VI SAB/Wa 20/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. K. na bezczynność Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki w przedmiocie bezczynności organu w sprawie wniosku o udzielenie koncesji na obrót paliwami ciekłymi. postanawia: odrzucić skargę Skarżący R. K. złożył do Sądu skargę na bezczynność Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki dotyczącą wniosku o udzielenie koncesji na obrót paliwami ciekłymi. Skarga ta była związana z otrzymaniem przez skarżącego pisma organu z dnia 5 kwietnia 2016 r. o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi wskazując, że wniesienie jej do Sądu winno być poprzedzone wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – cytowana dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działań administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Regulacja zawarta w § 3 pkt 8 tego przepisu wskazuje, że kontrola działalności administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 lub przewlekłe prowadzenie postepowania w przypadku określonym w pkt 4a. O bezczynności organu można mówić wtedy, gdy organ nie podjął w sprawie działań, pomimo tego, że do ich podjęcia obligowały go obowiązujące przepisy prawa. tj. gdy organy nie wydały w terminie decyzji (postanowienia, innego aktu), czy też nie podjęły innej stosownej czynności objętej zakresem administracji publicznej. W uchwale z dnia 3 września 2013 r. sygn. akt I OPS 2/13 (Lex nr 1356405, dostępny też na www.orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że na pozostawienie podania bez rozpoznania, dokonanego w trybie art. 64 § 2 K.p.a. przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy p.p.s.a. Zaskarżone do Sądu pismo Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia 5 kwietnia 2016 r. wydane zostało właśnie na podstawie art. 64 § 2 K.p.a. Organ pozostawił w nim bez rozpatrzenia wniosek skarżącego złożony w sprawie o wydanie koncesji na obrót paliwami ciekłymi, w związku z jego nieuzupełnieniem. W związku z tym skarżącemu przysługiwała skarga na bezczynność organu. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przepis art. 52 § 2 ustawy p.p.s.a. stanowi natomiast, iż przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przy czym środkiem zaskarżenia jest również wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 37 § 1 K.p.a. Powyższe przepisy oznaczają, że jeżeli stronie służyły środki zaskarżenia w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, to nie jest możliwe, bez wyczerpania trybu odwoławczego, wniesienie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W przypadku zaś skargi na bezczynność Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki, konieczne jest wyczerpanie trybu przewidzianego w art. 37 § 1 K.p.a. i uprzednie wniesienie wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Z akt sprawy nie wynika, by skarżący wystosował do organu, wezwanie do usunięcia naruszenia prawa na pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia. Za pismo takie nie można natomiast uznać skargi z 20 kwietnia 2016 r., która została skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zatem intencją strony było złożenie skargi. Podsumowując, skarga na pismo organu z 5 kwietnia 2016 r. o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku została wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia i jako taka jest niedopuszczalna. To powoduje, że na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a. należało ją odrzucić. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 52 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy P.p.s.a. orzekł jak w entencji postanowienia