VI SAB/Wa 2/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. na bezczynność Komisji Nadzoru Finansowego w sprawie potwierdzenia ważności zezwolenia na wykonywanie działalności agenta ubezpieczeniowego postanawia - odrzucić skargę - Pismem z dnia 9 grudnia 2013 r. A. P. wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na cyt. "na bezczynność w postępowaniu administracyjnym Komisji Nadzoru Finansowego Komisji Nadzoru Finansowego w W. w odpowiedzi na wniosek A. P. z dnia [...].11.2013 r. w sprawie wydania decyzji stwierdzającej, że zezwolenie nr [...] wydane przez Państwowy Urząd Nadzoru Ubezpieczeniowego na wykonywanie czynności agenta ubezpieczeniowego, z dnia [...] listopada 1997 r., dla wnioskodawcy A. P. jest ważne a także, że jest jedynym dokumentem upoważniającym do wykonywania czynności agenta ubezpieczeniowego w dowolnym zakładzie ubezpieczeń i inicjowania takiej współpracy w dowolnym czasie, bez potrzeby uzyskiwania innych wpisów do rejestru agentów ubezpieczeniowych, z koniecznej inicjatywy zakładu ubezpieczeń. Gdyby organ stwierdzał inaczej, miał wydać decyzję o braku ważności od określonej daty przedmiotowego zezwolenia nr [...] wydanego przez Państwowy Urząd Nadzoru Ubezpieczeniowego na wykonywanie czynności agenta ubezpieczeniowego, z dnia [...] listopada 1997 r., dla A. P. i konieczności uzyskiwania innych potrzebnych do tego dokumentów, z żądaniem odpowiedzi, w formie decyzji z podaniem podstawy prawnej. " Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny. W dniu [...] października 2013 r. do organu nadzoru wpłynął wniosek A. P. z dnia [...] października 2013 r. złożony na podstawie art. 2 i 63 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) i art. 221 o stwierdzenie w postaci decyzji, że zezwolenie nr [...] wydane przez PUNU na wykonywanie czynności agenta ubezpieczeniowego z dnia [...] listopada 1997 r. dla A. P. jest ważne. Nadto, że jest jedynym dokumentem upoważniającym do wykonywania czynności agenta ubezpieczeniowego w dowolnym zakładzie ubezpieczeń i inicjowania takiej współpracy w dowolnym czasie, bez potrzeby uzyskiwania innych wpisów do rejestru agentów ubezpieczeniowych, z koniecznej inicjatywy zakładu ubezpieczeń. Skarżący zawarł we wniosku także żądanie, zgodnie z którym, w przypadku gdyby organ nadzoru stwierdzał inaczej, miał wydać decyzję o braku ważności od określonej daty przedmiotowego zezwolenia nr [...] wydanego przez PUNU na wykonywanie czynności agenta ubezpieczeniowego z dnia [...] listopada 1997 r. dla A. P. i konieczności uzyskiwania innych do tego potrzebnych dokumentów, udzielenia odpowiedzi w formie decyzji z podaniem podstawy prawnej. Zdaniem Skarżącego żądanie jest zasadne, ponieważ wszyscy agenci ubezpieczeniowi uzyskujący zezwolenie PUNU, byli informowani, że jest ono ważne bezterminowo. W piśmie z dnia [...] listopada 2013 r. (znak sprawy: [...]), doręczonym skarżącemu [...] listopada 2013 r., organ nadzoru odniósł się do wniosku z dnia [...] października 2013 r. KNF poinformowała skarżącego, że w przepisach prawa powszechnie obowiązującego, brak jest normy prawnej, na podstawie której organ nadzoru stwierdzałby ważność albo nieważność zezwolenia wydanego przez PUNU na wykonywanie czynności agenta ubezpieczeniowego. Niezależnie od powyższego, organ nadzoru wskazał na uwarunkowania prawne dotyczące prowadzenia działalności agencyjnej. Organ nadzoru wyjaśnił, że na mocy przepisu art. 256 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 950 z późn. zm.) z dniem 1 stycznia 2004 r. przestała obowiązywać ustawa z dnia 28 lipca 1990 r. o działalności ubezpieczeniowej (Dz. U. z 1996 r., Nr 11, poz. 62 z późn. zm.), na podstawie której były wydawane zezwolenia przez PUNU na wykonywanie czynności agenta ubezpieczeniowego (art. 37e ust. 3 tej ustawy). Z dniem 1 stycznia 2004 r. zaczęła obowiązywać ustawa z dnia 22 maja 2003 r. o pośrednictwie ubezpieczeniowym (Dz. U. Nr 124, poz. 1154 z późn. zm.), która reguluje wykonywanie działalności agencyjnej. Przepis