VI SAB/Wa 41/25

PostanowienieWSA w Warszawie2025-05-29

Skład orzekający: Asesor WSA Marek Maliński

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy cofnięcie skargi na bezczynność organu jest dopuszczalne, jeśli nie zmierza do obejścia prawa ani nie powoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności?
Ratio decidendi
Sąd umarza postępowanie, jeśli skarżący skutecznie cofnął skargę. Cofnięcie skargi jest dopuszczalne, gdy nie zmierza do obejścia prawa ani nie powoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W niniejszej sprawie cofnięcie skargi nie budziło wątpliwości i zostało uznane za dopuszczalne, co skutkowało umorzeniem postępowania.
Stan faktyczny
Skarżąca J. L. wniosła skargę na bezczynność Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w przedmiocie wyznaczenia przewodniczącego zgromadzenia sędziów Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego. Następnie skarżąca cofnęła swoją skargę. Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym.
Rozstrzygnięcie
Umorzono postępowanie sądowoadministracyjne.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Marek Maliński po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. L. na bezczynność Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w przedmiocie wyznaczenia przewodniczącego zgromadzenia sędziów Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. Pismem z dnia 19 lutego 2025 r. Skarżąca – J. L. wniosła skargę na bezczynność Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w przedmiocie wyznaczenia przewodniczącego zgromadzenia sędziów Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego. W piśmie z dnia 29 kwietnia 2025 r. Skarżąca zawarła oświadczenie, iż cofa skargę na bezczynność Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w przedmiocie wyznaczenia przewodniczącego zgromadzenia sędziów Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl przepisów art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: "p.p.s.a.") Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeśli skarżący skutecznie cofnął skargę. Zgodnie natomiast z przepisem art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę, a jej cofnięcie wiąże sąd. Skuteczność czynności procesowej cofnięcia skargi jest jednakże – zgodnie z dyspozycją art. 60 p.p.s.a. – uzależniona od wyniku badania przez Sąd dopuszczalności cofnięcia skargi. Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W świetle materiału zebranego w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że czynność procesowa strony skarżącej - z punktu widzenia dopuszczalności cofnięcia skargi - nie budzi wątpliwości ani zastrzeżeń. W związku z tym uznać należało, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne. Mając na względzie powyższe ustalenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego czyniąc to w oparciu o art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 60 p.p.s.a.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 13.09.2026. · Źródło