VI SAB/Wa 38/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2004r. sprawy ze skargi A. M. na Ministra Edukacji Narodowej i Sportu w przedmiocie bezczynności organu postanawia odrzucić skargę VI SAB/ Wa 38/04 Uzasadnienie Pismem z dnia [...] grudnia 2003 r. pan A. M. zwrócił się do Polskiej Konfederacji Sportu, jako organu nadzoru nad działalnością związków sportowych, o uchylenie niektórych uchwał Polskiego Związku Żeglarskiego związanych z procedurą egzaminowania i wydawania patentów żeglarskich, jako niezgodnych z obowiązującym prawem. Ponadto pan A. M. wnosił o uchylenie wszelkich postanowień dotyczących pobierania opłat za czynności powierzone z zakresu administracji państwowej, które są jednocześnie zadaniami statutowymi. Jako podstawę prawną powyższego pisma pan A. M. podał art. 258 § 2 kpa i art. 16 pkt 1 ustawy o kulturze fizycznej z dnia 18 stycznia 1996 r. (Dz. U. 01 nr 81, poz. 889). Pismem z dnia [...].grudnia 2003 r. Polska Konfederacja Sportu przekazała powyższe pismo do Polskiego Związku Żeglarskiego z prośbą o ustosunkowanie się do podnoszonych zarzutów. W dniu [...] stycznia 2004 r. ([...] luty 2004 r. data wpływu). Pan A. M. wystosował do Ministra Edukacji Narodowej i Sportu zażalenie na działanie Polskiej Konfederacji Sportu. W zażaleniu podał między innymi, że dnia [...] listopada 2003 r. ([...] grudnia 2003r. data wpływu) wysłał do Polskiej Konfederacji Sportu pismo z wnioskiem o wystąpienie w trybie nadzoru wobec Polskiego Związku Żeglarskiego celem uchylenia postanowień niezgodnych z rozporządzeniem MENiS w sprawie uprawnień żeglarskich. Do dnia [...] stycznia 2004 r. nie otrzymał żadnych wiążących postanowień, poza informacją o przekazaniu sprawy do zaopiniowania przez władze Polskiego Związku Żeglarskiego. Postępowanie takie narusza terminy wyznaczone do załatwienia spraw, określone w art. 35 i 36 kpa, dlatego też wnosi o wyznaczenie terminu załatwienia sprawy i zarządzenia wyjaśnień, o których mowa w art. 37 § 2 kpa. Pismem z dnia [...] marca 2004 r. został wyznaczony przez Ministerstwo Edukacji Narodowej i Sportu Polskiej Konfederacji Sportu dodatkowy termin dwóch tygodni na załatwienie sprawy. W odpowiedzi na powyższe pismo Polska Konfederacja Sportu wystosowała pismo z dnia [...] marca 2004 r., w którym merytorycznie odniosło się do wniosku Pana A. M. Powyższe pismo nie spełniało zdaniem Pana A. M. wymogów stawianych decyzjom i postanowieniom w rozumieniu K.P.A, gdyż Pan M. nie był jego adresatem, otrzymał je jedynie do wiadomości, pismo powyższe nie spełniło wymogów art. 107 bądź 124 kpa. Dlatego też w dniu [...] kwietnia 2004 r. Pan M. wniósł do Ministra Edukacji Narodowej i Sportu skargę (odwołanie) od pisma z dnia [...] marca 2004 r. zwanego przez Pana M. postanowieniem. Skarżącemu pismu zarzucił: - naruszenie art. 104-122 kpa w części dotyczącej rozstrzygnięć merytorycznych - naruszenia art. 123-126 kpa w części dotyczącej realizacji postanowień wynikających z realizacji postępowania nadzorczego w trybie art. 16 pkt 1 ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej. Domagał się ponownego rozpoznania sprawy i zobowiązania organu do wydania stosownej decyzji (postanowienia). W uzasadnieniu odwołania podał miedzy innymi, że ustosunkowując się do merytorycznego rozstrzygnięcia podanego w zaskarżonym piśmie (postanowieniu), skarżący stoi na stanowisku, że skoro żaden przepis ustawy o kulturze fizycznej, a także o opłacie skarbowej nie wskazuje na możliwość pobierania opłat, za czynności związane z wydawaniem patentów i egzaminowaniem na stopnie żeglarskie i motorowodne, to niedopuszczalne jest pobieranie opłat w jakiejkolwiek wysokości (nawet stanowiących zwrot poniesionych kosztów), a czynności te winny być finansowane z budżetu państwa. Ponieważ powyższa skarga (odwołanie) pozostała bez odpowiedzi ze strony Ministra Edukacji Narodowej i Sportu Pan A. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność tego organu. W odpowiedzi na skargę Minister Edukacji Narodowej i Sportu wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270), ewentualnie o jej oddalenie. W uzasadnieniu podał, że: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 12 września 1997 r. w sprawie uprawnienia żeglarstwa (Dz. U. Nr 112, poz. 729) jest wykonaniem delegacji ustawowej zawartej w art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. (Dz. U. z 2001 r. Nr 81, poz. 889 z późn. zm.). Delegacja ta upoważnia Radę Ministrów do określenia w drodze rozporządzenia szczegółowych wymogów, kwalifikacji i sposobów ich uzyskiwani oraz zasad bezpieczeństwa obowiązujących w uprawianiu sportów określonych w art. 53 ust. 1 ww. ustawy. Na podstawie § 3 cytowanego rozporządzenia Polski Związek Żeglarski został upoważniony do przeprowadzania egzaminów sprawdzających i nadawania patentów żeglarskich osobom posiadającym wymagane kwalifikacje do uprawiania żeglarstwa. Zgodnie z art. 16 ustawy o kulturze fizycznej jeżeli działalność związku sportowego jest niezgodna z prawem lub narusza postanowienia statutu, organ nadzorujący może zażądać usunięcia w określonym terminie dostrzeżonego uchybienia, udzielić władzom związku sportowego ostrzeżenia, zawiesić w czynnościach poszczególnych członków władz związku sportowego, wystąpić do sądu o zastosowanie jednego ze środków, o których mowa w art. 17 cyt. ustawy. Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o kulturze fizycznej Prezes Polskiej Konfederacji Sportu jest organem nadzorującym działalność polskich związków sportowych i związków sportowych o zasięgu ogólnokrajowym działających w wielu dyscyplinach lub dziedzinach sportu. Przepis art. 17 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy stanowi, iż sąd (powszechny, a nie administracyjny) na wniosek organu nadzorującego może w drodze postanowienia zawiesić wykonanie uchwały lub decyzji niezgodnej z prawem oraz zażądać jej uchyleni, a w razie nieuwzględnienia w wyznaczonym terminie uchylić taką uchwałę lub decyzję. Przepisy ustawy o kulturze fizycznej regulujące zasady sprawowania nadzoru nad działalnością związków sportowych nie zawierają podstaw materialnoprawnych do wydawania decyzji administracyjnych. W związku z tym należy stwierdzić, iż w niniejszej sprawi, zgodnie z przepisami ustawy o kulturze fizycznej, Prezes Polskiej Konfederacji Sportu w przedmiocie objętym skargą Pana A. M. nie wydaje aktu administracyjnego wskazanego w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlegające kognicji sądu administracyjnego, a także w tej sytuacji organ nie pozostaje w bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Na rozprawie w dniu 13 grudnia 2004 r. pełnomocnik skarżącego stwierdził, że skarga wniesiona jest na bezczynność Ministra Edukacji i Sportu w ramach nadzoru. Stosownie do art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznaje skargi na bezczynność organów administracji publicznej, gdy organ - w przewidywanym w przepisie terminie - nie wyda którejkolwiek z wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy aktów lub czynności tj., decyzji administracyjnej, postanowienia, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, postanowienie wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz innego niż wymienionego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zgodnie z art. 37 § 1 kpa na niezałatwienie sprawy w terminie określonym przepisami (art. 35, 36 kpa) stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. W użytym w art. 37 § 1 kpa pojęciu ,, niezałatwienie sprawy-- nie mieści się rozpoznanie zażalenia, o którym mowa w tym przepisie. Rozpoznanie takiego zażalenia nie następuje w formie decyzji administracyjnej, ale w drodze czynności nadzorczej, która gdyby nawet została ujęta w formę postanowienia, nie mogłaby być zaskarżona do Sądu, w art. 3 § 2 pkt 1-4 nie wymieniono bowiem tego rodzaju orzeczeń. W świetle powyższych rozważań skargę na bezczynność Ministra Edukacji Narodowej i Sportu w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia na niezałatwienie w terminie sprawy przez organ I instancji uznać należało za niedopuszczalną . Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 8 lutego 1995 r. Sygn. akt I SAB 86/94 oraz postanowieniu z 27 września 2001 r. Sygn. akt I SAB. Biorąc powyższe pod rozwagę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zmianami) prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak na wstępie.