VI SAB/Wa 36/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska po rozpoznaniu w dniu 14 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. D. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa w przedmiocie rozpoznania wniosku o zapewnienie dostępu do rynku usług drogowych postanawia: odrzucić skargę. P. D. pismem z dnia 29 maja 2017 r. złożył skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa dotyczącą braku odpowiedzi na wniosek z dnia 21 marca 2017 r. o przyznanie dostępu do usług transportowych. We wniosku tym skarżący wystąpił o udostępnienie pełnoprawnego, nieograniczonego dostępu do wspólnego jednolitego europejskiego rynku usług transportowych w ramach członkostwa Polski w Unii Europejskiej oraz dostępu do krajowego rynku usług transportowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Jak wynika z akt sprawy, skarżący powiązał bezczynności organu z brakiem wydania przez Ministra Infrastruktury i Budownictwa decyzji administracyjnej dotyczącej udostepnienia pełnoprawnego, nieograniczonego dostępu do wspólnego jednolitego europejskiego rynku usług transportowych w ramach członkostwa Polski w Unii Europejskiej oraz dostępu do krajowego rynku usług transportowych. Sąd, dokonując kontroli sprawy ze skargi na bezczynność organu, w pierwszej kolejności ocenia dopuszczalności takiej skargi. Oceniając wniesioną przez skarżącego skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa z tej perspektywy, należy uznać ją za niedopuszczalną, bo pozostającą poza zakresem działania sądów administracyjnych. Złożona przez P. D. skarga na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa dotyczy wniosku o udostępnienie pełnoprawnego, nieograniczonego dostępu do wspólnego jednolitego europejskiego rynku usług transportowych w ramach członkostwa Polski w Unii Europejskiej oraz dostępu do krajowego rynku usług transportowych. Przyczyną złożenia skargi są zastrzeżenia do funkcjonowania programu "[...]" prowadzonego przez Zrzeszenie Międzynarodowych Przewoźników Drogowych w Polsce oraz usługi elektronicznej oferowanej przez przedsiębiorstwo T. GmbH. Zastrzeżenia te P. D. zawarł w piśmie z dnia 26 marca 2014 r. adresowanym do Pana Prezesa Z. w Polsce J. B. (kopia w aktach administracyjnych s. 1) oraz w piśmie z dnia 1 lipca 2015 r. adresowanym do T. ul. [...]., [...] P. (kopia w aktach administracyjnych s. 10). Jak wynika z akt administracyjnych przedmiotem postępowania były zastrzeżenia do funkcjonowania Zrzeszenia Międzynarodowych Przewoźników Drogowych w Polsce min. działania monopolistyczne, brak dostępu do określonych usług i dyskryminację oraz brak dostępu do określonej usługi (zdaniem skarżącego Z.) oferowanej przez przedsiębiorstwo T.GmbH. Sąd przychyla się do stanowiska organu zawartego w piśmie z dnia 11 sierpnia 2016 r. sygnatura [...]., twierdzącego, iż, żądanie przez Skarżącego przyznania usługi elektronicznej dostępu do zamkniętej giełdy ładunków podmiotu prywatnego podlega regulacji cywilnoprawnej i dotyczy innej sfery niż dostęp do rynku usług transportowych. Zrzeszenie Międzynarodowych Przewoźników Drogowych w Polsce jest stowarzyszeniem zarejestrowanym w Krajowym Rejestrze Sądowym pod nr [...] (dalej: Z.). Członkostwo przewoźników drogowych w stowarzyszeniach nie jest obowiązkowe, co oznacza, że przedsiębiorcy, mogą lecz nie muszą z niego korzystać. Członkostwo przedsiębiorcy w stowarzyszeniu przewoźników jest jego autonomiczną decyzją. Działalność Z., jako stowarzyszenia regulują przepisy cywilnoprawne, a w szczególności ustawa z dnia 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach Dz. U. z 2017 r. poz. 210, tj.). Zgodnie z art. 2 ust. 1 ww. ustawy stowarzyszenie jest dobrowolnym, samorządnym i trwałym zrzeszeniem o celach niezarobkowych. Ponadto, stosownie do art. 8 ust. 5 pkt 2 ww. ustawy, jest starosta właściwy ze względu na siedzibę stowarzyszenia. Zgodnie z informacją zawartą w Krajowym Rejestrze Sądowym stowarzyszenie to ma siedzibę na terenie miasta W., w związku, z czym organem właściwym w sprawach nadzoru jest prezydent miasta W. Zatem skarżący zastrzeżenia odnośnie do działalności stowarzyszenia winien zgłosić podmiotowi nadzorującemu działalność stowarzyszenia uprawnionemu do podjęcia stosownych działań zgodnie z art. 28 ustawy prawo o stowarzyszeniach. Minister właściwy