VI SAB/Wa 34/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 10 października 2019 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w [...] (obecnie P. S.A. w likwidacji z siedzibą w [...]) na przewlekłe prowadzenie przez Komisję Nadzoru Finansowego postępowania z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej wydania zezwolenia na rozpoczęcie działalności oddala skargę Pismem z 15 kwietnia 2019 r. P. S.A. z siedzibą w R. (dalej jako: "P.", "Skarżący", "Spółka", "Bank") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie przez Komisję Nadzoru Finansowego (dalej: "KNF", "organ") postępowania w sprawie z jego wniosku z 28 listopada 2018 r. o odmowie udzielenia zezwolenia na rozpoczęcie działalności. Jak wynika z akt sprawy decyzją z [...] listopada 2018 r. nr [...] KNF odmówiła P. wydania zezwolenia na rozpoczęcie działalności uznając, że P. nie jest przygotowany organizacyjnie do rozpoczęcia działalności, nie dysponuje odpowiednimi warunkami do przechowywania środków pieniężnych i innych wartości, z uwzględnieniem zakresu i rodzaju prowadzonej działalności bankowej oraz nie spełnił warunku określonego w decyzji o wydaniu zezwolenia na utworzenie banku. Pismem z 28 listopada 2018 r. P. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, który następnie uzupełnił pismami z 29 listopada 2018 r. oraz 10 grudnia 2018 r. Pismem z 21 grudnia 2018 r. organ poinformował Spółkę o przedłużeniu postępowania do dnia 28 lutego 2019 r. w związku z sukcesywnym, rozłożonym w czasie uzupełnianiem przez wnioskodawcę dotychczas zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz koniecznością rozstrzygnięcia złożonych wniosków, w tym wniosku o wyłączenie p.o. Dyrektora [...] Pani K. S. oraz Członka KNF Pana Z. S. (p. pismo z 14 grudnia 2018 r.). Pismem z 9 stycznia 2019 r. P. wniósł do organu ponaglenie. Postanowieniem z 11 stycznia 2019 r. KNF umorzył postępowanie z wniosku o wyłączenie p.o. Dyrektora [...] Pani K. S. od udziału w postępowaniu w sprawie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją [...] listopada 2018 r. Pismem z 14 stycznia 2019 r., działając za pośrednictwem Poczty Polskiej SA oraz skrzynki e-mail Banku, KNF skierował do P. pismo z prośbą o przeprowadzenie w dniu 21 stycznia 2019 r. spotkania oraz przekazanie, w terminie 15 dni, dokumentów i informacji wskazanych w treści pisma. Pismo było następstwem uzyskanych przez organ informacji o przystąpieniu do Spółdzielni Systemu Ochrony Zrzeszenia B. 8 banków spółdzielczych spośród tych banków spółdzielczych, które podpisały akt zawiązania spółki Banku i które dotychczas były zainteresowane udziałem w przedsięwzięciu związanym z wdrożeniem projektu P. S.A. Na prośbę P. spotkanie odbyło się w dniu 25 stycznia 2019 r., natomiast pismem z 28 stycznia 2019 r. P. udzielił odpowiedzi na pismo KFF z 14 stycznia 2019 r. W dniu 17 stycznia 2019 r. do KNF wpłynęło, skierowane do Prokuratury Okręgowej w W. zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przez pracowników KNF przestępstwa penalizowanego w art. 231 ustawy z dnia z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (tekst jednolity Dz. U. z 2019 roku, poz. 1950 ze zm., dalej też jako "k.k.") oraz wniosek o przystąpienie prokuratora do postępowania prowadzonego z wniosku P. o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji z [...] listopada 2018 r. W dniu 30 stycznia 2019 r. doręczono P. protokół ze spotkania, które odbyło się w dniu [...] stycznia 2019 r. W związku z zastrzeżeniami P., które wymagały wyjaśnienia protokół został ostatecznie zwrócony w dniu 21 lutego 2019 r. Równolegle do powyższych działań KNF prowadziła z P. korespondencję w sprawie ponaglenia zawartego w treści pisma z 9 stycznia 2019 r., wykazując jego bezpodstawność. Dokonując analizy informacji przekazanych przez P. przy piśmie z dnia 28 stycznia 2019 