VI SAB/Wa 2/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym ze skargi W. Sp. z o. o. z siedzibą w K. na bezczynność Urzędu Patentowego RP w zakresie nierozpoznania w pełnym zakresie wniosku o dopuszczenie dowodu postanawia: odrzucić skargę Skarżąca spółka, W. Sp. z o. o. z siedzibą w K., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Urzędu Patentowego RP (dalej też jako organ) w zakresie nierozpoznania w pełnym zakresie wniosku o dopuszczenie dowodu. W uzasadnieniu skarżąca spółka wskazała, że w dniu [...] maja 2010 r. złożyła wniosek dowodowy – o dopuszczenie m.in. dowodu z akt sprawy karnej toczącej się przed Sądem Rejonowym dla [...] sygn. akt [...] – pisma procesowego oskarżyciela posiłkowego z dnia [...] marca 2006 r. oraz o dołączenie do akt sprawy dowodów z akt zgłoszeniowych [...]. Wobec wydania przez organ w dniu [...] sierpnia 2011 r. postanowienia o dopuszczeniu dowodu z pisma procesowego oskarżyciela posiłkowego z dnia [...] marca 2006 r. wraz z załącznikami oraz dokumentów z akt zgłoszeniowych, skarżąca spółka podniosła, iż jej wniosek dowodowy z dnia [...] maja 2010 r. miał szerszy zakres i nie dotyczył tylko ww. pisma ze sprawy karnej. W ocenie Urzędu Patentowego RP wyrażonej w odpowiedzi na skargę, nie zasługuje ona na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. Zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej w dalszej części jako p.p.s.a, zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inne akty lub czynności niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W orzecznictwie sądów administracyjnych i w doktrynie przyjmuje się, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył tego postępowania wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie, jest bezczynność organu w przedmiocie nierozpoznania w pełnym zakresie wniosku o dopuszczenie dowodu złożonego przez stronę skarżącą w toku postępowania przed Urzędem Patentowym RP. W doktrynie jest niesporne i wynika to wprost z treści art. 77 § 2 k.p.a., że dopuszczenie środka dowodowego następuje w formie postanowienia (por. B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz" Wyd. C.H.Beck, Warszawa 2003 r., s. 388; M. Jaśkowska, A. Wróbel "Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz" Zakamycze 2005 r., s. 496-497). Postanowienie w sprawie przeprowadzenia dowodu jest postanowieniem w rozumieniu art. 123 k.p.a. Zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. na postanowienia wydane w toku postępowania administracyjnego stronie służy zażalenie tylko wtedy, gdy kodeks (k.p.a.) tak stanowi. Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje możliwości zaskarżenia zażaleniem postanowienia dowodowego. Postanowienie dowodowe jest więc niezaskarżalne. Postanowienie niezaskarżalne, zgodnie z art. 124 § 2 k.p.a., nie musi zawierać uzasadnienia faktycznego i prawnego. Jak wynika z powołanych uregulowań wydawanie postanowień niezaskarżalnych jest odformalizowane. Postanowienia dowodowe mogą być kwestionowane łącznie z decyzją w odwołaniu (odpowiednio wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) (vide: B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Warszawa 2004 str. 396). Z tego też względu, również bezczynność organu w zakresie nierozpatrzenia w pełnym zakresie wniosku dowodowego nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej. Skarga na bezczynność jest bowiem dopuszczalna wówczas, gdy organ, na gruncie obowiązujących przepisów jest obowiązany do wydania jednego z aktów, o których mowa w art. 3 § 1 pkt 1-4a p.p.s.a. lub gdy przepis szczególny przewiduje sądową kontrolę (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.