VI SAB/Wa 39/16

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Andrzej Siwek po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku rzecznika patentowego L. S. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi Z. P. na przewlekłość postępowania przed Urzędem Patentowym Rzeczypospolitej Polskiej w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji unieważniającej prawo z rejestracji wzoru przemysłowego pt. "[...]" (Sp. [...]) postanowił: odmówić rzecznikowi patentowemu L. S. przyznania wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2016 r. sygn. akt VI SAB/Wa 39/16 odrzucono skargę Z. P. na przewlekłość postępowania przed Urzędem Patentowym Rzeczypospolitej Polskiej w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji unieważniającej prawo z rejestracji wzoru przemysłowego pt. "[...]" (Sp. [...]). Z. P. (dalej też jako skarżący) zwrócił się w niniejszej sprawie z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie rzecznika patentowego. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 31 marca 2017 r. zwolniono skarżącego od kosztów sądowych i ustanowiono dla niego rzecznika patentowego. W piśmie z 26 czerwca 2017 r. Krajowa Rada Rzeczników Patentowych w [...] poinformowała o wyznaczeniu rzecznika patentowego L. S. pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego. Ustanowiony pełnomocnik procesowy skarżącego rzecznik patentowy L. S. w dniu 15 grudnia 2017 r. przesłał do Sądu opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej oraz wniosek o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy Zarazem oświadczył, że koszty te nie zostały opłacone. Zarządzeniem z dnia 29 grudnia 2017 r. Sąd, na podstawie art. 177 § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 roku, poz. 1369 ze zm., dalej też jako p.p.s.a.), uznał, że przedmiotowa opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej nie została sporządzona z zachowaniem zasad należytej staranności, albowiem została wniesiona po terminie, o którym mowa w art. 177 § 4 p.p.s.a. W myśl art. 250 § 1ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 roku, poz. 1369 ze zm., dalej też jako p.p.s.a.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że pełnomocnikowi ustanowionemu na podstawie art. 244 p.p.s.a. należy się wynagrodzenie, w zakresie ustalonym w art. 250 § 1 p.p.s.a., jedynie za pomoc prawną rzeczywiście udzieloną. W sytuacji, gdy czynności podejmowane przez wyznaczonego z urzędu adwokata nie mają charakteru "pomocy prawnej" z uwagi na ich sprzeczność z zasadami profesjonalizmu, brak jest podstaw do przyznania wynagrodzenia w trybie art. 250 § 1 p.p.s.a. Przepis ten nie nakłada na sąd obowiązku uwzględnienia każdego wniosku pełnomocnika o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wniosek o przyznanie pełnomocnikowi wynagrodzenia podlega bowiem ocenie pod kątem jakości usług świadczonych w ramach pomocy prawnej. (vide: wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2015 r. sygn. akt I GSK 2012/13, LEX nr 1748630, postanowienie NSA z dnia 9 stycznia 2014 r. nr I OZ 1226/13, LEX nr 1452190). Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy wskazać, że charakter czynności dokonanych przez ustanowionego z urzędu pełnomocnika rzecznika patentowego L. S. nie pozwala na przyjęcie, że pomoc prawna została przez niego rzeczywiście udzielona. Zdaniem rozpoznającego wniosek pełnomocnik procesowy odpowiada za treść, formę i terminowość składanych pism procesowych oraz podejmowanych w toku postępowaniu na rzecz strony, którą reprezentuje, czynności. Z akt sprawy wynika zaś, że pełnomocnik złożył w niniejszej opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, która nie została sporządzona z zachowaniem zasad należytej staranności, albowiem została wniesiona po terminie, o którym mowa w art. 177 § 4 p.p.s.a. Tym samym pełnomocnik skarżącego nie udzielił skarżącemu rzeczywistej pomocy prawnej ani nie sporządził prawidłowo opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, co wywołuje skutek w postaci odmowy przyznania pełnomocnikowi wynagrodzenia z tytułu udzielonej z urzędu pomocy prawnej. Z uwagi na powyższe, na podstawie powołanych przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji