VI SAB/Wa 35/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant ref. staż. Renata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2013 r. sprawy ze skargi A. S.A. z siedzibą w B. na bezczynność Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w przedmiocie doręczenia decyzji kończącej postępowanie w sprawie wniosku o wznowienie postępowania postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej spółce A. S.A. z siedzibą w B. kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi. A. S.A. z siedzibą w B., reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (dalej także jako: "Przewodniczący KRRiT") polegającą na braku doręczenia decyzji kończącej postępowanie w sprawie wniosku z dnia [...] września 2012 r. o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia koncesji skarżącej spółce na rozpowszechnianie programu telewizyjnego pod nazwą "[...]" w zakresie dotyczącym ustalenia wysokości opłaty za jej udzielenie. Według strony skarżącej, od dnia [...] września 2012 r., tj. od daty złożenia skargi o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...], Przewodniczący KRRiT nie rozstrzygnął sprawy, ani nie poinformował skarżącej spółki o przedłużeniu terminu do jej rozpoznania. W tym stanie rzeczy - w ocenie skarżącej spółki - wobec upływu terminów do rozpatrzenia sprawy miał zastosowanie przepis art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, a zatem w dniu [...] listopada 2012 r. Przewodniczący KRRiT wydał decyzję zgodnie z wnioskiem zawartym w skardze o wznowienie postępowania. Strona skarżąca wskazała ponadto, że poczyniła kroki w celu spowodowania doręczenia spółce stosownej decyzji. W tym zakresie skarżąca spółka podniosła, że w dniu [...] listopada 2012 r. wystąpiła do Przewodniczącego KRRiT z wnioskiem o doręczenie decyzji wydanej w sprawie zainicjowanej wnioskiem strony z dnia [...] września 2012 r., a następnie - w dniu [...] grudnia 2012 r. - wystosowała do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wobec braku doręczenia decyzji. W odpowiedzi na skargę opatrzonej datą [...] marca 2013 r. Przewodniczący KRRiT wniósł o jej odrzucenie ze względu na niedopuszczalność złożenia do Sądu skargi na bezczynność polegającą na braku doręczenia decyzji w sprawie o wznowienie postępowania. Zdaniem organu, czynność doręczenia decyzji jest wyłącznie czynnością materialno-techniczną, dlatego niewykonanie tej czynności przez organ nie jest bezczynnością, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. Nr 270 ze zm.) - dalej także: "p.p.s.a." Niezależnie od powyższego organ zaakcentował, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej, w przedmiotowej sprawie toczącej się po wznowieniu postępowania nie zapadła jeszcze żadna decyzja. Ponadto Przewodniczący KRRiT stwierdził, że w obowiązującym aktualnie stanie prawnym brak jest w ustawie z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji wyraźnego odesłania do przepisu art. 11 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Zdaniem organu, art. 11 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie znajduje zastosowania w sprawach o udzielenie/zmianę koncesji prowadzonych przez Przewodniczącego KRRiT. W piśmie procesowym z dnia [...] maja 2013 r. Przewodniczący KRRiT poinformował Sąd, że w dniu [...] kwietnia 2013 r. wydał decyzję nr [...]. Z informacji organu wynikało ponadto, że przedmiotowa decyzja została doręczona skarżącej spółce w dniu [...] kwietnia 2013 r. Jednocześnie Przewodniczący KRRiT wskazał, że gdyby Sąd nie odrzucił skargi strony – organ wnosi o umorzenie postępowania sądowego, jako bezprzedmiotowego, na podstawie przepisu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W piśmie procesowym z dnia [...] czerwca 2013 r. skarżąca spółka, reprezentowana przez radcę prawnego, złożyła oświadczenie o cofnięciu przedmiotowej skargi na bezczynność Przewodniczącego KRRiT. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 60 p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 tej ustawy, jeżeli strona skarżąca skutecznie cofnęła skargę, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 lutego 2013 r., wydanym w sprawie sygn. akt II GSK 2172/11 - wyjaśnił, że w sprawach ze skarg na bezczynność organu administracji, w celu istnienia/nieistnienia stanu bezczynności organu istotne jest precyzyjne zidentyfikowanie przedmiotu żądania zawartego w skardze na bezczynność i skonfrontowanie tego żądania oraz jego zasadności z istnieniem po stronie organu administracji prawnego obowiązku działania - na wniosek lub z urzędu - polegającego na załatwieniu (rozstrzygnięciu) konkretnej sprawy administracyjnej. W rozpatrywanej sprawie skarżąca spółka wniosła skargę na bezczynność organu polegającą na braku doręczenia decyzji, która - zdaniem strony - ze względu na dyspozycję przepisu art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej miała być wydana już w dniu [...] listopada 2012 r. Analizując treść przedmiotowej skargi na bezczynność, należy podkreślić, że nie ma wątpliwości, co do intencji strony skarżącej w zaskarżeniu wyłącznie czynności doręczenia decyzji, a nie bezczynności organu polegającej na braku wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku strony z dnia [...] września 2012 r. O powyższym świadczy jednoznaczne stanowisko skarżącej spółki zawarte w uzasadnieniu skargi. Z uwagi na powyższe, kwestia wydania i doręczenia stronie decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...], kończącej postępowanie w I instancji, wszczęte na przedmiotowy wniosek strony skarżącej - nie ma prawnego znaczenia dla dalszych rozważań dotyczących dopuszczalności niniejszej skargi. W tym zakresie, zdaniem Sądu, nie mają także znaczenia merytorycznie wadliwe rozważania strony skarżącej o domniemaniu wydania w dniu [...] listopada 2012 r. decyzji przez organ koncesyjny. Rozpoznając kwestię dopuszczalności niniejszej skargi należy się bowiem skoncentrować na tym, czy czynność doręczenia decyzji mieści się w katalogu czynności wymienionych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W ocenie Sądu, doręczenie decyzji jest czynnością procesową, materialno-techniczną wywołującą skutek w postaci rozpoczęcia biegu terminu do zaskarżenia danego aktu. Doręczenie nie przyznaje, stwierdza lub uznaje uprawnień lub obowiązków. Nie mieści się ono w katalogu czynności wymienionych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Stosownie więc do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. nie podlega kontroli także zaniechanie doręczenia decyzji. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie mógł umorzyć postępowania w związku ze złożonym oświadczeniem skarżącej spółki o cofnięciu skargi, gdyż badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne (por. m. in. B. Dauter /w:/ Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2008, s. 129). W konsekwencji Sąd uznał, że skuteczne cofnięcie skargi może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 1829/07). Mając na względzie powyższe rozważania, Sąd uznał, że skarga na bezczynność organu polegającą na braku doręczenia decyzji - nie jest dopuszczalna, a więc należało ją odrzucić na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Orzekając o kosztach postępowania, obejmujących zwrot na rzecz skarżącej spółki uiszczonego wpisu sądowego - Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 tej ustawy.