VI SAB/Wa 21/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Olga Żurawska-Matusiak po rozpoznaniu w dniu 28 września 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. K. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego przeciwko notariuszowi postanawia: skargę odrzucić Pismem z dnia [...] lipca 2006 r. skarżący - S. K., złożył za pośrednictwem organu skargę na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w sprawie wniosku o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego przeciwko notariuszowi J. K. podając za podstawę skargi art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej cytowana jako p.p.s.a.. W niniejszej sprawie skarżący w dniu [...] czerwca 2005 r. wystąpił do Ministra Sprawiedliwości ze skargą na stronnicze postępowanie w sprawie wniosku o skierowanie sprawy do Sądu Dyscyplinarnego przeciw notariuszowi J. K., która w opinii skarżącego sporządzając akt notarialny z dnia [...] sierpnia 2000 r. - Rep. [...] współdziałała z dłużnikiem na szkodę wierzycieli, zaś spisana umowa urąga zasadzie profesjonalizmu oraz statusowi osoby wykonującej zawód zaufania publicznego. Skarga ta została przekazana pismem z dnia [...] czerwca 2005 r. Prezesowi Sądu Apelacyjnego w K., który po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego stwierdził pismem z dnia [...] sierpnia 2005 r. brak podstaw do interwencji nadzorczej w związku z aktem notarialnym Rep. [...]. Prezes nadto poinformował skarżącego, iż ewentualną wadliwość aktu notarialnego może wykazać w drodze powództwa cywilnego o stwierdzenie nieważności aktu. Minister Sprawiedliwości wobec powyższego uznał skargę S.K. na bezczynność Ministra w przedmiocie wszczęcie postępowania dyscyplinarnego przeciwko notariuszowi J. K. za niezasadną i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Na podstawie art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. W przypadku skargi na bezczynność organu wskazanej w pkt 8 wyżej cyt. przepisu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał ustawowy obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Tak więc zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyżej cytowanych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Ponadto zauważyć należy, iż aby można było mówić o kontroli bezczynności organów administracji publicznej przez sądy administracyjne, musi wynikać ona - owa kontrola z przepisów prawa - ex lege z przepisów ogólnych lub szczególnych. W obecnym stanie prawnym w myśl przepisów szczególnych sądową kontrolą objęte zostały tylko orzeczenia dyscyplinarne wydane w odniesieniu do niektórych kategorii podmiotów, mianowicie zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego podlegają orzeczenie w sprawach dyscyplinarnych policjantów, funkcjonariuszy służby więziennej, strażaków, funkcjonariuszy celnych, a także studentów (por. T. Woś - Komentarz - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005 r., s. 90 - 92). Zatem należy stwierdzić, iż skarga na bezczynność w przedmiocie postępowania dyscyplinarnego przeciwko notariuszowi jest niedopuszczalna, bowiem postępowanie to nie należy do spraw objętych kontrolą sądowoadministracyjną, z uwagi na co skarga podlega odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.