VI SAB/Wa 251/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. Sp. z o. o. z siedzibą w K. na bezczynność Urzędu Patentowego RP w przedmiocie braku rozpoznania wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy "[...]"[...] p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. P. Sp. z o. o. z siedzibą w K. (dalej też jako skarżąca, spółka), reprezentowana przez pełnomocnika: rzecznika patentowego R. C., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Urzędu Patentowego RP (dalej też jako organ) w zakresie braku rozpoznania wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy "[...]"[...]. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że w dniu [...] lipca 2010 r. złożyła do Urzędu Patentowego sprzeciw wobec decyzji organu o udzieleniu prawa ochronnego na powyższy znak towarowy. Wobec uznania sprzeciwu przez uprawnionego za bezzasadny, sprawa została przekazana do rozstrzygnięcia w trybie postępowania spornego. Skarżąca podniosła, że do dnia złożenia skargi Urząd Patentowy RP nie rozpatrzył powyższej sprawy, nie wyznaczając nawet terminu rozprawy. Skarżąca zaznaczyła, iż kilkakrotnie wnosiła o wyznaczenie terminu rozprawy ze względu na fakt, iż funkcjonowanie w obrocie wadliwie udzielonego prawa ochronnego na przedmiotowy znak towarowy wywołuje negatywne skutki dla prowadzonej przez nią działalności. W ocenie Urzędu Patentowego RP wyrażonej w odpowiedzi na skargę, nie zasługuje ona na uwzględnienie. Następnie pismem złożonym w Sądzie w dniu 2 stycznia 2012 r. skarżąca cofnęła skargę wnosząc o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej też jako p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków odwoławczych należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 powołanej wyżej ustawy). Dopiero wskutek złożenia przysługującego stronie środka odwoławczego uzyskuje ona prawo zaskarżenia do sądu administracyjnego rozstrzygnięcia wydanego po jego rozpatrzeniu (p. T. Woś "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wyd. LexisNexis, Warszawa, 2005 r., str. 239). W przypadku skargi na bezczynność organu koniecznym jest uprzednie wyczerpanie trybu postępowania uregulowanego w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwany dalej k.p.a.). Przepis ten w brzmieniu obowiązującym od dnia 11 kwietnia 2011 r., przewiduje, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Na gruncie niniejszej sprawy istotnym jest, iż w stosunku do Urzędu Patentowego RP brak jest w postępowaniu administracyjnym organu administracji publicznej wyższego stopnia. Oznacza to, iż stosownie do art. 37 k.p.a. skarżąca przed wniesieniem do sądu administracyjnego skargi na bezczynność Urzędu Patentowego RP zobowiązana była wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa. Wystosowanie do organu takiego wezwania stanowiło bowiem w niniejszej sprawie przesłankę dopuszczalności skargi, o której mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, skarżąca – P. Sp. z o. o. z siedzibą w K., wniosła skargę na bezczynność Urzędu Patentowego RP do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie bez uprzedniego wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Skarżąca wnosiła w toku postępowania administracyjnego o jak najszybsze wyznaczenie terminu rozprawy, jednakże przedmiotowy wniosek nie stanowił wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. Niezłożenie wezwania do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 § 1 k.p.a. czyni niedopuszczalną skargę do sądu administracyjnego wobec czego podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a. Jednocześnie podkreślić należy, iż oświadczenie strony skarżącej o cofnięciu skargi nie mogło rodzić skutków prawnych. Cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony (rozumiana jako wyraz przyznanego prawa do rozporządzalności skargą) może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (p. postanowienie NSA z dnia 3 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 1829/07, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na względzie, Sąd, na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.