r. KNF, pismami z 8 i 15 lutego 2019 r., wezwała P. do złożenia dodatkowych wyjaśnień, w tym przekazania oświadczeń woli banków spółdzielczych z informacją o podtrzymaniu woli uczestnictwa w zrzeszeniu. W pismach z dnia 20 i 21 lutego 2019 r. P. udzielił obszernych wyjaśnień. Pismem z 26 lutego 2019 r. KNF wyznaczyła nowy termin załatwienia sprawy na dzień [...] kwietnia 2009 r. Przed upływem wskazanego terminu, pismem z 12 marca 2019 r. KNF, działając w trybie art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej jako "kpa"), art. 73 § 1 kpa oraz art. 79a kpa poinformował P. o możliwości wglądu do akt sprawy oraz niespełnieniu zależnych od P. przesłanek, które warunkują wydanie decyzji pozytywnej. Po zapoznaniu się z aktami sprawy, przy piśmie z 18 marca 2019 r. P. przekazał dodatkowe wyjaśnienia oraz załączył nową wersję programu działalności i planu finansowego. Z uwagi na powyższe pismem z 28 marca 2019 r. organ ponownie poinformował Bank o przysługujących mu uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 kpa, art. 73 § 1 kpa oraz art. 79a kpa. W dniu 3 kwietnia 2019 r. P. zapoznał się z aktami sprawy i złożył dodatkowe wyjaśnienia załączając kolejną wersję programu działalności oraz kopię oświadczeń 22 banków spółdzielczych co do zamiaru przystąpienia do zrzeszenia P. i zamiaru zbywania akcji Banku w okresie objętym jego programem działalności. KNF pismem z 5 kwietnia 2019 r. wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy na dzień [...] czerwca 2019 r. z uwagi na nowy materiał przekazany przez P.. Pismem 6 maja 2019 r. Prokuratura Okręgowa w W., nawiązując do pisma P. z 10 stycznia 2019 r. oraz odpowiadając na pismo KNF z 29 stycznia 2019 r. poinformowała, że nie znaleziono podstaw do zgłoszenia udziału prokuratora w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem P. z 28 listopada 2018 r. W dniu [...] maja 2019 r. KNF wydała decyzję nr [...] utrzymującą w mocy decyzję z [...] listopada 2019 r. (v. załącznik do pisma organu z dnia 9 sierpnia 2019 r. – k. 43 akt sądowych). W skardze na przewlekłe prowadzenie przez KNF postępowania P., odwołując się do treści art. 35 § 2 kpa wskazuje, że przejawiała się ona przede wszystkim w dłuższych tj. liczących do kilkunastu dni okresach, w których nie było żadnej aktywności organu prowadzącego postępowanie, podczas gdy z uwagi na interes strony organ powinien prowadzić postępowanie w sposób ciągły z zastosowaniem zasady szybkości postępowania oraz w wielokrotnym występowaniu do strony z żądaniem przedstawienia nowych informacji, danych i dokumentów podczas, gdy organ po przeanalizowaniu wszystkich wniosków, twierdzeń i dowodów, z których ostatni wpłynął do KNF w dniu 17 grudnia 2018 r., powinien przygotować jedno pismo z żądaniem uzupełnienia materiału dowodowego o brakujące informacje, dane i dokumenty, co uniemożliwiło wydanie decyzji przed dniem 30 grudnia 2018 r. tj. ostaniem dniem, w którym powinny być zawarte umowy zrzeszenia pomiędzy Bankami Spółdzielczymi – Założycielami P. a P., jako bankiem zrzeszającym. P. wskazuje, że brak wymaganej koncentracji czynności organu w postępowaniu administracyjnym spowodował zdarzenia, takie jak przystąpienie do Systemu Ochrony Zrzeszenia [...], co z kolei stało się powodem do kolejnych wystąpień KNF z żądaniem uzupełniania i aktualizacji informacji i dokumentów pochodzących od P. Podkreśla, że takie zachowanie organu naraziło P. i jego akcjonariuszy na olbrzymie koszty nie tylko związane z tworzeniem Banku, ale także z konsekwencjami przystąpienia do Zrzeszenia B. SA poprzez wykupienie akcji tego Banku i koszty przystąpienia do systemu B. i utworzenia rezerw na posiadane akcje P. (por. pismo P. z dnia 3 czerwca 2019 r., k. 28). P. wnosił o zobowiązanie KNF do wydania decyzji, zasądzenie od organu kosztów postępowania oraz ustalenie, w jakiej dacie zostało podpisane i