VI SAB/Wa 36/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2013 r. sprawy ze skargi A. S.A. z siedzibą w B. na bezczynność Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w przedmiocie doręczenia decyzji kończącej postępowanie w sprawie wniosku o wznowienie postępowania postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej A. S.A. z siedzibą w B. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego. A. SA z siedzibą w B., reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (dalej powoływanego jako: Przewodniczący KRRiTV) polegającą na braku doręczenia decyzji wydanej na skutek skargi z dnia 3 września 2012 r. o wznowienie postępowania administracyjnego. Jak wynika z akt sprawy, wnioskiem z dnia 3 września 2012 r. w oparciu o art. 145 a) § 1 k.p.a., skarżąca wniosła o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. dotyczącej rozłożenia na raty opłaty wynikającej z decyzji [...] z dnia [...] lipca 2011 r. (dot. rozszerzenia koncesji na rozpowszechnienie programu pod nazwą [...]). Według strony skarżącej, od dnia 3 września 2012 r. tj. od złożenia skargi o wznowienie postępowania administracyjnego organ nie rozstrzygnął sprawy ani nie poinformował o przedłużeniu terminu do jej rozpoznania. W tym stanie rzeczy, wobec upływu terminów do rozpatrzenia sprawy miał zastosowanie art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej a zatem, zdaniem skarżącej, w dniu 3 listopada 2012 r. Przewodniczący KRRiTV wydał decyzję zgodnie z wnioskiem zawartym w skardze o wznowienie postępowania. Strona wskazuje, że poczyniła kroki w celu spowodowania doręczenia spółce stosownej decyzji. W tym zakresie podała, że w dniu 19 listopada 2012 r. wystąpiła do organu z wnioskiem o doręczenie decyzji wydanej w sprawie wniosku z dnia 3 września 2012 r., a następnie - w dniu 21 grudnia 2012 r. wystosowała do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wobec braku doręczenia decyzji. W odpowiedzi na skargę opatrzonej datą 20 marca 2013 r. organ wniósł o jej odrzucenie ze względu na niedopuszczalność złożenia do Sądu skargi na bezczynność polegającą na braku doręczenia decyzji. Zdaniem organu, czynność doręczenia decyzji jest wyłącznie czynnością materialno-techniczną dlatego niewykonanie tej czynności przez organ nie jest bezczynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Niezależnie od powyższego organ zaakcentował, że wbrew twierdzeniom skarżącej, w przedmiotowej sprawie toczącej się po wznowieniu postępowania nie zapadła jeszcze żadna decyzja. W obowiązującym aktualnie stanie prawnym brak jest w ustawie z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji wyraźnego odesłania do art. 11 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Zdaniem organu, art. 11 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie znajduje zastosowania w sprawach o udzielenie/zmianę koncesji prowadzonych przez Przewodniczącego KRRiTV. Z kolei w piśmie z dnia 29 maja 2013 r. Przewodniczący KRRiTV poinformował Sąd, że wydał w dniu [...] kwietnia 2013 r. decyzję nr [...] kończącą postępowanie w I instancji wszczęte na przedmiotowy wniosek strony. Decyzja ta została doręczona skarżącej spółce w dniu 7 maja 2013 r. Jednocześnie organ wskazał, że gdyby Sąd nie odrzucił skargi strony, wnosi o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Pismem z dnia 11 czerwca 2013 r. skarżąca spółka cofnęła skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 tej ustawy, jeżeli strona skarżąca skutecznie cofnęła skargę, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 lutego 2013 r. w sprawie sygn. akt II GSK 2172/11 wyjaśnił, że w sprawach ze skarg na bezczynność organu administracji, w celu istnienia/nieistnienia stanu bezczynności organu istotne jest precyzyjne zidentyfikowanie przedmiotu żądania zawartego w skardze na bezczynność i skonfrontowanie tego żądania oraz jego zasadności z istnieniem po stronie organu administracji prawnego obowiązku działania - na wniosek lub z urzędu - polegającego na załatwieniu (rozstrzygnięciu) konkretnej sprawy administracyjnej. W rozpatrywanej sprawie spółka wniosła skargę na bezczynność organu polegającą na braku doręczenia decyzji która, zdaniem strony, ze względu na dyspozycję art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej miała już być wydana w niniejszej sprawie w dniu 3 listopada 2012 r. Analizując treść przedmiotowej skargi na bezczynność należy podkreślić, że nie ma wątpliwości, co do intencji strony w zaskarżeniu wyłącznie czynności doręczenia decyzji a nie bezczynności organu polegającej na braku wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku strony z dnia 3 września 2012 r. O powyższym świadczy jednoznaczne stanowisko skarżącej zawarte pkt 2.12 skargi: Do dnia dzisiejszego decyzja nie została doręczona, pkt 3.22. Przewodniczący wydał w dniu 3 listopada 2012 r. rozstrzygnięcie zgodne z wnioskiem strony. Pomimo, tego decyzja nie została doręczona stronie, pkt 4.1: wobec bezczynności organu (brak doręczenia decyzji do dnia dzisiejszego, złożenie skargi jest uzasadnione . Z uwagi na powyższe, kwestia wydania i doręczenia stronie decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] kończącej postępowanie w I instancji, wszczęte na przedmiotowy wniosek strony nie ma prawnego znaczenia dla dalszych rozważań dotyczących dopuszczalności niniejszej skargi. W tym zakresie nie mają także znaczenia merytorycznie wadliwe rozważania skarżącej o domniemaniu wydania w dniu 3 listopada 2012 r. decyzji przez organ koncesyjny. Rozpoznając kwestię dopuszczalności niniejszej skargi należy się bowiem skoncentrować na tym, czy czynność doręczenia decyzji mieści się w katalogu czynności wymienionych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zdaniem Sądu, doręczenie decyzji jest czynnością procesową, materialno-techniczną wywołującą skutek w postaci rozpoczęcia biegu terminu do zaskarżenia danego aktu. Doręczenie nie przyznaje, stwierdza lub uznaje uprawnień lub obowiązków. Nie mieści się ono w katalogu czynności wymienionych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Stosownie więc do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. nie podlega kontroli także zaniechanie doręczenia decyzji. W związku z powyższym Sąd nie mógł umorzyć postępowania w związku ze złożonym oświadczeniem skarżącej o cofnięciu skargi (B. Dauter, Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2008 str. 129), gdyż badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. W konsekwencji skuteczne cofnięcie skargi może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (por. postanowienie Naczelnego sądu Administracyjnego z dnia 3 stycznia 2008 r. sygn. akt I OSK 1829/07 ) Tymczasem, jak wywiedziono powyżej, skarga na bezczynność organu polegająca na braku doręczenia decyzji nie jest dopuszczalna a więc należało ją odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. O kosztach postępowania obejmujących zwrot na rzecz skarżącej uiszczonego wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 tej ustawy.