art. 7 ust. 1 tej ustawy stanowi, że agentem ubezpieczeniowym jest przedsiębiorca wykonujący działalność agencyjną na podstawie umowy agencyjnej zawartej z zakładem ubezpieczeń i wpisany do rejestru agentów ubezpieczeniowych. Powyższe oznacza, że obecnie obowiązujące przepisy nie nakładają obowiązku posiadania zezwolenia wydawanego przez organ nadzoru w celu prowadzenia działalności agencyjnej. Osoby fizyczne, które na podstawie dotychczasowych przepisów posiadały zezwolenie na wykonywanie czynności agenta ubezpieczeniowego, na mocy przepisu art. 51 ust. 2 ustawy o pośrednictwie ubezpieczeniowym, zostały wpisane do rejestru agentów ubezpieczeniowych, jeżeli wykonywały czynności agencyjne w dniu wejścia w życie tej ustawy. Mając na uwadze powyższe, organ nadzoru wyjaśnił, że osoby fizyczne, które posiadały zezwolenie na wykonywanie czynności agenta ubezpieczeniowego i które prowadziły tę działalność w dniu 1 stycznia 2004 r. zostały wpisane do rejestru agentów ubezpieczeniowych i tym samym mogą prowadzić w dalszym ciągu działalność agencyjną, bez spełniania dodatkowych wymagań. Zgodnie z powyższym, odnosząc się do wniosku skarżącego, organ nadzoru wskazał, że w przypadku gdy A. P. posiadał zezwolenie na wykonywanie czynności agenta ubezpieczeniowego oraz wykonywał czynności agencyjne w dniu 1 stycznia 2004 r., to powinien zostać wpisany do rejestru agentów ubezpieczeniowych przez organ nadzoru na wniosek zakładu ubezpieczeń w imieniu i na rzecz, którego wykonywał te czynności. Zakłady ubezpieczeń były zobowiązane na podstawie art. 51 ust. 1 ustawy o pośrednictwie ubezpieczeniowym, zgłosić w terminie 60 dni od dnia wejścia w życie przedmiotowej ustawy, wszystkie podmioty, z którymi miały zawarte umowy agencyjne do rejestru agentów ubezpieczeniowych. Konkludując, organ nadzoru zauważył, że jeżeli skarżący posiadał zezwolenie na wykonywanie czynności agenta ubezpieczeniowego, ale nie wykonywał czynności agencyjnych w dniu 1 stycznia 2004 r., to nie został wpisany do rejestru agentów ubezpieczeniowych i tym samym Skarżący nie może prowadzić działalności agencyjnej. Organ nadzoru poinformował, że obecnie w celu wykonywania działalności agencyjnej, należy spełnić wymagania określone w obowiązującej ustawie o pośrednictwie ubezpieczeniowym, w szczególności wymagania określone w art. 7 i art. 9 ustawy o pośrednictwie ubezpieczeniowym. W dniu [...] grudnia 2013 r. do organu nadzoru wpłynęło wezwanie skarżącego z dnia [...] listopada 2013 r. do zaprzestania łamania prawa. W wymienionym piśmie A. P. wniósł na podstawie art. 63 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 35-37, 221 § 1-3 oraz art. 104, 105, 106, 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej kpa, o zaprzestanie łamania prawa i zażądał wydania decyzji wskazanej we wniosku z dnia [...] października 2013 r. Pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. (znak sprawy: [...]), doręczonym skarżącemu dnia [...] grudnia 2013 r., organ nadzoru ustosunkował się do wezwania A. P. z dnia [...] listopada 2013 r. Organ nadzoru po raz kolejny poinformował skarżącego, że w przepisach prawa powszechnie obowiązującego, brak jest normy prawnej, na podstawie której Komisja Nadzoru Finansowego stwierdzałaby ważność albo nieważność zezwolenia wydanego przez PUNU na wykonywanie czynności agenta ubezpieczeniowego. Ponownie organ nadzoru szczegółowo przedstawił regulacje prawne dotyczące działalności agencyjnej, zarówno na gruncie ustawy z 28 lipca 1990 r. o działalności ubezpieczeniowej, jak i ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o pośrednictwie ubezpieczeniowym. Organ nadzoru wskazał, że w przypadku gdy skarżący posiadał zezwolenie na wykonywanie czynności agenta ubezpieczeniowego oraz wykonywał czynności agencyjne w dniu 1 stycznia 2004 r., to powinien zostać wpisany do rejestru agentów ubezpieczeniowych przez organ nadzoru na wniosek zakładu ubezpieczeń w imieniu i na rzecz, którego wykonywał skarżący te czynności. Organ wskazał, że zakłady