wysłane do organu pismo KNF z 21 grudnia 2018 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Jego zdaniem, obraz przebiegu postępowania, jaki wynika z akt sprawy nie wskazuje aby KNF nie zaangażowała się w prowadzenie przedmiotowego postępowania. W ocenie KNF nie jest zasadnym stwierdzenie, że w jakimkolwiek momencie postępowania czynności podejmowane przez organ wykonywane były w dużym odstępstwie czasu, czy też były pozorne. Zdaniem KNF wszelkie czynności, w tym dotyczące czynności dowodowych były podejmowane w ścisłym powiązaniu ze zgromadzonym w sprawie i włączanym do akt sprawy materiałem dowodowym i potrzebą obiektywnego i pełnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy. KNF podkreśliła, że starała się maksymalnie przyspieszyć postępowanie przekazując, równolegle do pism przekazywanych za pośrednictwem operatora pocztowego, pisma w drodze elektronicznej, oraz przekazując w kluczowych dla sprawy momentach część pism poprzez swoich pracowników bezpośrednio do siedziby Banku. Wskazała, że wykraczała też poza przyjęte w kpa standardy prowadzenia sprawy administracyjnej informując Bank nie tyko o przesłankach uzyskania zezwolenia, które nie zostały na dzień przekazania skargi spełnione, ale również określała szczegółowo przyczyny, z których niespełnienie tych przesłanek wynikało. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej p.p.s.a.), kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Zgodnie z treścią art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej p.p.s.a.), sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Zarówno pojęcie "bezczynności organu", jak też "przewlekłości postępowania", nie zostało zdefiniowane w przepisach. Pojęcie przewlekłości postępowania, ma inny zakres znaczeniowy niż "bezczynność organu", na co zwrócił uwagę NSA m. in. w wyroku z dnia 26 października 2012 r. sygn. akt II OSK 1956/12 oraz w wyroku z dnia 5 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1031/12. W tym ostatnim wyroku NSA wskazał, że: "Dokonując rozgraniczenia zakresu skarg na bezczynność i przewlekłość postępowania, zauważyć trzeba, iż nowelizacja ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez dodanie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, wymagać będzie reinterpretacji pojęcia "bezczynności", poprzez ograniczenie jego rozumienia do niewydania w terminie decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Natomiast przez pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących że formalnie organ nie jest bezczynny (por. J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydanie 5. Warszawa 2012, str. 44; J. Drachal, J. Jasielski, R. Stankiewicz. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, str. 69-70), ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (J. Borkowski (w): B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2011, str.238). Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Tak wyodrębniona skarga na przewlekłość postępowania dotyczyć będzie sytuacji innych niż formalna bezczynność organu (nie wydanie w terminie rozstrzygnięcia). Stwierdzenie przy tym, że w określonej dacie, a tą będzie data orzekania przez sąd, można zakwalifikować postępowanie organu jako dotknięte przewlekłością jego prowadzenia, wymagać będzie gruntownego zbadania sprawy pod wieloma względami, dokonania oceny czynności procesowych, analizy faktów i okoliczności zależnych od działania organu i jego pracowników oraz stanu zastoju procesowego sprawy wynikającego z zaniechania lub wadliwości działań podejmowanych przez strony lub innych uczestników postępowania (J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wydanie 11. Warszawa 2011, str. 238)." Zdaniem Sądu, w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy nie można zarzucić KNF przewlekłości postępowania prowadzonego z wniosku P. o ponowne rozpatrzenie sprawy wniesionego od decyzji z [...] listopada 2018 r. w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na rozpoczęcie działalności i to pomimo bezspornego przekroczenia terminu określonego w art. 35 § 3 kpa, tj. terminu miesiąca dedykowanego postępowaniu odwoławczemu. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że złożony w dniu 28 listopada 2018 r. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy było dwukrotnie uzupełniany przez P. (por. pismo z 29 listopada 2018 r. i 10 grudnia 2018 r. – k. 23 i k. 132 akt administracyjnych). Można zatem przyjąć, że zakres wnioskowanej przez Skarżącego kontroli decyzji pierwszoinstancyjnej został ostatecznie dookreślony dopiero w dniu 10 grudnia 2018 r. poprzez wskazanie, jakiego rodzaju naruszenia prawa procesowego i materialnego dopuścił się KNF wydając decyzje z [...] listopada 2018 r. Co więcej, w dniu 17 grudnia 2018 r. (data wpływu pisma do organu) P. wniósł o wyłączenie p.o. Dyrektora [...] Pani K. S. oraz Członka KNF Pana Z. S. od udziału w sprawie. Fakt ten skutkował wszczęciem dwóch postępowań wpadkowych, które wymagały wydania autonomicznych rozstrzygnięć. Sąd nadmienia, że złożenie wniosku o wyłączenie pracownika lub członka KNF jest uprawnieniem procesowym strony postępowania. Strona ma zatem prawo, o ile stwierdzi istnienie podstaw do złożenia takiego wniosku, złożyć go w każdym czasie i w każdym postępowaniu. Słusznie wskazuje organ, odwołując się w tej kwestii do art. 7 i 8 kpa, że obowiązkiem organu administracji publicznej jest uwzględnianie z urzędu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz przestrzeganie zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Jednym ze środków, który sprzyja realizacji tych zasad jest instytucja wyłączenia pracownika. Ma ona na celu eliminowanie wszelkich przyczyn skutkujących pojawieniem się jakichkolwiek wątpliwości co do bezstronności i obiektywizmu przy rozpoznawaniu sprawy a jej zadaniem jest zapewnienie obiektywnego, pozbawionego jakiejkolwiek stronniczości działania organu i występujących w jego imieniu osób. Stąd też w sprawie zachodziła konieczność szczegółowej analizy złożonych przez P. wniosków. Prawidłowe ich rozpatrzenie leżało nie tylko w interesie strony ale także organu nadzoru. W efekcie powyższego postępowaniem z [...] marca 2019 r. KNF odmówił wyłączenia członka KNF od udziału w rozpoznawaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wniosek o wyłączenie p.o. Dyrektora [...] został rozpatrzony już w dniu [...] stycznia 2019 r. Na czas trwania przedmiotowego postępowania niewątpliwy wpływ miała również okoliczność związana z przekazaniem KNF w dniu 17 stycznia 2019 r. pisma P. będącego zawiadomieniem o podejrzeniu popełnienia przestępstwa, zawierającego w swej treści wniosek o przystąpienie prokuratora do udziału w postępowaniu prowadzonym przez KNF z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji z [...] grudnia 2018 r. Pismem z 23 stycznia 2019 r. KNF przychyliła się do wniosku Banku. Negatywna odpowiedź Prokuratora Okręgowego doręczona została organowi dopiero w dniu 9 maja 2019 r. Słusznie zatem akcentuje organ, że trudno założyć, że organ nadzoru miał prowadzić postępowanie administracyjne w ten sposób, aby zniweczyć cel żądania Banku, tj. załatwić sprawę z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy tak szybko by uniemożliwić prokuratorowi wzięcie udziału w postępowaniu administracyjnym. W realiach niniejszej sprawy trudno ponadto czynić organowi nadzoru wytyk z tej przyczyny, że wykazywał inicjatywę dowodową, a także rozpatrywał wnioski dowodowe strony postępowania (por. postanowienie KNF z [...] marca 2019 r. – k. 636 akt administracyjnych). Nie można w żaden sposób podzielić opinii, że prowadząc postępowanie organ nadzoru działał opieszale i nie dążył do koncentracji materiału dowodowego oraz, że