VI SAB/Wa 19/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. B. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie rozpoznania pisma postanawia odrzucić skargę W. B. pismem z dnia [...] października 2008 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie rozpoznania pisma. Do skargi załączył pismo z dnia [...] września 2008 r., stanowiące zażalenia na zarządzenie Sądu Rejonowego w O. z [...] września 2008 r. oraz wezwanie tego sądu z dnia [...] września 2008 r. w sprawie o zapłatę, a także skargę z [...] stycznia 2007 r. na postanowienie sądu z dnia [...] grudnia 2006 r. w sprawie o sygn. [...]. W odpowiedzi na skargę organ podkreślił, że jak wynika ze zgromadzonych w sprawie dokumentów, podłożem skarg i wniosków W. B. jest postanowienie Prokuratury Rejonowej w O. z dnia [...] października 2006 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie niedopełnienia obowiązków przez sędziów Sądu Rejonowego w O. przy rozpoznawaniu spraw cywilnych. Ponadto organ zauważył, że udzielił odpowiedzi na składane pisma skarżącego, a w związku z tym nie można mu przypisać bezczynności w tym zakresie. Uznając sądy administracyjne za niewłaściwe do sprawowania kontroli nad działalnością prokuratury, jak i kontroli postępowań w sprawach skarg i wniosków, wniósł o odrzucenie skargi. Dodatkowo w postanowieniu z dnia 19 grudnia 2008 r. WSA w Krakowie wskazał, że skarga niniejsza dotyczy Ministra Sprawiedliwości, którego siedziba znajduje się w Warszawie, a w związku z tym zgodnie z § 1 pkt 13 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652 z późn. zm.), właściwym do jej rozpoznania będzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.; dalej także p.p.s.a) prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne). W myśl art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. określającym właściwość rzeczową sądów administracyjnych, sądy wykonując kontrolę działalności administracji publicznej orzekają w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Oznacza to, że na drodze sądowoadministracyjnej można domagać się badania legalności aktów bądź czynności będących przejawem działania organów administracji publicznej. W niniejszej sprawie organ, zajmując stanowisko wobec wniosków skarżącego, pismami [...] lipca 2008 r. i [...] września 2008 r. ustosunkował się do zawartych w nich kwestii. Poinformował m. in. o braku podstaw do podjęcia przez organ postępowania zakończonego wydaniem orzeczenia Prokuratury Rejonowej w O. z dnia [...] października 2006 r., sygn. [...] i wskazał, że jedyną możliwość takiego podjęcia stwarza właściwej prokuraturze ujawnienie nieznanych dotąd faktów i dowodów. Poczynione przez organ administracji publicznej działania nosiły cechy wyłącznie informacyjne i dalekie były od zaliczenia ich do aktów lub czynności określonych treścią przepisu art. 3 § 2 p.p.s.a., które mogłyby zostać poddane kontroli sądu administracyjnego. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i przekazanej według właściwości do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie skarżący – W. B. zarzut bezczynności wywiódł z faktu, iż jego korespondencja nie została rozpoznana w oczekiwany przez niego sposób zarówno przez organy wydające stosowne orzeczenia w I instancji, jak i organy wyższego szczebla uprawnione do sprawowania nadzoru instancyjnego i służbowego. Należy zwrócić uwagę, że skarżący stawiając Ministrowi Sprawiedliwości zarzut bezczynności, nie wskazał na konkretny akt lub czynności, których niepodjęcie mogło stanowić uzasadnioną podstawę wniesienia owej skargi. Istotą skargi na bezczynność organu jest bowiem brak działania właściwego organu administracji i niewydanie decyzji administracyjnych i postanowień oraz innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej odnoszących się do obowiązków i uprawnień znajdujących źródło w obowiązującym prawie. Sąd w oparciu o stan faktyczny niniejszej sprawy oraz załączone dokumenty stoi na stanowisku, że sformułowane przez skarżącego w skardze na bezczynność zarzuty dotyczą przejawów działania administracji publicznej nie mieszczących się w zakresie aktów lub czynności podlegających kontroli sądu administracyjnego. Skarżący kierował je bowiem wobec każdej podjętej przez odpowiednie organy czynności, zaprzeczając im, nie przyjmował udzielanych odpowiedzi oraz zajmowanych stanowisk. Na marginesie warto zauważyć, że jak wynika ze zgromadzonych w rozpatrywanej sprawie dokumentów, organ w należyty sposób udzielał skarżącemu odpowiedzi na składane przez niego wnioski i zapytania, mając na uwadze zasady i tryb postępowania w sprawach skarg i wniosków uregulowane w Dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Stosownie do treści art. 3 § 2 p.p.s.a. wnoszenie skarg dotyczących działalności organów administracji publicznej dopuszczalne jest wyłącznie w sprawach, w których wydają one rozstrzygnięcia w postępowaniu administracyjnym w sprawach szczegółowo wymienionych w pkt 1 – 4a powołanego przepisu. Skargę na bezczynność, stosownie do pkt 8 cyt. artykułu, można wnieść w sprawach podlegających załatwieniu w trybie postępowania administracyjnego. Musi ona również dotyczyć aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, co otwiera drogę kontroli dokonywanej przez sądy administracyjne w zakresie ich właściwości. Skarżący zarzuca bezczynność wbrew dyspozycji art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., bowiem nie precyzuje aktu bądź czynności będącej przejawem działania organu administracji publicznej, określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a. Jeżeli zatem skarżący nie zidentyfikował aktu lub czynności, którą podjąć miał Minister Sprawiedliwości, skargę na bezczynność na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w bliżej nieokreślonej sprawie należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 jako niedopuszczalną.