VI SAB/Wa 30/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Z., M. K. i A. K. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie rozpoznania wniosku o przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i wydanie decyzji postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia 5 marca 2007 r. A. Z., M. K. i A. K., zwani dalej skarżącymi, złożyli do Ministra Sprawiedliwości wniosek o przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i wydania przez organ decyzji administracyjnej związanej z oceną prawidłowości procesu likwidacji R. w B. Zarzuty zawarte we wniosku w znacznej części kwestionowały treść postanowienia Sądu Rejonowego w R., [...] z dnia [...] marca 2002 r. sygn. akt [...], którym wykreślono R. w B. z Krajowego Rejestru Sądowego. Następnie pismami z dnia 22 czerwca 2007 r. oraz 16 sierpnia 2007 r. skarżący ponowili żądanie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i wydania decyzji administracyjnej. W pismach wskazano, iż powyższy wniosek został złożony w trybie art. 61 § 1 k.p.a., a skierowany do Ministra Sprawiedliwości ze względu na jego nadzór nad prawidłowością stosowania oraz przestrzegania przepisów ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (tekst. jedn: Dz. U. z 2007 r. Nr 168, poz. 1186). Minister Sprawiedliwości pismami z dnia 11 kwietnia 2007 r., 9 sierpnia 2007 r. oraz 27 sierpnia 2007 r. wskazał na brak możliwości podjęcia przez niego żądanych działań oraz poinformował, iż nie udziela porad prawnych oraz nie dokonuje interpretacji przepisów prawa. Skarżący - A. Z., M. K. i A. K. - wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Warszawie skargę na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 5 marca 2007 r. o przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i wydanie decyzji administracyjnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Minister Sprawiedliwości wskazał, iż wniosek z dnia 5 marca 2007 r. został potraktowany jako skarga administracyjna i rozpatrzony w trybie przepisów Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Postępowanie w sprawach skarg i wniosków nie podlega kontroli sądów administracyjnych, w związku z czym skarga skierowana do sądu administracyjnego na postępowanie regulowane przepisami art. 227 i następnymi k.p.a. podlega odrzuceniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm., dalej w skrócie jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta - stosownie do art. 3 § 2 p.p.s.a. -obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 -4 i 4a. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Oznacza to, że będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność bowiem ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu. Zaznaczyć przy tym należy, iż skarga na bezczynność organu dopuszczalna jest tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (patrz: Andrzej Kabat "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz" Wydawnictwo Wolters Kluwer Polska, Warszawa, 2006 r., str. 30). Tym samym nie każda sprawa dotycząca bezczynności organu administracji publicznej podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny. W przedmiotowej sprawie, wbrew sugestiom organu zawartym w odpowiedzi na skargę, iż wniosek skarżących z dnia 5 marca 2007 r. stanowił skargę administracyjną złożoną w trybie przepisów Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, w ocenie Sądu przedmiotowy wniosek został złożony w trybie art. 61 § 1 k.p.a., co skarżący podkreślili w piśmie z dnia 16 sierpnia 2007 r. oraz w skardze. W związku z powyższym należy uznać, iż przedmiotowa skarga dotyczy bezczynności organu w zakresie rozpoznania wniosku skarżących z dnia 5 marca 2007 r., złożonego w trybie art. 61 § 1 k.p.a., o przeprowadzenie postępowania administracyjnego i wydania przez organ decyzji administracyjnej związanej z oceną prawidłowości procesu likwidacji R. w B. W myśl ww. art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2006 r. sygn. akt II GSK 340/05), iż w rozumieniu art. 61 w związku z art. 1 pkt 1 k.p.a. żądanie strony skierowane do organu administracji publicznej tylko wtedy wszczyna ogólne (jurysdykcyjne) postępowanie administracyjne uregulowane w Kodeksie postępowania administracyjnego, jeżeli dotyczy sprawy załatwionej w drodze decyzji administracyjnej, tj. jeśli przepisy prawa materialnego upoważniają ten organ do rozstrzygnięcia co do wniesionego żądania przez wydanie decyzji administracyjnej. Skarżący wnosili o przeprowadzenie przez Ministra Sprawiedliwości postępowania administracyjnego i wydanie decyzji administracyjnej związanej z oceną prawidłowości procesu likwidacji R. w B., kwestionując treść postanowienia Sądu Rejonowego w R., [...] z dnia [...] marca 2002r. oraz wskazując, iż to Minister Sprawiedliwości sprawuje nadzór nad prawidłowością stosowania oraz przestrzegania przepisów ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym. W myśl art. 9 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 z późn. zm.) Minister Sprawiedliwości sprawuje zwierzchni nadzór nad działalnością administracyjną sądów powszechnych. Natomiast art. 39 tej ustawy stanowi, iż czynności z zakresu nadzoru nad działalnością administracyjna sądów nie mogą wkraczać w dziedzinę, w której sędziowie są niezawiśli. W świetle powyższego treść orzeczeń sądowych (w tym kwestionowanego przez skarżących postanowienia z dnia 22 marca 2002 r.) nie podlega kontroli Ministra Sprawiedliwości w trybie nadzoru administracyjnego. Kontrola prawidłowości orzeczeń sądowych, w tym przeprowadzonego postępowania dowodowego, może nastąpić wyłącznie z zachowaniem toku instancji, a więc na skutek przewidzianych prawem środków odwoławczych wnoszonych przez stronę. Nadzór nad działalnością orzeczniczą sądów sprawują sądy wyżej instancji oraz Sąd Najwyższy. Reasumując stwierdzić należy, iż wniosek skarżących o wszczęcie postępowania administracyjnego i wydanie decyzji związanej z oceną prawidłowości procesu likwidacji R. w B., w tym oceny prawidłowości orzeczenia sądowego wydanego w sprawie, nie rodzi po stronie Ministra Sprawiedliwości obowiązku wszczęcia postępowania administracyjnego oraz wydania stosownej decyzji. a tym samym nie można uznać, iż organ pozostawał w bezczynności w tym zakresie. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.