VI SAB/Wa 19/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi K. Z. na bezczynność Ministra Gospodarki w przedmiocie powiadomienia inwestorów o zakazie prowadzenia przez A. Sp. z o.o. z siedzibą w G. działalności gospodarczej w zakresie przedsiębiorstwa składowego postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu K. Z. kwotę 100 (słownie: sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. Skarżący – K. Z. - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Gospodarki polegającą na niepodaniu do publicznej wiadomości decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] zakazującej prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie przedsiębiorstwa składowego przez przedsiębiorcę A. Sp. z o.o. z siedzibą w G. Skarżący podniósł, iż obowiązek organu dotyczący podania do publicznej wiadomości decyzji o zakazie prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie przedsiębiorstwa składowego wynika z art. 16 ust. 5 ustawy z dnia 16 listopada 2000 r. o domach składowych oraz o zmianie Kodeksu Cywilnego, Kodeksu postępowania cywilnego i innych ustaw (Dz. U. Nr 114, poz. 1191 ze zm.). Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej nieuwzględnienie, wskazując, że po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem spółce A. zakazu prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie przedsiębiorstwa składowego podjęto natychmiastowe kroki zmierzające do poinformowania odpowiednich organów i podmiotów o stwierdzonym naruszeniu przez spółkę prawa w trakcie postepowania rejestrowego oraz o wydanym zakazie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zakres kognicji sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Zaznaczyć przy tym należy, iż skarga na bezczynność organu dopuszczalna jest tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (patrz: Andrzej Kabat "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz" Wydawnictwo Wolters Kluwer Polska, Warszawa, 2006 r., str. 30). Tym samym nie każda sprawa dotycząca bezczynności organu administracji publicznej podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny. W przedmiotowej sprawie wskazać należy, że Minister Gospodarki decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 71 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007 r. nr 155, poz. 1095 ze zm.) zakazał A. Sp. z o.o. z siedzibą w G. prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie przedsiębiorstwa składowego. W decyzji wskazano, że przedsiębiorca A. Sp. z o.o. złożył wniosek o wpis do przedsiębiorstw składowych. W dniu [...] stycznia 2010 r. Minister Gospodarki wpisał do rejestru przedsiębiorstw składowych dom składowy prowadzony przez A. Sp. z o.o. W dniu [...] maja 2010 r. organ wystąpił do Krajowego Rejestru Karnego z zapytaniem o udzielenie informacji o osobie Prezesa ww. spółki, który w jej imieniu złożył wniosek o wpis przedsiębiorstwa składowego. Uzyskano informację o wielokrotnym skazaniu ww. osoby prawomocnymi wyrokami za przestępstwa przeciwko mieniu, przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów oraz przestępstwa przeciwko obrotowi publicznemu. Organ wskazał, że w myśl art. 3 ust. 3 ww. ustawy o domach składowych oraz o zmianie Kodeksu Cywilnego, Kodeksu postępowania cywilnego i innych ustaw działalnością przedsiębiorcy mogą kierować osoby, które nie są skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwo m.in. przeciwko wiarygodności dokumentów, mieniu, obrotowi publicznemu. Dlatego na postawie art. 71 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007 r. nr 155, poz. 1095 ze zm.), w myśl którego organ prowadzący rejestr działalności regulowanej wydaje decyzję o zakazie wykonywania przez przedsiębiorcę działalności objętej wpisem, gdy przedsiębiorca złożył oświadczenie, o którym mowa w art. 65 tej ustawy, niezgodne ze stanem faktycznym, zakazano ww. spółce prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie przedsiębiorstwa składowego. A. Sp. z o.o. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem ww. decyzji. Minister Gospodarki decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy ww. decyzję z dnia [...] czerwca 2010 r. Skarżący K. Z. pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. Organ pismem z dnia [...] września 2013 r. udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie. Skarżący wniósł skargę na bezczynność Ministra Gospodarki polegającą na niepodaniu do publicznej wiadomości decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] czerwca 2010 r., podnosząc, iż obowiązek organu dotyczący podania do publicznej wiadomości decyzji o zakazie prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie przedsiębiorstwa składowego wynika z art. 16 ust. 5 ustawy z dnia 16 listopada 2000 r. o domach składowych oraz o zmianie Kodeksu Cywilnego, Kodeksu postępowania cywilnego i innych ustaw. Wskazać należy, iż w myśl powoływanego przez skarżącego art. 16 ustawy z dnia 16 listopada 2000 r. o domach składowych oraz o zmianie Kodeksu Cywilnego, Kodeksu postępowania cywilnego i innych ustaw (która utraciła moc w dniu 1 lipca 2011 r.) w przypadku, gdy dom składowy narusza przepisy prawa, przekracza zakres działalności określonej we wpisie do rejestru, nie przestrzega zasad uczciwego obrotu lub narusza interesy składających, właściwy minister może podjąć decyzję o nałożeniu kary pieniężnej do wysokości 100.000 zł, mając na uwadze stopień zagrożenia bezpieczeństwa obrotu (ust. 1). W przypadku gdy dom składowy, pomimo nałożenia kary na podstawie ust. 1, nadal narusza przepisy prawa, przekracza zakres działalności określonej we wpisie do rejestru, nie przestrzega zasad uczciwego obrotu lub narusza interesy składających, właściwy minister podejmuje decyzję o zakazie wykonywania przez dom składowy działalności objętej wpisem do rejestru (ust. 2). Właściwy minister może podjąć decyzję o zakazie wykonywania przez dom składowy działalności objętej wpisem do rejestru w każdym przypadku, gdy naruszenie prawa przez dom składowy jest wynikiem działania osób kierujących działalnością przedsiębiorstwa składowego wyczerpującego znamiona przestępstwa przeciwko mieniu, obrotowi gospodarczemu lub przestępstwa określonego przepisami ustawy (ust. 3). Decyzje, o których mowa w ust. 1-3, podlegają ogłoszeniu w Monitorze Sądowym i Gospodarczym na koszt domu składowego. Właściwy minister może nakazać podanie decyzji do publicznej wiadomości, w sposób zwyczajowo przyjęty na terenie objętym działaniem domu składowego, obciążając dom składowy kosztami tego ogłoszenia. (ust. 5). Jednakże wydane prze Ministra Gospodarki decyzje z dnia [...] czerwca 2010 r. i [...] lipca 2010 r., zakazujące A. Sp. z o.o. z siedzibą w G. prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie przedsiębiorstwa składowego, zostały wydane na podstawie przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (art. 65, art. 71 ust. 1 pkt 1 tej ustawy), a zakaz prowadzenia działalności wynika ze złożenia przez przedsiębiorcę j niezgodnego ze stanem faktycznym oświadczenia o spełnieniu warunków wymaganych do wykonywania działalności w chwili złożenia wniosku o wpis do rejestru działalności regulowane, a zatem związany był z postępowaniem rejestrowym. Tymczasem sankcje wskazane w art. 16 ust. 1-3 ustawy z dnia 16 listopada 2000 r. o domach składowych oraz o zmianie Kodeksu Cywilnego, Kodeksu postępowania cywilnego i innych ustaw, dotyczą naruszeń prawa, do których doszło podczas działalności domów składowych. Należy podkreślić, iż przepis art. 16 ww. ustawy nie był podstawą wydania przez Ministra Gospodarki ww. decyzji. Tym samym szczególny tryb ogłoszenia decyzji, o którym mowa w art. 16 ust. 5 ww. ustawy, nie miał zastosowania do przedmiotowych decyzji Ministra Gospodarki. W ocenie Sądu w świetle ww. przepisów prawa, organ nie był zobligowany do ogłoszenia przedmiotowych decyzji Ministra Gospodarki w trybie art. 16 ust. 5 ustawy z dnia 16 listopada 2000 r. o domach składowych oraz o zmianie Kodeksu Cywilnego, Kodeksu postępowania cywilnego i innych ustaw. W związku z powyższym nie rodził się po stronie organu obowiązek dokonania jakiejkolwiek czynności, o której mowa w 3 § 2 pkt 1-4 i 4a p.p.s.a. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych aniżeli wymienionych w pkt 1 – 5 przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 232 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.