VI SAB/Wa 40/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś – Rosińska po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. N. na bezczynność Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w zakresie przeprowadzenia czynności wyjaśniających oraz wydania decyzji postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia 5 maja 2020 r. P. N. (dalej: Strona lub "skarżący") złożył skargę na bezczynność Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Strona wskazała, że ww. organ nie przeprowadził żadnych czynności wyjaśniających i nie wydał decyzji w zgłaszanej przez Stronę sprawie dot. naruszenia zbiorowych interesów konsumentów, co jest niezgodne z art. 26 w zw. z art. 101 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Składane do organu przez skarżącego pisma w toku postępowania administracyjnego, wskazywały na nieprawidłowości w świadczeniu usług transportu kolejowego przez określone podmioty. Strona wniosła m.in. o wszczęcie postępowania w kierunku stwierdzenia istnienia praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów polegającej na narzucaniu cennika usługi transportu kolejowego, który przewiduje konieczność pełnej opłaty za bilet w sytuacji, gdy transport wykonywany jest w warunkach o rażąco zaniżonym standardzie lub urągającym ludzkiej godności (np. torturujące umysł i uniemożliwiające myślenie dźwięki szeptów przesycone też szeptami podprogowymi). Strona ponadto wniosła o wszczęcie postępowania w kierunku istnienia praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów (tj. interesy osób jadących takimi pociągami, a nie posiadających biletu), w postaci nadużywania pozycji dominującej poprzez narzucanie cennika. Pisma przesłane przez Stronę zostały rozpatrzone przez organ jako sygnały konsumenckie, a Strona otrzymała odpowiedź na zgłoszony sygnał konsumencki, iż organ nie może rozstrzygnąć jej sprawy, podjąć interwencji u przedsiębiorcy ani udzielić porady prawnej. Organ poinformował ponadto Stronę, że nie podejmie działań w sprawie wskazanej przez Stronę. W oparciu o powyższe, organ wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na fakt, iż na informację Prezesa UOKiK o sposobie rozpatrzenia zawiadomienia, o którym mowa w art. 86 ust. 1 lub art. 100 ust. 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego w oparciu o art. 3 § 2 pkt 4 ppsa, ponieważ informacja nie stanowi aktu lub czynności, o których mowa w tym przepisie, a bezczynność lub przewlekłość organu w rozpatrzeniu sygnału konsumenckiego nie może zostać zaskarżona do sądu administracyjnego w oparciu o art. 3 § 2 pkt 8 ppsa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Powyższe wyliczenie stanowi katalog zamknięty. Zaskarżenie aktu lub czynności w nim niewymienionych oznacza, że sprawa nie jest objęta właściwością sądu administracyjnego, a tym samym, zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., skarga podlega odrzuceniu. Ponadto, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Każde merytoryczne rozpatrzenie skargi w postępowaniu przed sądem administracyjnym poprzedzone jest badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co prowadzi do jej odrzucenia. W niniejszej sprawie skarżona jest bezczynność organu w zakresie przeprowadzenia czynności wyjaśniających oraz wydania decyzji. Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, każdy może zgłosić Prezesowi Urzędu na piśmie zawiadomienie dotyczące podejrzenia stosowania praktyk ograniczających konkurencję wraz z uzasadnieniem. Zgodnie natomiast z art. 100 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, każdy może zgłosić Prezesowi Urzędu na piśmie zawiadomienie dotyczące podejrzenia stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Zgłaszającemu zawiadomienie organ przekazuje informację na piśmie o sposobie rozpatrzenia zawiadomienia wraz z uzasadnieniem, w terminie określonym w art. 35-37 k.p.a. (art. 86 ust. 4 oraz art. 100 ust. 3 w zw. z art. 86 ust. 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów). Biorąc pod uwagę treść art. 3 § 2 ppsa, bezczynność lub przewlekłość organu w zakresie rozpatrzenia przesłanego do niego zawiadomienia stanowiącego sygnał konsumencki, nie jest kwestią, która podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny. Słusznie zauważył organ, iż informacja Prezesa UOKiK o sposobie rozpatrzenia zawiadomienia, o którym mowa w art. 86 ust. 1 lub art. 100 ust. 2 Ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, nie stanowi tzw. innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Podobnie jak w odniesieniu do zawiadomienia o sposobie rozpatrzenia wniosku lub skargi określonych w dziale VIII k.p.a. - informacja o sposobie rozpatrzenia zawiadomienia o podejrzeniu naruszenia przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów stanowi czynność materialno-techniczną. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.