ubezpieczeń były zobowiązane na podstawie art. 51 ust. 1 ustawy o pośrednictwie ubezpieczeniowym, zgłosić w terminie 60 dni od dnia wejścia w życie tej ustawy, wszystkie podmioty, z którymi miały zawarte umowy agencyjne. W przypadku ewentualnej nieprawidłowości w wykonaniu tego obowiązku ze strony zakładu ubezpieczeń, organ nadzoru wskazał na możliwość wyjaśnienia tej okoliczności z zakładem ubezpieczeń, który był zobowiązany zgłosić skarżącego. Reasumując, organ nadzoru poinformował skarżącego, że jeżeli posiadał zezwolenie na wykonywanie czynności agenta ubezpieczeniowego, ale nie wykonywał czynności agencyjnych w dniu 1 stycznia 2004 r., to nie został wpisany do rejestru agentów ubezpieczeniowych i tym samym nie może prowadzić działalności agencyjnej. Obecnie w celu wykonywania działalności agencyjnej, należy spełnić wymagania określone w obowiązującej ustawie o pośrednictwie ubezpieczeniowym, w szczególności wymagania określone w art. 7 i art. 9 przedmiotowej ustawy. W dniu 20 grudnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pismem z dnia 18 grudnia 2013 r. przekazał organowi nadzoru skargę A. P. z dnia 9 grudnia 2013 r. (sygn. akt VI KO 450/13). W skardze strona zażądała: stwierdzenia bezczynności postępowania administracyjnego, stwierdzenia, że organ nadzoru rażąco naruszył prawo przez uchylanie się od wydania decyzji, zasądzenia kosztów postępowania na rzecz skarżącego. Skarżący wskazał, że żądanie jest zasadne, ponieważ wszyscy agenci ubezpieczeniowi uzyskujący zezwolenie PUNU byli informowani, że jest ono ważne. Nadto, skarżący zauważył, że organ nadzoru nie wydał decyzji w terminie przewidzianym w kpa. W dniu [...] stycznia 2014 r. do organu nadzoru wpłynęło pismo A. P. z dnia [...] stycznia 2014 r. dotyczące w szczególności pisma organu nadzoru z dnia [...] grudnia 2013 r. W odpowiedzi na skargę KNF wskazała, że w przepisach prawa brak jest normy prawnej, na podstawie której Komisja Nadzoru Finansowego stwierdzałaby ważność albo nieważność zezwolenia wydanego przez organ nadzoru na gruncie ustawy z dnia 28 lipca 1990 r. o działalności ubezpieczeniowej na wykonywanie czynności agenta ubezpieczeniowego. Zdaniem organu nadzoru brak jest przesłanek do rozpatrzenia żądania skarżącego w trybie postępowania administracyjnego, zakończonego wydaniem decyzji administracyjnej. Komisja Nadzoru Finansowego zauważyła, że w piśmie z dnia [...] listopada 2013 r. i dnia [...] grudnia 2013 r. organ nadzoru szczegółowo ustosunkował się do wystąpień skarżącego, przedstawiając argumenty prawne uzasadniające brak podstaw prawnych do wydania przez organ nadzoru żądanego przez A. P. rozstrzygnięcia, jak i odnosząc się do sytuacji A. P. Mając na uwadze powyższe organ stwierdził, że nie jest w bezczynności, bowiem organ nadzoru nie był zobowiązany do prowadzenia postępowania administracyjnego i zakończenia go wydaniem w terminie określonym w przepisach decyzji, postanowienia lub też innego aktu. Organ nadzoru wskazał, że nie naruszył tym samym przepisów kpa w zakresie terminów załatwiania spraw. Organ podkreślił jednocześnie, że w piśmie zatytułowanym wniosek z dnia [...] października 2013 r. Skarżący wskazał jako podstawę żądania art. 2 i 63 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 221 (bez określenia aktu prawnego, którego dotyczy wymieniony przepis), a dopiero w wezwaniu z dnia [...] listopada 2013 r. wskazał art. 221 kpa, który odnosi się do petycji, skarg i wniosków do organów państwowych, ale jednocześnie skarżący nie złożył wniosku w rozumieniu działu kpa dotyczącego skarg i wniosków, a jedynie zażądał wydania wyżej wymienionych decyzji. Jednocześnie, Komisja Nadzoru Finansowego stwierdziła, że w przypadku gdyby wniosek z dnia [...] października 2013 r. A. P. potraktować jako wniosek w rozumieniu Działu VIII kpa, to stosownie do art. 237 § 1 kpa organ nadzoru pismem z dnia [...] listopada 2013 r. załatwił wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu miesiąca. Organ odnosząc się do argumentu podniesionego