kwestie które były badane miały charakter nieistotny i niezwiązany z przedmiotem zawisłego postępowania administracyjnego. Poczynając od pisma z 14 stycznia 2019 r. poprzez dalszą korespondencję adresową, bądź to do strony postępowania, bądź też innych podmiotów (np. Bankowego Funduszu Gwarancyjnego) analizie poddano kwestie warunkujące wydanie zezwolenia na rozpoczęcie działalności przez P. Potwierdza to m.in.: żądanie przekazania informacji na temat aspektów organizacyjnych i finansowych banku; żądanie przekazania zaktualizowanego programu działalności i planu finansowego, uwzgledniających zeszłe zmiany w stanie faktycznym sprawy; żądanie przekazania zaktualizowanych informacji na temat obciążeń banku na rzecz Bankowego Funduszu Gwarancyjnego. Ponadto nie sposób pominąć faktu, że konieczność podejmowania znaczącej części czynności dowodowych w sprawie wynikała z aktywności dowodowej samej strony postępowania. Słusznie podkreśla organ, że jako gospodarz postępowania, to on decyduje, jakie dowody mają być przeprowadzone w celu załatwienia sprawy. Okoliczność, że zdaniem P. występowanie przez KNF o konkretne informacje czy też dokumenty było niecelowe, nie uprawnia do stwierdzenia przewlekłości postępowania. Mając na względzie okoliczność, że w toku prowadzonego postępowania KNF (w świetle art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe) miał ustalić, czy bank: jest należycie przygotowany organizacyjnie do rozpoczęcia działalności; zgromadził w całości kapitał założycielski; dysponuje odpowiednimi warunkami do przechowywania środków pieniężnych i innych wartości, z uwzględnieniem zakresu i rodzaju prowadzonej działalności bankowej; spełnia inne warunki określone w decyzji o wydaniu zezwolenia na utworzenie banku, to nie sposób zaprzeczyć, że zakres potencjalnego postępowania dowodowego jest znaczący. Organ potrzebował zatem informacji specjalnych, aby ustalić kwestie, które w jego ocenie miały kluczowe znaczenie dla prowadzonego postępowania administracyjnego. Analizując zatem przebieg postępowania Sąd nie stwierdza, aby czynności, które KNF podjęła w zakresie gromadzenia materiału dowodowego następowały w znacznych odstępach czasu. Uwzględniając charakter planowanej przez P. działalności i konieczność oceny, czy podmiot ten spełnia ustawowe wymagania, okresy następująca w kilkudniowych lub kilkutygodniowych odstępach mają swoje racjonalne uzasadnienie. W ocenie Sądu, wskazane przez organ przyczyny długości rozpatrywania sprawy pozwalają uznać, że zwłoka w wydaniu decyzji nastąpiła z przyczyn niezależnych od organu. Sąd podkreśla, że sprawa z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia na rozpoczęcie działalności przez Bank należy do spraw skomplikowanych dowodowo, przy których dochowanie ustawowego terminu zakończenia postępowania może okazać się trudne, chociażby z tego względu, że wymaga przeprowadzenia analizy złożonego i skomplikowanego materiału dowodowego. Skomplikowany i wielowątkowy charakter sprawy, a także fakt systematycznego podejmowania przez organ nadzoru czynności proceduralnych, zdaniem Sądu, czyni nieuzasadnionym zarzut skargi o naruszeniu przez organ zasad dotyczących szybkości postępowania. W ocenie Sądu, czas jaki upływał pomiędzy podjęciem kolejnych czynności w sprawie wynikał z potrzeby analizy otrzymanych informacji i dokumentów, zwracania się o kolejne informacje oraz oczekiwania na odpowiedź. Słusznie podkreśla Skarżący, że organ nadzoru prowadząc postępowanie administracyjne z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy powinien je prowadzić z poszanowaniem zasad wskazanych w kpa, w tym zasady szybkości postępowania. Szybkość postępowania nie może być jednak realizowania kosztem innych zasad, w tym zasady prawdy obiektywnej. Z zasady tej wynika obowiązek organu wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa. Organ nadzoru ma zatem obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, zwłaszcza wówczas, gdy jest świadomy faktu, iż kluczowe elementy sprawy administracyjnej podlegają stałej zmianie i stan faktyczny ustalony w postępowaniu pierwszoinstancyjnym zdezaktualizował się na skutek różnych zdarzeń i okoliczności. Nawiązując chociażby do pisma organu z dnia 8 lutego 2019 r. wskazać należy, że KNF wezwała P. do przekazania między innymi oświadczeń woli banków spółdzielczych z informacją o podtrzymaniu woli uczestnictwa w zrzeszeniu, wskazując, że 8 banków przystąpiło do innego zrzeszenia. Było to więc działanie w ocenie Sądu jak najbardziej uzasadnione, i nie można przychylić się do stanowiska Skarżącego wyrażonego w piśmie z dnia 3 kwietnia 2019 roku, co do braku podstaw ponownego żądania przez KNF złożenia odpowiednich oświadczeń przez banki spółdzielcze zamierzające uczestniczyć w zrzeszeniu P. z uwagi na dysponowanie przez organ wykazem akcjonariuszy w ramach załącznika nr 1 do protokołu kontroli. Oświadczenia te w części utraciły swą aktualność i organ zasadnie podjął powyższe czynności celem ustabilizowania stanu faktycznego. Na marginesie zauważyć należy, że większość uwidocznionych na kopiach oświadczeń banków, przekazanych organowi przez P. przy piśmie z 3 kwietnia 2019 r. (por. k. 804 i nast. akt administracyjnych), przekazana została P. już w lutym 2019 r. Zatem nie sposób czynić zarzutu organowi zarzutu co do sukcesywnego informowania P. (chociażby w piśmie z dnia 28 marca 2019 roku), o wyjściu z projektu kolejnych banków, pomimo, że P. taką wiedzę już posiadał, skoro nie zawiadomił jeszcze o tym organu, a KNF zobligowany był do informowania P. o wszystkich okolicznościach mających wpływ na wynik sprawy. Tym bardziej, że powyższe zmiany wiązały się z przedstawianiem przez P. nowych wersji Programu działalności, co wpływało również na wydłużenie terminu załatwienia sprawy. W orzecznictwie podkreśla się, że zaniedbanie organu administracji państwowej, polegające na niedopełnieniu obowiązku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, jak również uproszczona ocena zebranego, niepełnego materiału dowodowego jest wadą postępowania uzasadniającą uchylenie decyzji administracyjnej wydanej w wyniku takiego zaniedbania. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 10 lipca 2018 r. (II OSK 630/18) "Zasada szybkości postępowania wyrażona w art. 12 k.p.a. nie może prowadzić do naruszenia przepisów prawa i w konsekwencji naruszać uprawnień procesowych stron w imię "szybkości" postępowania. Każda sprawa administracyjna musi być rozpoznana wnikliwie, z poszanowaniem zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), zgodnie z którą w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli". Z akt sprawy wynika, że o każdym przypadku nie załatwienia sprawy w terminie organ informował Bank, wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Strona miała zagwarantowane prawo do zapoznawania się z aktami sprawy i z prawa tego skutecznie korzystała. Wychodząc naprzeciw oczekiwaniom strony organ aranżował spotkania, w którym tłumaczył motywy swego postępowania i zakres podejmowanych czynności. Oceniając częstotliwość czynności podejmowanych przez KNF Sąd nie dopatrzył się przewlekłości w tym zakresie. Zdaniem Sądu nie można również przypisać KNF braku staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, a jego działania były niecelowe, nieskuteczne i nie prowadziły do zakończenia sprawy. Poszczególne czynności były podejmowane w uzasadnionych okolicznościami faktycznymi odstępach czasu. Nosiły cechy koncentracji i w były niezbędne dla dalszego toku postępowania, w tym załatwienia sprawy. Postępowanie prowadzone było efektywnie przy zachowaniu wszelkich standardów procesowych wywodzonych z kpa. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną.