VI SAB/Wa 224/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant st. ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2012 r. sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. na bezczynność Prezydenta m. W. w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; 2. zasądzić od Prezydenta m. W. na rzecz skarżącej T. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia [...] września 2011 r. T. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] złożyła do tutejszego Sądu skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku strony z dnia [...] listopada 2009 r. o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego [...] na odcinku [...], jednocześnie wnosząc o - zobowiązanie Prezydenta W. do merytorycznego zakończenia sprawy w przedmiocie wydania decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia urządzenia infrastruktury technicznej (kanalizacji teletechnicznej) na okres do [...] grudnia 2034 r. w pasie drogowym [...] na [...] w [...] w terminie 7 dni od dnia doręczenia akt organowi (dot. sygn. akt. [...]), - w przypadku określonym w art. 54 § 2 p.p.s.a., o nałożenie na organ administracji kary pieniężnej w trybie określonym w art. 55 §1 p.p.s.a., - zasądzenie kosztów postępowania. Skargę oparto na zarzucie naruszenia przepisów prawa procesowego mającym wpływ na wynik sprawy, w szczególności: - art. 64 § 2 k.p.a. poprzez wezwanie strony do uzupełnienia braków formalnych i przedstawienie dokumentów i informacji znajdujących się w posiadaniu organu lub nie wymienionych w § 1 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego w zw. z art. 40 ust. 16 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - art. 35 § 3 k.p.a. w zw. art. 64 § 2 k.p.a. poprzez niezałatwienie sprawy w terminie. Z akt sprawy wynika, iż decyzją z dnia [...] września 2011 r. nr [...] organ I instancji rozstrzygnął przedmiotowy wniosek. Powyższa decyzja była poprzedzona decyzją Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2009 r. Nr [...] oraz uchylającą ją decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2010 r. Nr [...] Ponadto, w aktach administracyjnych dołączonych do niniejszej sprawy, znajduje się pismo strony skarżącej z dnia [...] października 2010 r., będące zażaleniem na bezczynność organu I instancji w rozpoznaniu przedmiotowego wniosku (vide również odpowiedź na skargę str. 2 pkt I), prawidłowo wniesione do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. W odpowiedzi na wskazaną na wstępie skargę, organ wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie – wskazując na wydanie ww. decyzji z dnia [...] września 2011 r. oraz przedstawił przebieg postępowania w sprawie. Wnioskując o odrzucenie skargi organ podniósł, że strona skarżąca nie wyczerpała środków zaskarżenia przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego, albowiem brak jest rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie zażalenia z dnia z [...] października 2010 r. (art. 37 § 1 kpa). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy rozpoznać zarzut organu naruszenia art. 52 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – p.p.s.a., a w konsekwencji ocenić konieczność odrzucenia przedmiotowej skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Stanowisko organu w powyższej kwestii należy uznać za wadliwe. W myśl art. 37 § 1 k.p.a. w brzmieniu obowiązującym dla potrzeb sprawy niniejszej, a zatem w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 8 ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. (Dz. U. 2011, Nr 6 poz. 18) zmieniającej ustawę Kodeks postępowania administracyjnego z dniem 11 kwietnia 2011 r. "Na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania, stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa". Złożenie zażalenia w tym trybie stanowi przesłankę skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji. Niezależnie bowiem od charakteru prawnego zażalenia i podejmowanego w wyniku jego rozpatrzenia rozstrzygnięcia organu wyższego stopnia, jest to niewątpliwie środek zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a., gdyż po wniesieniu zażalenia strona wyczerpała przewidziany w tym przepisie środek zaskarżenia, a mianowicie właśnie "zażalenie". Przenosząc powyższe rozważania teoretyczne na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że wnosząc w niniejszym postępowaniu administracyjnym zażalenie na bezczynność organu I instancji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (pismo z [...] października 2010 r.) co nastąpiło jeszcze przed wniesieniem skargi na bezczynność tego organu, skarżąca spółka wyczerpała przewidziany w art. 52 § 2 p.p.s.a. środek zaskarżenia, a zatem brak było podstaw do odrzucenia niniejszej skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z art. 54 § 3 powyższej ustawy, organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Jednocześnie w myśl art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym występuje pogląd, że w przypadku skargi na bezczynność organu przez "uwzględnienie skargi w całości" należy rozumieć sytuację, w której organ wydaje akt lub podejmuje czynność, której brak stał się przyczyną zaskarżenia. Bez znaczenia jest natomiast okoliczność, czy treść tego aktu, bądź czynności, jest zgodna z żądaniem strony, ponieważ jego wydanie, bądź jej podjęcie powoduje, że organ przestaje tkwić w bezczynności. Tym samym zostaje osiągnięty cel skargi na bezczynność organu (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz wydanie 3, str. 189). Prezentowane jest także w orzecznictwie stanowisko, zgodnie z którym, gdy żądanie dochodzonego w skardze na bezczynność zobowiązania organu przez sąd administracyjny do załatwienia sprawy w wyznaczonym terminie, zostało uwzględnione przez organ po wniesieniu skargi, to postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie o bezczynność staje się bezprzedmiotowe i sąd obowiązany jest wydać postanowienie o umorzeniu postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz wydanie 3, str. 403). Powyższy pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w Uchwale z dnia 26 listopada 2008 r., I OPS 6/08, stwierdzając, że przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a tej ustawy - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności. Wobec powyższego, skoro organ rozpatrzył wniosek skarżącej spółki wydając w dniu [...] września 2011 r. decyzję zezwalającą na zajęcie wskazanego powyżej odcinka pasa drogowego, czym dopełnił żądania dochodzonego w skardze na bezczynność, to niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.