przez skarżącego w skardze, w myśl którego "wszyscy agenci ubezpieczeniowi uzyskujący zezwolenie PUNU byli informowani, że jest ono ważne", organ nadzoru zwrócił uwagę, że skarżący nie sprecyzował w jakim trybie osoby fizyczne wykonujące czynności agenta ubezpieczeniowego uzyskujące zezwolenie PUNU na wykonywanie czynności agencyjnych były informowane, że zezwolenie jest ważne. Zdaniem organu nadzoru wymienione zezwolenia były ważne dopóty, dopóki obowiązywały przepisy zobowiązujące osoby fizyczne wykonujące czynności agenta ubezpieczeniowego do legitymowania się wymienionymi zezwoleniami. Organ wniósł o odrzucenie skargi w trybie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jako niedpuszczalnej. Zdaniem organu podniesione przez skarżącego w skardze kwestie dotyczące braku reakcji organu nadzoru na pisma skarżącego nie podlegają kognicji sądów administracyjnych. Zdaniem KNF jej działania podjęte w wyniku pism skarżącego nie mogły przyjąć formy decyzji (żądanie skarżącego), bowiem przepisy prawa powszechnie obowiązującego nie przewidują takiej formy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Przedmiotem skargi z dnia 29 listopada 2013 r. jest brak reakcji organu nadzoru na pisma skarżącego z dnia [...] października 2013 r. oraz [...] listopada 2013 r. w formie oczekiwanej przez skarżącego (decyzja). Sąd zauważa, że organ udzielał skarżącemu wyczerpujących odpowiedzi i wyjaśnień na bieżąco (vide: pismo KNF z dnia [...] listopada 2013 r. i z dnia [...] grudnia 2013 r.). Przepis art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 – zwanej dalej p.p.s.a.) wskazuje przesłanki odrzucenia skargi. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1, sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Art. 3 § 2 p.p.s.a. stanowi, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1- 4a. Pod pojęciem sprawy sądowoadministracyjnej mieści się kontrola działalności administracji publicznej, w zakresie wyznaczonym enumeratywnie w przepisie art. 3 p.p.s.a. oraz inne kwestie rozpoznawane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów tej ustawy. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanych przepisach. Art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. przewiduje skargę na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4. Bezczynnością jest zatem sytuacja, w której organ nie podjął jednego z działań wymienionych w art. 3 ust. 2 pkt 1 - 4 p.p.s.a. (nie załatwił sprawy w przewidzianej tam formie), będąc do tego zobowiązany. Przechodząc na kanwę niniejszej sprawy, na wstępie wyjaśnić należy - czy pismo skarżącego z dnia [...] października 2013 r. stanowiące żądanie wydania decyzji w kwestii stwierdzenia przez KNF ważności albo nieważności zezwolenia nr [...] na wykonywanie czynności agenta ubezpieczeniowego - wszczęło postępowanie administracyjne, dla którego przepisy kodeksu postępowania administracyjnego przewidują formę jego zakończenia jako decyzja, postanowienie lub inna czynność lub akt (art. 3 § 2 p.p.s.a.). A następnie - czy w związku z niepodjęciem przez KNF decyzji w tej sprawie, można mówić o pozostawaniu organu w bezczynności. Sąd zauważa, że na mocy przepisu art. 256 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 950 z późn. zm.) z dniem 1 stycznia 2004 r. przestała obowiązywać ustawa z dnia 28 lipca 1990 r. o działalności ubezpieczeniowej (Dz. U. z 1996 r., Nr 11, poz. 62 z późn. zm.), na podstawie której były wydawane zezwolenia przez PUNU na wykonywanie czynności agenta ubezpieczeniowego (art. 37e ust. 3 tej ustawy). Z dniem 1 stycznia 2004 r. zaczęła obowiązywać ustawa z dnia 22 maja 2003 r. o pośrednictwie ubezpieczeniowym (Dz. U. Nr 124, poz. 1154 z późn. zm.), która reguluje wykonywanie działalności agencyjnej. Przepis art. 7 ust. 1 ustawy o pośrednictwie ubezpieczeniowym stanowi, że agentem ubezpieczeniowym jest przedsiębiorca wykonujący działalność agencyjną na podstawie umowy agencyjnej zawartej z zakładem ubezpieczeń i wpisany do rejestru agentów