do spraw transportu nie jest organem nadrzędnym w stosunku do stowarzyszeń przewoźników drogowych. Podniesiony przez skarżącego zarzut dostępu do usługi elektronicznej oferowanej przez przedsiębiorstwo T. GmbH jest nieuzasadniony. Materia ta również podlega regulacji cywilnoprawnej i należy do innej sfery niż dostęp do rynku usług transportowych. Przedmiotowy zakres postępowania sądowoadministracyjnego wyznaczają przepisy art. 3 do art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r. poz. 1369) – cytowanej dalej, jako "p.p.s.a.". W niniejszej sprawie zastosowanie ma pierwszy ze wskazanych przepisów. Sprawowana przez sądy kontrola administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach wyszczególnionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., a zgodnie z pkt 8 kontrolą tą objęte są sprawy ze skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a cyt. artykułu, tj. skarg na bezczynność organu administracji, który winien podjąć działanie w przewidziany w pkt od 1 do 4a powołanego artykułu sposób. Powyższe dotyczy: decyzji administracyjnych, postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę, co do istoty, postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz innych niż wyżej określone aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Innymi słowy, złożenie skargi na bezczynność jest dopuszczalne jedynie w ramach, w jakich przysługuje skarga do sądu administracyjnego na wymienione wyżej decyzje, postanowienia, akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów obowiązującego prawa (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz; WoltersKluwer wyd. II, str. 30). Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że zarzut bezczynności kierowany przez zainteresowany podmiot wobec organu, który nie ma podstaw prawnych do załatwienia wnioskowanej sprawy w żadnej z form określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a p.p.s.a., nie będzie znajdował uzasadnienia, zaś kierowana do sądu administracyjnego skarga na taką bezczynność będzie niedopuszczalna i jako taka podlegać będzie odrzuceniu. W niniejszej sprawie, w ocenie skarżącego, organ nie zajął stanowiska wobec wniosku o udostepnienie pełnoprawnego, nieograniczonego dostępu do wspólnego jednolitego europejskiego rynku usług transportowych w ramach członkostwa Polski w Unii Europejskiej oraz dostępu do krajowego rynku usług transportowych. Takie przekonanie skarżącego jest bezzasadne wobec ustosunkowania się przez organ do złożonego wniosku w piśmie z dnia 11 sierpnia 2016 r. Przywołane przez skarżącego Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz.U.UE.L.2009.300.72) na celu zapewnienie spójnych ram dla międzynarodowych przewozów drogowych rzeczy we Wspólnocie oraz ustanowienie wspólnej polityki transportowej obejmującej, między innymi, określanie wspólnych reguł mających zastosowanie do dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych rzeczy na terytorium Wspólnoty, jak również ustalanie warunków, na jakich przewoźnicy niemający siedziby w państwie członkowskim mogą świadczyć usługi przewozowe na terytorium danego państwa członkowskiego. Stworzenie wspólnej polityki transportowej pociąga za sobą zniesienie wszelkich ograniczeń wobec usługodawców na podstawie ich przynależności państwowej lub faktu, że mają siedzibę w innym państwie członkowskim niż to, w którym usługa ma być świadczona. Warunkiem uzyskania dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych jest posiadanie licencji wspólnotowej. Licencję tą wydaje nadzorowany przez ministra właściwego ds. transportu Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 7 ust. 4 pkt 1ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2016 r. poz. 1907 tj.). Zgodnie z aktami sprawy skarżący posiada licencję nr [...] dotyczącą zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. Zatem skarżący posiada dostęp do rynku międzynarodowych przewozów drogowych w rozumieniu Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009. Zdaniem Sądu, oczekiwane przez skarżącego stanowisko organu wobec powyższego wniosku nie mogłoby znaleźć odzwierciedlenia w rozstrzygnięciu organu przewidzianym treścią art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., podlegającym zaskarżeniu skargą do sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.