VI SAB/Wa 177/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. Z. na działalność Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w zakresie przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie rozpoznania wniosków o zmianę pozwolenia radiowego postanawia odrzucić skargę. Skarżący – W. Z., pismem z dnia 17 września 2013 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (cytowanego dalej jako "Prezes UKE", "organ") w zakresie rozpoznania wniosków o zmianę pozwolenia radiowego i powiązał z tym bezzasadne, w jego ocenie, przedłużanie postępowań wszczętych tymi wnioskami. Skarżący wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania oraz ukaranie Prezesa UKE karą grzywny. Zarzucanej bezczynności i przewlekłości postępowania towarzyszył następujący stan faktyczny. Skarżący posiada pozwolenia radiowe: nr [...] z dnia [...] października 2006 r. i nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. na używanie radiowych urządzeń nadawczych lub nadawczo-odbiorczych w służbie radiokomunikacji amatorskiej. Jak wynika z akt sprawy, skarżący wnioskami z dnia [...] września 2013 r. zwrócił się do Prezesa UKE o zmianę ww. pozwoleń radiowych, w części dotyczącej lokalizacji i dokonanie zmiany określonych w pozwoleniach lokalizacji na lokalizację "terytorium Polski". Pismem z dnia [...] października 2013 r., odebranym przez skarżącego w dniu [...] października 2013 r., zawiadomiono skarżącego o przesunięciu terminu zakończenia postępowań toczących się z jego wniosków o wydanie decyzji zmieniających ww. pozwolenia radiowe. Jednocześnie organ poinformował, że dotychczasowe nierozpatrzenie przedmiotowych wniosków w terminie określonym w art. 35 Kodeksu postępowania administracyjnego spowodowane jest koniecznością pozyskania dodatkowych opinii prawnych, dotyczących możliwości użytkowania stacji zgodnie z wnioskami. Udzielono informacji, że wspomniane wnioski zostaną załatwione w terminie do [...] października 2013 r. W dniu [...] października 2013 r. skarżącemu, na jego ustny wniosek, zostały udostępnione akta spraw (prowadzone pod nr [...] i nr [...]), które zawierały dwa wnioski o zmianę decyzji Prezesa UKE oraz zawiadomienie o przesunięciu terminu zakończenia obydwu postępowań. Fakt udostępnienia akt został odnotowany w sporządzonej na tę okoliczność notatce służbowej. Pismem z dnia [...] października 2013 r., odebranym przez skarżącego w dniu [...] października 2013 r., Prezes UKE zawiadomił skarżącego o przesunięciu terminu zakończenia postępowań na dzień [...] listopada 2013 r. Z kolei [...] października 2013 r. organ przesłał do skarżącego zawiadomienie o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Skarżący w dniu [...] października 2013 r. kwitował odbiór powyższego zawiadomienia. W odpowiedzi na skargę Prezes UKE podał, że w niniejszej sprawie były podejmowane czynności, co wyklucza bezczynność organu. Prezes UKE, odnosząc się do zarzutu bezczynności i celowej przewlekłości postępowań, uznał ten zarzut za bezpodstawny, wskazując, że skarżącemu były przesyłane informacje o przesunięciu terminu załatwienia spraw oraz o przysługujących mu prawach i obowiązkach, zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Nadto organ uznał, że na tle niniejszej sprawy nie ma możliwości wymierzenia organowi grzywny oraz zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów postępowania, o co wnioskował skarżący. Mając powyższe na uwadze Prezes UKE wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków odwoławczych należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 powołanej wyżej ustawy). Dopiero wskutek złożenia przysługującego stronie środka odwoławczego uzyskuje ona prawo zaskarżenia do sądu administracyjnego rozstrzygnięcia wydanego po jego rozpatrzeniu (p. T. Woś "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wyd. LexisNexis, Warszawa, 2005 r., str. 239). W przypadku skargi na bezczynność organu koniecznym jest uprzednie wyczerpanie trybu postępowania uregulowanego w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej jako "Kpa."). Przepis ten w brzmieniu obowiązującym od dnia 11 kwietnia 2011 r., przewiduje, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Na gruncie niniejszej sprawy istotnym jest, iż w stosunku do Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej brak jest w postępowaniu administracyjnym organu administracji publicznej wyższego stopnia. Oznacza to, że stosownie do art. 37 Kpa. skarżący przed wniesieniem do sądu administracyjnego skargi na bezczynność (przewlekłość) Prezesa UKE zobowiązany był wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa. Wystosowanie do organu takiego wezwania stanowiło bowiem w niniejszej sprawie przesłankę dopuszczalności skargi, o której mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, skarżący – W. Z., wniósł skargę na przewlekłość działania Prezesa UKE do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie bez uprzedniego wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Powyższy fakt potwierdził organ w piśmie z dnia 21 stycznia 2014 r. skierowanym do Sądu w odpowiedzi na pytanie, czy skarżący złożył wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Niezłożenie wezwania do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 § 1 Kpa. czyni niedopuszczalną skargę do sądu administracyjnego wobec czego podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Jednocześnie podkreślić należy, iż wniosek skarżącego o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania oraz wymierzenie organowi grzywny nie może rodzić skutków prawnych. Mógłby on bowiem mieć miejsce tylko wówczas, gdyby skarga okazała się dopuszczalną i nie zawierała braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (podobnie: postanowienie NSA z dnia 3 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 1829/07). Mając powyższe na względzie, Sąd, na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.