ubezpieczeniowych. Przyjęta definicja agenta jest skorelowana z ogólną definicją pośrednictwa ubezpieczeniowego i pośrednika ubezpieczeniowego. Instytucja ta została ujęta znacznie szerzej niż poprzednio obowiązującej ustawie. Agentem indywidualnym jest osoba fizyczna, która jest stroną umowy agencyjnej zawartej z zakładem ubezpieczeń i jednocześnie podmiotem osobiście dokonującym czynności agencyjnych. Ustawodawca odszedł od zasady licencjonowania agentów ubezpieczeniowych, polegającej na obowiązku uzyskania zezwolenia organu nadzoru na rzecz instytucji mniej rygorystycznych, jaką jest zawarcie umowy agencyjnej zawartej z zakładem ubezpieczeniowym. Nadmienić należy, że obok instrumentów cywilnoprawnych ustawodawca wprowadził obowiązek rejestracji agentów w rejestrze pośredników ubezpieczeniowych. Rejestr ten jest prowadzony przez organ nadzoru w systemie informatycznym (art. 37 ust. 4). Dotychczas nie funkcjonował centralny rejestr agentów ubezpieczeniowych, a listę takich agentów prowadził jedynie zakład ubezpieczeń, na rzecz którego dany agent działał. Obowiązek zarejestrowania działalności w zakresie pośrednictwa ubezpieczeniowego występuje również w innych krajach Unii Europejskiej. Powyższe oznacza, że obecnie obowiązujące przepisy nie nakładają obowiązku posiadania zezwolenia wydawanego przez organ nadzoru w celu prowadzenia działalności agencyjnej. Podkreślenia natomiast wymaga, że osoby fizyczne, które na podstawie dotychczasowych przepisów posiadały zezwolenie na wykonywanie czynności agenta ubezpieczeniowego, na mocy przepisu art. 51 ust. 2 ustawy o pośrednictwie ubezpieczeniowym, zostały wpisane do rejestru agentów ubezpieczeniowych, jeżeli wykonywały czynności agencyjne w dniu wejścia w życie tej ustawy. Mając na uwadze powyższe, osoby fizyczne, które posiadały zezwolenie na wykonywanie czynności agenta ubezpieczeniowego i które prowadziły tę działalność w dniu 1 stycznia 2004 r. zostały wpisane do rejestru agentów ubezpieczeniowych i tym samym mogą prowadzić w dalszym ciągu działalność agencyjną, bez spełniania dodatkowych wymagań. W niniejszej sprawie spór sprowadził się do błędnego przekonania skarżącego, że Komisja Nadzoru Finansowego ma obowiązek wydania decyzji w przedmiocie potwierdzenia ważności zezwolenia, o którym mowa wyżej. Wyjaśnić zatem należy, że w przypadku gdy A. P. posiadał zezwolenie na wykonywanie czynności agenta ubezpieczeniowego oraz wykonywał czynności agencyjne w dniu 1 stycznia 2004 r., to powinien zostać wpisany do rejestru agentów ubezpieczeniowych przez organ nadzoru na wniosek zakładu ubezpieczeń w imieniu i na rzecz, którego wykonywał te czynności (art. 51 ust. 2 o pośrednictwie ubezpieczeniowym). Sąd zwraca uwagę, że zakłady ubezpieczeń były zobowiązane na podstawie art. 51 ust. 1 ww. ustawy, zgłosić w terminie 60 dni od dnia wejścia w życie przedmiotowej ustawy, wszystkie podmioty, z którymi miały zawarte umowy agencyjne do rejestru agentów ubezpieczeniowych. Jeżeli natomiast skarżący posiadał zezwolenie na wykonywanie czynności agenta ubezpieczeniowego, ale nie wykonywał czynności agencyjnych w dniu 1 stycznia 2004 r., to nie został wpisany do rejestru agentów ubezpieczeniowych. Skarżący nie może prowadzić działalności agencyjnej. Nie może także żądać od organu nadzoru aby ten wydał jakikolwiek akt w przedmiocie stwierdzenia ważności albo nieważności zezwolenia na wykonywanie czynności agenta ubezpieczeniowego, bowiem ustawa o pośrednictwie ubezpieczeniowym (regulująca zasady wykonywania pośrednictwa ubezpieczeniowego w zakresie ubezpieczeń osobowych i majątkowych) nie przewiduje takiej formy działania organu nadzoru. Jak wykazano powyżej, organ nadzoru nie był zobowiązany do podjęcia aktu administracyjnego stanowiącego za dość żądaniom skarżącego, a zatem nie można mówić o pozostawianiu w bezczynności organu. Biorąc pod uwagę powyższe należało stwierdzić, że skarga w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna, co skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.