VI SAB/Wa 181/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędzia WSA Marzena Milewska - Karczewska Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2014 r. sprawy ze skargi D. P. na bezczynność Krajowej Rady Biegłych Rewidentów w przedmiocie wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie administracyjne w sprawie skreślenia z rejestru biegłych rewidentów postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego. Skargą z dnia [...] listopada 2013 r. D. P. (skarżący) wniósł o zobowiązanie Krajowej Rady Biegłych Rewidentów (dalej cyt. "do wydania decyzji lub postanowienia kończącego sprawę w części"). Wskazał na następujące okoliczności, jego zdaniem uzasadniające pogląd o bezczynności Krajowej Rady Biegłych Rewidentów w przedmiocie wydania decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie administracyjne. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r. KRBR wszczęła postępowanie w przedmiocie skreślenia skarżącego z rejestru biegłych rewidentów, przy czym jako podstawę prawną wskazano art. 11 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 7 maja 2009 r. o biegłych rewidentach (Dz. U Nr 77, poz. 649). Następnie, uchwałą z dnia [...] października 2010 r. Rada skreśliła skarżącego z rejestru biegłych rewidentów, przy czym jako podstawę prawną wskazano wyłącznie przepis art. 11 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 maja 2009 r. o biegłych rewidentach. Jak wynika z uzasadnienia ww. uchwały, przyczyną powyżej opisanego stanu rzeczy był fakt, iż skazanie za przestępstwo umyślne z art. 270 par. 1 kk, które dało asumpt do wszczęcia przedmiotowego postępowania, uległo zatarciu z dniem [...] sierpnia 2010 r. w myśl art. 107 par. 5 kk. Odpadła zatem przesłanka z art. art. 11 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 7 maja 2009 r. o biegłych rewidentach, pozostała jednak aktualna przesłanka braku nieposzlakowanej opinii, o której mowa w drugiej z powołanych w postanowieniu o wszczęciu postępowania podstaw, czyli art. 11 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 maja 2009 r. o biegłych rewidentach. Pismem z dnia [...] listopada 2010 r. skarżący złożył wniosek o uzupełnienie decyzji (uchwały) KRBR z dnia [...] października 2010 r. poprzez odniesienie się do pominiętej w rozstrzygnięciu podstawy wskazanej w postanowieniu o wszczęciu postępowania, t.j. art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 7 maja 2009 r. o biegłych rewidentach i uzupełnienie osnowy poprzez dodanie po słowach "orzeka o skreśleniu D. P. z rejestru biegłych rewidentów w związku ze spełnieniem warunku z art. 11 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 maja 2009 r. o biegłych rewidentach" słów: "oraz o nieskreśleniu D. P. z rejestru biegłych rewidentów w związku z niespełnieniem warunku z art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 7 maja 2009 r. o biegłych rewidentach". Krajowa Rada Biegłych Rewdentów postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r. odmówiła uzupełnienia decyzji (uchwały) w ww. sposób. Pismem z dnia [...] października 2013 r. skarżący złożył do Komisji Nadzoru Audytowego zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Zdaniem skarżącego w ww. uchwale Krajowej Rady Biegłych Rewidentów z dnia [...] października 2010 r. organ nie odniósł się do wskazanej w postanowieniu wszczynającym postępowanie przesłanki z art. art. 11 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 7 maja 2009 r. o biegłych rewidentach, a tym samym pozostaje w bezczynności. W jego ocenie organ zobowiązany jest do wydania decyzji administracyjnej (częściowej, uzupełniającej) o umorzeniu postępowania administracyjnego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 11 ust. 1 pkt 3 ustawy o biegłych rewidentach w związku z art. 5 ust. 2 pkt 3 tej ustawy. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej nieuwzględnienie, wskazując, iż brak jest podstawy prawnej dla organu do działania w oczekiwany przez skarżącego sposób. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zakres kognicji sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Zaznaczyć przy tym należy, iż skarga na bezczynność organu dopuszczalna jest tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (patrz: Andrzej Kabat "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz" Wydawnictwo Wolters Kluwer Polska, Warszawa, 2006 r., str. 30). Tym samym nie każda sprawa dotycząca bezczynności organu administracji publicznej podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny. Wskazać należy, że bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wtedy, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - pomimo mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. Dotyczy to zarówno sytuacji, gdy decyzja lub postanowienie nie zostały podjęte w pierwszej instancji, jak i w przypadku, gdy w obowiązującym terminie nie zostały wydane przez organ drugiej instancji, jeżeli w odniesieniu do danego aktu istnieje możliwość uruchomienia toku instancji. Podkreślić należy, że z faktem wydania decyzji posiadającej przymiot ostateczności (art. 16 k.p.a.) wiążą się określone następstwa procesowe. Zasada ogólna trwałości decyzji ostatecznych ma bowiem podstawowe znaczenie dla stabilizacji, opartych na decyzji, skutków prawnych. Ostateczność decyzji oznacza, że decyzja taka nie może zostać zakwestionowana za pomocą zwykłych środków zaskarżenia. Przyjmuje się, że decyzja ostateczna jest prawidłowa, a wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego może nastąpić wyłącznie w jednym z trybów nadzwyczajnych lub w wyniku wniesienia skargi do sądu administracyjnego (vide: postanowienie WSA w Warszawie z dnia 8 lipca 2008 r. sygn. akt V SAB/Wa 4/08). W sytuacji, gdy wniesiona do Sądu skarga na bezczynność dotyczy sprawy administracyjnej ostatecznie zakończonej, w której brak jest podstaw prawnych żądania jakichkolwiek czynności ze strony organu, Sąd skargę odrzuca. Z taką sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Skoro w wyniku podjętych przez Komisję Nadzoru Audytowego decyzji administracyjnych z dnia [...] listopada 2013 r. (vide: decyzja nr [...] i decyzja nr [...]), przymiot decyzji ostatecznej uzyskała uchwała Krajowej Rady Biegłych Rewidentów z dnia [...] października 2010 r., nr [...], na podstawie której organ ten skreślił skarżącego D. P. z rejestru biegłych rewidentów, zaś wniosek skarżącego o uzupełnienie został prawidłowo w sensie proceduralnym rozstrzygnięty, to należy stwierdzić iż skarga na bezczynność organu w przedmiocie wydania decyzji administracyjnej (częściowej, uzupełniającej) o umorzeniu postępowania administracyjnego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 11 ust. 1 pkt 3 ustawy o biegłych rewidentach w związku z art. 5 ust. 2 pkt 3 tej ustawy, podlega odrzuceniu. Podnieść należy, że w świetle art. 11 ust. 1 pkt 3 ustawy o biegłych rewidentach Krajowa Rada Biegłych Rewidentów podejmuje uchwałę o skreśleniu biegłego rewidenta z rejestru w przypadku niespełnienia któregokolwiek z warunków, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 1 -3. Tym samym w sytuacji niespełnienia jakiegokolwiek z warunków, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 1-3, organ skreśla biegłego rewidenta z rejestru. W ocenie Sądu w świetle obowiązujących przepisów prawa, w tym Kodeksu postępowania administracyjnego i ustawy o biegłych rewidentach, organ, pomimo wskazania w piśmie zawiadamiającym skarżącego o wszczęciu postępowania zaistnienie przesłanki z art. 5 ust. 2 pkt 3, nie był zobligowany do wydawania dodatkowego orzeczenia wskazującego "odpadnięcie" tej przesłanki, w tym wydania decyzji o umorzeniu postępowania w tym zakresie. W związku z powyższym nie rodził się po stronie organu obowiązek wydania aktu, o którym mowa w 3 § 2 pkt 1-4 i 4a p.p.s.a., a tym samym, wobec wyczerpania drogi dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego, brak było podstawy prawnej do działania organu. Podkreślić należy, że w przypadku gdy wydanie przez organ decyzji nastąpiło po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego (a nie jak w przedmiotowej sprawie przed wniesieniem skargi do sądu), postępowanie sądowoadministracyjne jako bezprzedmiotowe podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (vide: postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1360/12). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych aniżeli wymienionych w pkt 1 - 5 przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 232 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.