VI SAB/Wa 35/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia R. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2017 r. sygn. akt VI SAB/Wa 35/16 w sprawie ze skargi R. C. na bezczynność Okręgowego Inspektora Pracy w W. w sprawie rozpoznania wniosku o wydanie decyzji nakazującej odkupienie wyrobów objętych zakazem wprowadzenia do obrotu postanawia: 1. odrzucić zażalenie, 2. zwrócić skarżącemu R. C. kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od zażalenia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 30 stycznia 2017 r., na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) – dalej: p.p.s.a., odrzucił jako niedopuszczalną skargę R. C. na bezczynność Okręgowego Inspektora Pracy w W. w sprawie rozpoznania wniosku o wydanie decyzji nakazującej odkupienie wyrobów objętych zakazem wprowadzenia do obrotu Na powyższe postanowienie, w dniu 20 lutego 2017 r. wpłynęło do Sądu zażalenie wniesione przez profesjonalnego pełnomocnika skarżącego – adwokata, który na podstawie art. 194 p.p.s.a. domagał się uchylenia postanowienia Sądu z 30 stycznia 2017 r. i nadania skardze biegu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w warszawie zważył co następuje: Wniesiony w niniejszej sprawie środek zaskarżenia od postanowienia z dnia 30 stycznia 2017 r. jest niedopuszczalny. Zasadniczy problem w rozpatrywanej sprawie, niezależnie od zarzutów podniesionych w zażaleniu, wymagający rozważenia w pierwszej kolejności, dotyczy dopuszczalności zażalenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Stosownie do treści art. 173 § 1 p.p.s.a., od postanowienia Sądu odrzucającego skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., jako postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, przysługuje do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna, a nie zażalenie. W piśmiennictwie i orzecznictwie przyjmuje się (zob. B. Gruszczyński w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – komentarz", Wydawnictwo Zakamycze, 2006 r., str. 410 i 464 oraz powołane tam orzecznictwo), że wniesienie skargi kasacyjnej od orzeczenia, na które służy zażalenie, nie powinno spowodować jej odrzucenia na podstawie art. 178 p.p.s.a., lecz powinno zostać potraktowane jako wniesienie w istocie zażalenia, błędnie nazwanego skargą kasacyjną. Z kolei w sytuacji odwrotnej (t.j. gdy wniesiono zażalenie zamiast skargi kasacyjnej) zażalenie podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne. Przypomnieć należy, że nie bez przyczyny sporządzenie środka odwoławczego, jakim jest skarga kasacyjna, obwarowane zostało tzw. przymusem adwokackim, tj. koniecznością sporządzenia przez zawodowego pełnomocnika, o którym mowa w art. 175 p.p.s.a. Silne sformalizowanie postępowania kasacyjnego wymaga bowiem uczestnictwa profesjonalnego zastępcy, od którego oczekuje się, że jest on w stanie zapewnić stronie postępowania należytą reprezentację, w szczególności uchronić ją przez niebezpieczeństwem odrzucenia środka odwoławczego bez jego merytorycznego rozpoznania (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2013, pkt 1.) W związku z powyższym, Sąd podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny zawarty w postanowieniu z dnia 29 kwietnia 2014 r., sygn. akt I FZ 134/14 (134/14 LEX nr 1454700), że od adwokata, jako osoby mającej odpowiednie przygotowanie prawnicze, należy wymagać znajomości przepisów prawa, które mają w danej sprawie zastosowanie, a przede wszystkim dokładnej wiedzy o tym, jakie środki prawne służą reprezentowanej przez niego stronie. Skoro więc ustawodawca przewidział skargę kasacyjną jako środek prawny zaskarżenia ww. postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, to w takim przypadku nie jest dopuszczalne wniesienie zażalenia, który to środek prawny zaskarżenia służy w innych sytuacjach przewidzianych w ustawie (vide: postanowienie NSA z dnia 3 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1249/04, CBOSA). Jakkolwiek więc co do zasady mylne oznaczenie rodzaju pisma nie powinno pociągać za sobą ujemnych skutków dla strony (falsa demonstratio non nocet), to trudno tę zasadę odnosić par excellence do pism składanych przez profesjonalistów. W niniejszej sprawie intencja wniesienia zażalenia (a nie skargi kasacyjnej) przez reprezentującego skarżącego adwokata, została zamanifestowana w sposób jednoznaczny, nie tylko poprzez stosowne oznaczenie rodzaju środka odwoławczego, ale też z uwagi na powołanie się w podstawie prawnej, na przepis regulujący instytucję zażalenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym (art. 194 p.p.s.a., k. 37 akt sądowych) oraz w konkluzji uzasadnienia, że wniesienia zażalenia było konieczne i uzasadnione (ostatnia strona zażalenia, k. 41 akt sądowych). Dlatego też takie sformułowanie (określenie) środka odwoławczego Sąd uznał za wiążące. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 178 p.p.s.a., w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a odrzucił zażalenie jako niedopuszczalne. O zwrocie wpisu orzeczono na mocy art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 195 p.p.s.a.