VI SAB/Wa 232/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. S. na bezczynność Krajowej Rady Doradców Podatkowych w przedmiocie wpisu na listę doradców podatkowych postanawia: odrzucić skargę Skarżący – T. S., złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Krajowej Rady Doradców Podatkowych (dalej jako Rada) w przedmiocie wpisu jego osoby na listę doradców podatkowych, wnosząc m.in. o zobowiązanie Rady do wydania stosownej decyzji. W uzasadnieniu skargi podniósł, że do chwili obecnej sprawa nie została przez Radę rozpoznana mimo, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt VISA/Wa 727/10 - uchylający poprzednie rozstrzygnięcia Rady, zapadł 19 października 2010 r. W odpowiedzi na skargę Rada wniosła o odrzucenie skargi wskazując, że skarżący przed jej wniesieniem nie dopełnił wynikającego z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a. obowiązku uprzedniego wezwania jej do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Każde merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne (pkt 1); postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2); postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3); inne akty lub czynności niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4); pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (pkt 4a) oraz bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a (pkt 8). Wobec tego Sąd stwierdził, że rzeczona na wstępie skarga na bezczynność Rady w wydaniu decyzji podlega jego kontroli. Nadto Sąd uznał, że skarga zawiera wszystkie elementy formalne wymagane dla pisma procesowego i wniósł ją uprawniony podmiot. Przechodząc do badania dopuszczalności skargi pod względem trybu i terminu jej wniesienia Sąd zauważa, że zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (...) – w rozpoznawanym przypadku przed Radą. W myśl § 2 powołanego artykułu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W niniejszej skardze Radzie zarzucana jest bezczynność w wydaniu decyzji. Wobec tego skarżącemu w postępowaniu tym służyły środki przewidziane w art. 37 § 1 k.p.a. tj. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania skarżącemu służyło zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wskazane wyżej środki prawne, tj. zażalenie do organu wyższego stopnia lub wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa, stanowią środki zaskarżenia, w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a., a więc dopiero po ich wyczerpaniu skarżący mógł skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego. Jak wynika z akt niniejszej sprawy skarżący nie dopełnił wskazanego powyżej warunku, bowiem nie wezwał Rady - w trybie art. 37 § 1 k.p.a., do usunięcia naruszenia prawa. Na fakt ten wskazała również Rada w odpowiedzi na skargę. Należy zauważyć, iż w literaturze wyraźnie przyjmuje się, że w ujęciu znowelizowanego w grudniu 2010 r. przepisu art. 37 § 1 k.p.a. wniesienie skargi (przedmiotowa skarga została wniesiona we wrześniu 2011 r.) na bezczynność lub na przewlekłe prowadzenie postępowania będzie dopuszczalne po złożeniu zażalenia, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a., a w wypadku braku organu wyższego stopnia, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie - po wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa (tak: m.in. /w:/ B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2011, wyd. IV). Należy zatem stwierdzić, iż skarżący nie wyczerpał przysługującego mu trybu zaskarżenia w toku postępowania administracyjnego i w związku z tym skarga jego podlega odrzuceniu. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd działając w oparciu o przepisy art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.