VI SAB/Wa 37/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka po rozpoznaniu w dniu 30 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. O. na bezczynność Krajowej Rady Sądownictwa w przedmiocie zgłoszenia na wolne stanowisko sędziego Sądu Najwyższego postanawia: 1. odrzucić skargę 2. zwrócić skarżącemu kwotę 100 zł (sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. W. O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Krajowej Rady Sądownictwa w przedmiocie zgłoszenia na wolne stanowisko sędziego Sądu Najwyższego. Zarządzeniem z 1 sierpnia 2019 r. skarżący został wezwany do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych skargi przez nadesłanie ponaglenia skierowanego do właściwego organu, w trybie art. 53 § 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") oraz wskazania numeru PESEL skarżącego (art. 46 § 2 pkt 1 lit. b P.p.s.a., pod rygorem odrzucenia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 zm., dalej: P.p.s.a.), jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku skargi zastosowanie ma przepis art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. W myśl art. 57 § 1 P.p.s.a. skarga pod względem formalnym powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Wymagania pism w postępowaniu sądowym określa art. 46 P.p.s.a. Pierwsze pismo w sprawie, zgodnie z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b P.p.s.a. powinno zawierać numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną. Z kolei, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przez dopuszczalność skargi należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe tzn. określenie, od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i dopuszczalność skargi w zakresie podmiotowym to jest określenie, jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Warunkami formalnymi skutecznego złożenia skargi są: złożenie skargi od aktu objętego zakresem właściwości rzeczowej sądu określonej w art. 3 § 2 i 3 i art. 5 P.p.s.a., wniesienie skargi po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one skarżącemu w postępowaniu przed organem oraz wniesienie skargi przez podmiot, któremu zgodnie z art. 50 § 1 lub 2 P.p.s.a. przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Przesłanki te muszą być spełnione łącznie, zatem stwierdzenie braku którejś z nich prowadzi do uznania niedopuszczalności skargi, a w konsekwencji do jej odrzucenia bez merytorycznego rozpoznania sprawy. Zgodnie z art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 § 2 P.p.s.a. należy rozumieć sytuacje, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Droga sądowa jest zatem dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. Środkiem zaskarżenia, który przysługuje stronie w razie niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, zwana dalej: "K.p.a."), w przepisach szczególnych bądź w terminie ustalonym w myśl art. 36 (bezczynność), bądź gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość), jest ponaglenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu, to ponaglenie do organu prowadzącego postępowanie (art. 37 § 1 i 3 K.p.a.). Tym samym wniesienie skargi na bezczynność (przewlekłość) organu jest możliwe dopiero po wniesieniu ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie w trybie art. 37 k.p.a. Jak wynika z akt sprawy zarządzeniem z 1 sierpnia 2019 r. (k. 75 - akt sądowych) skarżący został wezwany do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych skargi przez nadesłanie ponaglenia skierowanego do właściwego organu, w trybie art. 53 § 2b P.p.s.a. oraz wskazania numeru PESEL skarżącego (art. 46 § 2 pkt 1 lit. b P.p.s.a.), pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca ww. zarządzenie była dwukrotnie awizowana, po czym została zwrócona z adnotacją "zwrot o niepodjęciu w terminie". Wobec prawidłowej awizacji została uznana za doręczoną, w trybie art. 73 P.p.s.a. z dniem 3 września 2019 r. Termin siedmiodniowy do usunięcia ww. braków skargi upłynął zatem 10 września 2019 r. jednak w zakreślonym terminie skarżący zarządzenia nie wykonał. Ponieważ skarżący nie usunął braków formalnych skargi, skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a.