcia naruszenia prawa. Odnosząc się do stanowiska pełnomocnika skarżącej zwartego w treści pisma z 29 kwietnia 2016 r., Sąd stwierdza, iż skierowane do strony wezwanie z 22 kwietnia 2016 r. zawierało w swej treści błędnie wskazaną podstawę prawną. Powyższe pozwalało przyjąć, iż Sąd zakwalifikował sprawę jako skargę na przewlekłość postępowania w sprawach wymienionych w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a., a to natomiast dawało pełnomocnikowi prawo do twierdzenia, iż skarżenie bezczynności w ww. sprawach nie wymaga od strony skarżącej wyczerpania jakiegokolwiek środka prawnego (w tym wezwania do usunięcia naruszenia prawa). Wskazane stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie i doktrynie (v. Brzozowski Piotr - Glosa krytyczna do postanowienia WSA z 18 stycznia 2010 r., II SAB/Ol 68/10 - Glosa 2010/3/119-123), tym niemniej nie znajduje zastosowania na gruncie niniejszej sprawy. Jak wynika z akt sprawy we wniosku z 6 marca 2015 r. skarżąca domagała się wszczęcia przez Komisję Nadzoru Finansowego postępowania kontrolnego w trybie art. 26 i nast. ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o nadzorze nad rynkiem kapitałowym (Dz. U. z 2014 r., poz. 1537 ze zm.). Stosownie do treści art. 11 ust. 1 i 5 ustawy z 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1149) Komisja w zakresie swej właściwości wydaje decyzje administracyjne, określone w przepisach odrębnych, natomiast do postępowania Komisji i przed Komisją stosuje się przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Powyższe nakazuje zastosować w niniejszej sprawie procedurę zaskarżenia przewlekłości postępowania organów jaka obowiązuje w indywidualnej sprawie administracyjnej, kończącej się wydaniem decyzji administracyjnej, a więc sprawy o jakiej mowa w art. 1 pkt. 1 k.p.a. Uwzględniają powyższe, na gruncie niniejszej sprawy, zaniechanie przez skarżącą przed wniesieniem skargi wezwania do usunięcia naruszenia prawa skutkowało odrzuceniem skargi na przewlekłość postępowania na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 52 § 1 p.p.s.a. Wobec powyższego orzeczono, jak w sentencji