VI SAB/Wa 22/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Borowiecki po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. w S. na bezczynność Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki w przedmiocie rozpoznania wniosku o rozstrzygnięcie sporu dotyczącego postanowień umowy sprzedaży energii cieplnej postanawia: odrzucić skargę W dniu 22 kwietnia 2011 r. S. w S. (dalej także: skarżąca), reprezentowana przez adwokata, działając za pośrednictwem organu – wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki (dalej także: Prezes URE) w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącej z dnia [...] sierpnia 2010 r. o rozstrzygniecie sporu dotyczącego postanowień umowy sprzedaży energii cieplnej. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, iż wspomnianym wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2010 r. zwróciła się do Prezesa URE o rozstrzygniecie sporu dotyczącego postanowień umowy dotyczącej sprzedaży energii cieplnej. Pismem z dnia [...] sierpnia 2010 r. organ zawiadomił ją o wszczęciu postępowania administracyjnego. Zdaniem skarżącej, zgodnie z art. 35 § 3 k.p.a., organ winien był wydać w terminie dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania decyzję w sprawie zainicjowanej wskazanym wnioskiem strony. W ocenie skarżącej, z uwagi na termin złożenia wniosku oraz brak jakiegokolwiek zawiadomienia ze strony Prezesa URE o przedłużeniu toczącego się postępowania, uznać należy, że organ ten dopuścił się rażącej bezczynności. Jednocześnie strona skarżąca, powołując się na stanowisko judykatury - wskazała, że w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania wymóg wyczerpania środka zaskarżenia w postaci złożenia zażalenia do organu wyższego stopnia na podstawie art. 37 k.p.a. Prezes URE pismem z dnia 26 maja 2011 r. przekazał powyższą skargę, zgodnie z właściwością, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Jednocześnie, odpowiadając na skargę, organ wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na niewyczerpanie trybu zaskarżenia, ewentualnie o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. Zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej w dalszej części jako p.p.s.a, zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne akty lub czynności niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W myśl § 2 powołanego artykułu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie taki, jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W wypadku skargi na bezczynność uznać należy, że środkami takimi są środki przewidziane w art. 37 § 1 k.p.a. W niniejszej sprawie skarżąca wniosła skargę na bezczynność Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki w przedmiocie rozpoznania jej wniosku o rozstrzygnięcie sporu dotyczącego postanowień umowy sprzedaży energii cieplnej, nie wzywając tego organu do usunięcia naruszenia prawa, gdyż - w ocenie strony - nie było to wymagane w świetle unormowania zawartego w art. 52 § 1 p.p.s.a. Należy jednakże zauważyć, iż zgodnie z art. 1 pkt 8 ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18), art. 37 § 1 k.p.a. został znowelizowany. Przepis ten, w brzmieniu obowiązującym od dnia 11 kwietnia 2011 r., a więc przed datą wniesienia przez stronę skargi na bezczynność - stanowi, iż na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wskazane wyżej środki prawne, tj. zażalenie do organu wyższego stopnia lub wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa, stanowią środki zaskarżenia, w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a., a więc dopiero po ich wyczerpaniu strona może skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego. Tymczasem, jak wynika z akt niniejszej sprawy, skarżąca nie dopełniła tego warunku, bowiem nie wezwała - w trybie art. 37 § 1 k.p.a. - Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki do usunięcia naruszenia prawa. Należy zauważyć, iż w literaturze wyraźnie przyjmuje się, że w ujęciu znowelizowanego w grudniu 2010 r. przepisu art. 37 § 1 k.p.a. wniesienie skargi na bezczynność lub na przewlekłe prowadzenie postępowania będzie dopuszczalne po złożeniu zażalenia, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a., a w wypadku braku organu wyższego stopnia - po wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa (tak: m.in. /w:/ B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2011, wyd. IV). Należy zatem stwierdzić, iż skarżąca S. w S. nie wyczerpała przysługującego jej trybu zaskarżenia w toku postępowania administracyjnego i w związku z tym skarga jej podlega odrzuceniu. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd działając w oparciu o przepisy art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji postanowienia.